I OSK 1951/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 83/12 o odrzuceniu skargi A. S. na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] października 2001 r., nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora Departamentu Kolejnictwa w Ministerstwie Transportu i Gospodarki Morskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 83/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S. na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] października 2001 r., nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora Departamentu Kolejnictwa w Ministerstwie Transportu i Gospodarki Morskiej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzja Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] października 2001 r. była już przedmiotem skargi A. S. Powyższą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił bowiem prawomocnym postanowieniem z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1739/05 jako niedopuszczalną. W ocenie Sądu I instancji prawomocne osądzenie sprawy wyczerpuje dyspozycję art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", który powołuje zasadę postępowania res iudicata czyli powagę rzeczy osądzonej. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł A. S., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w sprawie niniejszej zachodzi przesłanka powagi rzeczy osądzonej (stąd ponowna skarga skarżącego podlega odrzuceniu), pomimo tego, że wcześniejsza skarga nie została w ogóle osądzona (jedynie zbadano ją pod kątem formalnym). W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że naruszenie powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) ma miejsce tylko wtedy, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona, a więc iż wcześniej tę sprawę rozstrzygnięto wyrokiem. W niniejszej sprawie poprzednią sprawę skarżącego rozstrzygnięto nie wyrokiem ale postanowieniem. Tak więc sprawa ta nie została osądzona, a jedynie zbadana pod kątem formalnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Służby Cywilnej wniósł o jej odrzucenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. - sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych powstałym na tle powyższego przepisu zwrócono uwagę, iż nie można przyjmować, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona, jeżeli skarga została odrzucona prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego, ponieważ orzeczenie takie oznacza jedynie, że sąd sprawy nie rozpoznawał z powodu niedopuszczalności skargi (J. P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 176-177). Wyrażono także pogląd, iż powagę rzeczy osądzonej mogą mieć tylko orzeczenia sądowe rozstrzygające co do istoty sprawę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a więc tylko wyroki. Tylko wyrok bowiem zawiera ocenę zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej. Żadne prawomocne postanowienie sadu nie ma powagi rzeczy osądzonej. Dotyczy to również postanowień kończących postępowanie sądowe tj. postanowień odrzucających skargę i umarzających postępowanie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II GZ 28/11). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę A. S. na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. powołując się na swoje wcześniejsze postanowienie z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1739/05. Postanowieniem tym odrzucono skargę A. S. wobec niewyczerpania wszystkich środków odwoławczych. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż prawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2006 r. nie będzie korzystać z powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Jak trafnie bowiem podniesiono w skardze kasacyjnej w sprawie nie doszło w ogóle do rozpoznania skargi a tym bardziej prawomocnego osądzenia sprawy. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.