VI Ka 407/20

<p>Warszawa, dnia 8 listopada 2021 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 407/20</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący:SSO Justyna Dołhy</p> <p>protokolant: protokolant sądowy Kamila Kutyła</p> <p>po rozpoznaniu dnia 8 listopada 2021 r.</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">D. W.</span>, syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">Z.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o czyn z art. 107 kw,</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 20 stycznia 2020 r. sygn. akt V W 234/18</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części tj. co do czynu z art. 107 k.w., </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">T. Z.</span> na rzecz Skarbu Państwa </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->kwotę 100 zł tytułem opłaty za II instancję oraz obciąża ją pozostałymi kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ka 407/20</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">D. W.</span> został obwiniony o to, że w okresie czasu od 1 września 2017 roku do dnia 24 grudnia 2017 roku na posesji przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> gm. <span class="anon-block">(...)</span> pow. <span class="anon-block"> (...)</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span> w celu dokuczenia <span class="anon-block">M. J. (1)</span> i <span class="anon-block">T. Z.</span> złośliwie je niepokoił poprzez dwukrotne usunięcie wkładek w drzwiach wejściowych do zajmowanych przez nie pomieszczeń, usunięciu w całości drzwi wejściowych do zajmowanego przez nie pokoju, zakładanie kłódek na bramy wjazdowe na posesję oraz drzwi pomieszczeń gospodarczych, uniemożliwiając swobodne korzystanie z posesji, budynku mieszkalnego oraz budynków gospodarczych, tj. o wykroczenie z art. 107 k.w. Ponadto obwinionemu zarzucono popełnienie jeszcze trzech innych wykroczeń z art. 119 § 1 k.w.</p> <p>Sąd Rejonowy w Wołominie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2020 roku, w sprawie pod sygn. akt V W 234/18 uniewinnił obwinionego <span class="anon-block">D. W.</span> od popełnienia wszystkich zarzucanych mu wykroczeń, a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Od wyroku tego apelację wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">T. Z.</span> w zakresie w jakim sąd uniewinnił <span class="anon-block">D. W.</span> od zarzutu popełnienia wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 107)">art. 107</a> k.w. zarzucając obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">artykułu 7 k.p.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">artykułem 8 k.p.w.</a> poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i tym samym dokonanie jej z pominięciem zasad logiki i doświadczenia życiowego, a w szczególności uznaniu, że zachowanie obwinionego mimo jego naganności nie było podyktowane chęcią dokuczenia pokrzywdzonej i nie mogło wzbudzić niepokoju, obaw czy też lęku, a nadto nie powodowało zakłócania spokoju pokrzywdzonej, ani też nie wyprowadzało ww. z równowagi psychicznej – w sytuacji, gdy zachowanie obwinionego zmierzało do zastosowania niekonwencjonalnych metod w celu pozbycia się <span class="anon-block">T. Z.</span> z mieszkania przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> i zniechęcenia jej do jakichkolwiek odwiedzin matki, a w przypadku <span class="anon-block">M. J. (1)</span> odizolowania jej od reszty rodziny i wywarcia wobec niej presji emocjonalnej. Pełnomocnik w apelacji zarzucił ponadto błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia polegający na błędnym przyjęciu, że obwiniony w okresie od 1 września 2017 roku do 24 grudnia 2017 roku przy zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym nie wyczerpał znamion <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 107)">art. 107</a> k.w., podczas gdy obiektywna i subiektywna ocena materiału dowodowego prowadzi do zgoła odmiennego wniosku. Pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uznanie obwinionego winnym czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 107)">art. 107 k.k.</a> i wymierzenie mu kary grzywny w wysokości 300 zł, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów za pierwszą i drugą instancję według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje.</strong> </p> <p>W niniejszej sprawie, należy przede wszystkim podnieść, że z dniem 24 grudnia 2020 r. nastąpiło przedawnienie karalności zarzucanego obwinionemu wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 107)">art. 107</a> k.w. Zgodnie bowiem z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1</a> k.w. karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu. Skoro zatem czasokres wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 107)">art. 107</a> k.w. został określony od 1 września 2017 r. do 24 grudnia 2017 r. to jego karalność ustała z upływem łącznie 3 lat, a zatem w dniu 24 grudnia 2020 r. Ustanie karalności wykroczenia jest okolicznością wyłączającą możliwość prowadzenia postępowania przeciwko obwinionemu i co do zasady powinna skutkować na etapie odwoławczym uchyleniem wyroku i umorzeniem postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.</a>). Zgodnie jednak z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 104;art. 104 § 1 a)">art. 104 § 1a k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.</a> uchylenie orzeczenia <span class="underline"> <!-- -->jedynie</span> z powodów określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.</a> może nastąpić <span class="underline"> <!-- -->tylko na korzyść</span> obwinionego. W niniejszej jednak sprawie zapadł wobec <span class="anon-block">D. W.</span> wyrok uniewinniający, który jest rozstrzygnięciem dla niego najkorzystniejszym. Stąd też Sąd Odwoławczy zobowiązany był do rozważenia, czy zarzuty sformułowane we wniesionej na niekorzyść obwinionego apelacji są zasadne i powodowałyby konieczność uchylenia wyroku z powodu uznania, że obwiniony dopuścił się popełnienia wykroczenia i umorzenia postępowania z uwagi na ustanie jego karalności, czy też zarzuty te nie są trafne i nie skutkują uznaniem, że wyrok uniewinniający obwinionego jest niesłuszny.</p> <p>Należy stwierdzić, że zarzuty podniesione w apelacji i przytoczone na ich poparcie argumenty nie znalazły uznania Sądu Okręgowego. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuścił się obrazy przepisów prawa procesowego wskazanych w apelacji i właściwie ustalił stan faktyczny w oparciu o całokształt materiału dowodowego ocenionego swobodnie, zgodnie z zasadami logiki oraz wiedzy i doświadczenia życiowego. Stanowisko skarżącego sprowadza się w istocie rzeczy do polemiki z przeprowadzoną przez Sąd pierwszej instancji oceną dowodów i wyprowadzonymi na jej podstawie ustaleniami faktycznymi.</p> <p>Jak wielokrotnie podkreślano w doktrynie i orzecznictwie, przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 kpk</a>), stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>), jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 kpk</a>). Akcentuje to szereg orzeczeń Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych (por. wyrok SN z 3.09.1998 r. sygn. V KKN 104/98 – Prokuratura i Prawo rok 1999, nr 2, poz. 6; a także wyrok SA w Łodzi z 20.03.2002 r. sygn. II AKa 49/02 – Prokuratura i Prawo rok 2004, nr 6, poz. 29). Wszystkim tym wymogom, które należy odnieść również do spraw o wykroczenia, Sąd Rejonowy w pełni sprostał.</p> <p>Odnosząc się do argumentacji zawartej w apelacji wskazać należy, iż prawidłowe ustalenia faktyczne i trafne wnioski prawne zawarte w uzasadnieniu Sądu I instancji Sąd Okręgowy przyjmuje jako swoje uznając, że nie ma potrzeby ponownego i dokładnego przytaczania ich. Wskazać należy, iż wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Rejonowy w sposób w pełni prawidłowy dokonał wykładni przepisu artykułu 107 k.w. odnosząc się przy tym do stanowiska judykatury. Nie ulega wątpliwości, że czyn z art. 107 k.w. ma charakter kierunkowy, a jego sprawca musi działać w celu dokuczenia innej osobie, a zatem jego zachowanie musi być złośliwe. Zasadnie Sąd Rejonowy przy ustalaniu stanu faktycznego i dokonywaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego miał na uwadze kontekst sprawy i jej tło w postaci wieloletniego konfliktu rodzinnego o majątek. W niniejszej sprawie nie można kwestionować faktu, że właścicielką spornej nieruchomości jest córka oskarżonego, a on z jej umocowania wykonywał czynności zarządcze oraz dbał o stan nieruchomości i wykonywał wszystkie niezbędne prace. I tak jak na przedmiotowej nieruchomości mogli przebywać małżonkowie <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">M. J. (2)</span>, tak jasne jest, że nie miała prawa do zamieszkiwania w domu <span class="anon-block">T. Z.</span>. Zachowania obwinionego polegające na usuwaniu montowanych celowo wkładek w drzwiach wejściowych do pomieszczeń w domu czy zakładaniu kłódek i inne wymienione w opisie czynu zarzucanego obwinionemu zasadnie Sąd Rejonowy ocenił jako mające na celu zamanifestowanie braku zgody właścicielki nieruchomości na zamieszkiwanie <span class="anon-block">T. Z.</span> na jej terenie, a nie jako dokonywane w celu dokuczenia jej. Należy zauważyć, że konflikt na tle korzystania z nieruchomości przez oskarżycielkę posiłkową doprowadził do podziału w rodzinie, w wyniku którego doszło nawet do skłócenia małżonków <span class="anon-block">J.</span>, gdyż z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że <span class="anon-block">M. J. (1)</span> opowiada się po stronie <span class="anon-block">T. Z.</span> zaś <span class="anon-block">M. J. (2)</span> po stronie drugiej córki – <span class="anon-block">H. W.</span> i jej męża. Fakt, że <span class="anon-block">M. J. (2)</span> z zachowaniem obwinionego nie wiąże żadnych elementów złośliwości czy uciążliwości, a przecież sam zamieszkuje z żoną na terenie nieruchomości, również świadczy o prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego i subiektywnym spojrzeniu na konflikt przede wszystkim przez <span class="anon-block">T. Z.</span>.</p> <p>Wobec powyższego Sąd Okręgowy nie uwzględnił argumentów apelacji i utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Sąd Rejonowy rozważył całość materiału dowodowego w postaci zeznań przesłuchanych w sprawie świadków oraz wyjaśnień obwinionego nie tylko w aspekcie ich cech wewnętrznych, ale i w konfrontacji z pozostałymi przeprowadzonymi dowodami. Przedstawione w uzasadnieniu wyroku rozumowanie jest wolne od błędów logicznych i znajduje pełne wsparcie we wskazaniach wiedzy i doświadczenia życiowego.</p> <p>Uwzględniając wynik postępowania odwoławczego, Sąd zasądził od oskarżycielki posiłkowej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem opłaty oraz obciążył ją pozostałymi kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym nie znajdując podstaw do zwolnienia jej od obowiązku ich ponoszenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia z dnia 22 grudnia 2017 r. oraz art. 13 ust. 2 Ustawy z dnia 8 sierpnia 1983 r. o opłatach w sprawach karnych).</p> <p> SSO Justyna Dołhy</p> </div>