I C 1833/20

<p>Sygn. akt I C 1833/20</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 9 listopada 2021 roku</strong> </p> <p>Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, I Wydział Cywilny, w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: </strong>S.S.R. Bartosz Kasielski</p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: </strong>sekretarz sądowy Katarzyna Sak</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 roku w Łodzi</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">J. S. (1)</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> Towarzystwu (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>1.  oddala powództwo;</p> <p>2.  zasądza od <span class="anon-block">J. S. (1)</span> na rzecz <span class="anon-block"> Towarzystwa (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 1.800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem kosztów procesu;</p> <p>3.  nakazuje pobrać od <span class="anon-block">J. S. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi kwotę 999,19 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć złotych 19/100) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.</p> <p>Sygn. akt I C 1833/20</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem z dnia 14 października 2020 roku <span class="anon-block">J. S. (1)</span> wystąpił przeciwko <span class="anon-block"> Towarzystwu (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> o zapłatę kwoty 5.100 złotych wraz z odsetkami szczegółowo opisanymi w żądaniu pozwu, a także przyznanie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu <span class="anon-block">J. S. (2)</span> wskazał, że w wyniku zdarzenia drogowego, do którego miało dojść przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span>, która pozostaje w zarządzie Miasta <span class="anon-block">Ł.</span>, a które polegało na wjechaniu samochodem w ubytek w nawierzchni pasa drogowego, doszło do uszkodzenia jego pojazdu. Sformułowane roszczenia obejmują zaś kwoty : 4.600 złotych tytułem częściowego odszkodowania, 200 złotych tytułem kosztów holowania pojazdu oraz 300 złotych tytułem sporządzenia kalkulacji naprawy.</p> <p> <strong> <!-- -->(pozew k.3 – 20)</strong> </p> <p>W odpowiedzi na pozew z dnia 15 stycznia 2021 roku <span class="anon-block"> Towarzystwo (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> wniósł o oddalenie powództwa oraz przyznanie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p>Pozwany zakwestionował, aby doszło do zdarzenia wywołującego szkodę w okolicznościach wskazywanych przez poszkodowanego, a jednocześnie uzasadniających odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń udzielającego faktycznej ochrony ubezpieczeniowej Miastu <span class="anon-block">Ł.</span> jako zarządcy drogi publicznej, na której miało rzekomo dojść do wystąpienia szkody. Z ostrożności procesowej zanegował również wysokość samej szkody, jak również podstawę domagania się zwrotu wydatków związanych z holowaniem pojazdu i sporządzeniem prywatnej kalkulacji kosztów naprawy.</p> <p> <strong> <!-- -->(odpowiedź na pozew k.64 – 68)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny :</strong> </p> <p>W dniu 6 sierpnia 2020 roku, w godzinach wieczornych, <span class="anon-block">W. J.</span> realizował usługę holowania pojazdu marki <span class="anon-block">J.</span> z <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> (okolice <span class="anon-block"> (...)</span> przy <span class="anon-block">skrzyżowaniu ulic (...)</span>) na <span class="anon-block">ulicę (...)</span> zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym przez <span class="anon-block">J. S. (1)</span>, który ostatecznie poniósł z tego tytułu koszt w wysokości 200 złotych.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(zeznania świadka <span class="anon-block">W. J.</span> k.88, faktura k.41)</em> </strong> </p> <p>Pismem z dnia 10 sierpnia 2020 roku <span class="anon-block">J. S. (1)</span> zgłosił Zarządowi Dróg i <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> fakt wystąpienia w dniu 6 sierpnia 2020 roku szkody związanej z najechaniem pojazdem marki <span class="anon-block">J.</span> o <span class="anon-block">numerach rejestracyjnych (...)</span> w wyrwę w jezdni przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span>, co miało spowodować uszkodzenie samochodu oraz konieczność jego holowania.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(druk k.25 – 27, zgłoszenie szkody k.30)</em> </strong> </p> <p>W toku postępowania likwidacyjnego ustalona został przybliżona wartość szkody w pojeździe na kwotę 3.000,67 złotych. <span class="anon-block"> Zakład (...)</span> zastrzegł jednak, że ustalenie to nie jest równoznaczne z decyzją o wypłacie odszkodowania, co musi poprzedzać potwierdzenie odpowiedzialności.</p> <p> <span class="anon-block">J. S. (1)</span> nie akceptował treści przygotowanego przez ubezpieczyciela kosztorysu i zlecił sporządzenie kalkulacji kosztów naprawy pojazdu marki <span class="anon-block">J.</span>, która miała być związana z wystąpieniem szkody w dniu 6 sierpnia 2020 roku, a jej koszt wyniósł 300 złotych.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(prywatna kalkulacja k.36 – 37, kosztorys ubezpieczyciela k.38 – 40, faktura k.42)</em> </strong> </p> <p>Decyzją z dnia 15 września 2015 roku <span class="anon-block"> Towarzystwo (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> odmówił wypłaty odszkodowania z uwagi na brak jednoznacznego wykazania, że do szkody doszło w okolicznościach wskazywanych przez <span class="anon-block">J. S. (1)</span>.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(decyzja z dnia 15 września 2020 roku k.28 – 29)</em> </strong> </p> <p>Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że do powstania szkody w samochodzie <span class="anon-block">J.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> nie doszło w okolicznościach przedstawianych przez <span class="anon-block">J. S. (1)</span>.</p> <p>Położenie wyrwy w jezdni oraz miejsce zatrzymania pojazdu marki <span class="anon-block">J.</span> prowadzi do wniosku, że po deklarowanym wjeździe w wywrę pojazd <span class="anon-block">J.</span> pokonał jeszcze odległość około 11 metrów, a przy tym skręcił w prawo na chodnik i stanął niemal równolegle do krawędzi jezdni kołami skręconym w prawo. Z okoliczności przebiegu zdarzenia wynika natomiast, że po wjechaniu w ubytek miało dojść do uszkodzenia kolumny zawieszenia koła przedniego lewego, opuszczenia nadwozia i zablokowania koła przez błotnik w położeniu jazdy na wprost, przy czym zdjęcie obrazujące stan po zdarzeniu odzwierciedla koło zablokowane przez błotnik w pozycji wyraźnego lewoskrętu, a dolna krawędź błotnika jest zagięta do wnętrza pojazdu, co potwierdza, że nadwozie opadło, gdy koła były skręcone w lewo. Przy uwzględnieniu wersji prezentowanej przez <span class="anon-block">J. S. (1)</span> podczas przejazdu przez wyrwę na wprost koło powinno zostać zablokowane pod błotnikiem w tej pozycji (koła do jazdy na wprost). Trudno również wytłumaczyć dlaczego <span class="anon-block">J.</span> stoi po zdarzeniu z kołami skręconymi w prawo, skoro przy zablokowaniu koła błotnikiem podczas przejazdu przez wyrwę nie byłoby możliwe skręcenie ich w stronę prawą. Wreszcie zablokowanie koła w pozycji lewoskrętu (w trakcie oględzin) wskazuje, że kołem nie można było skręcić w prawo, gdyż blokował je błotnik. Nie jest również możliwe w takich warunkach wjechanie w wyrwę w jezdni, a następnie zjechanie na prawe pobocze i zaparkowanie równolegle do krawędzi jezdni. Jednocześnie po samym najechaniu na ubytek nie doszło do uszkodzenia opony koła i zejścia z niej powietrza, jak również samej tarczy koła, czy też uszczerbku w kole tylnym lewym wraz z jego zawieszeniem, zaś uszkodzenie zawieszenia poprzedzone jest zazwyczaj uszkodzeniami elementów je poprzedzających tj. opony oraz tarczy koła. Wszystkie wskazane okoliczności wykluczają możliwość powstania szkody w okolicznościach deklarowanych przez <span class="anon-block">J. S. (1)</span>.</p> <p>Udokumentowany zakres uszkodzeń pojazdu dowodzi zablokowania koła przedniego lewego przez błotnik, a więc konieczności holowania pojazdu, którego koszt na podawanej trasie (<span class="anon-block">ulica (...)</span> – <span class="anon-block">ulica (...)</span>) nie jest wygórowany. Koszy usunięcia deklarowanych uszkodzeń samochodu obejmują kwotę 10.953,41 złotych.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej k.91 – 115)</em> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">Ulica (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> na odcinku od <span class="anon-block">ulicy (...)</span> do <span class="anon-block">ulicy (...)</span> jest drogą wewnętrzną pozostającą w zarządzie Miasta <span class="anon-block">Ł.</span>.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(wykaz dróg wewnętrznych - <span class="anon-block"> (...)</span>wykaz-drog/)</em> </strong> </p> <p>W dniu 6 sierpnia 2020 roku <span class="anon-block"> Towarzystwo (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> udzielało ochrony ubezpieczeniowej od odpowiedzialności cywilnej Miastu <span class="anon-block">Ł.</span> jako zarządcy drogi.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(okoliczność bezsporna)</em> </strong> </p> <p>Stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w głównej mierze na podstawie załączonych przez strony dokumentów, a także opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej, jak również zeznań świadka <span class="anon-block">W. J.</span> (wykonanie usługi holowania pojazdu).</p> <p>Złożona ekspertyza była jasna, pełna oraz wyczerpująco odpowiadała na zakreśloną tezę dowodową. Przy braku zgłoszenia przez strony, w szczególności <span class="anon-block">J. S. (1)</span>, zastrzeżeń w odniesieniu do samej możliwości wystąpienia zdarzenia w okolicznościach deklarowanych przez powoda (pismo procesowe powoda z dnia 15 września 2021 roku k.140) brak było podstaw do kontynuowania postępowania dowodowego w kierunku ewentualnego precyzowania wysokości szkody podlegającej naprawieniu (pismo procesowe pozwanego z dnia 16 września 2021 roku k.142). Uwzględniając treść końcowych wniosków, wiedzę specjalną biegłego z zakresu powierzonej mu dziedziny, a także wieloletnie doświadczenie w sporządzaniu opinii na potrzeb postępowań sądowych o zbliżonej tematyce Sąd nie znalazł żadnych okoliczności, które deprecjonowałyby jej wartość dowodową.</p> <p>Z uwagi na powyższe Sąd odmówił przyznania waloru prawdy depozycjom powoda odnośnie okoliczności, w których miało dojść do uszkodzenia jego pojazdu (k.87v – 88). Twierdzenia <span class="anon-block">J. S. (1)</span> pozostawały w całkowitej opozycji do rzetelnych i wiarygodnych konkluzji biegłego sądowego, które w szczegółowy sposób wyjaśniały dlaczego deklarowane uszkodzenia nie mogły powstać w wyniku prezentowanej przez powoda wersji wydarzeń. Jednocześnie wobec braku usprawiedliwionego stawiennictwa powoda na terminie rozprawy poprzedzającej jej zamknięcie (k.155 – 156) Sąd pominął dowód z jego przesłuchania w charakterze strony, którego celem miało pozostawać ewentualne zweryfikowanie uprzednio złożonych depozycji, w szczególności umożliwienie <span class="anon-block">J. S. (1)</span> odniesienia się do kategorycznych wniosków biegłego, podważających prezentowaną przez powoda wersję wydarzeń.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo podlegało oddaleniu w całości.</p> <p>Podstawa materialno prawna zgłoszonego roszczenia wynikała z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 4)">art. 822 § 4 k.c.</a> Jednocześnie zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19850140060" title="Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - Dz. U. z 1985 r. Nr 14, poz. 60 (art. 20;art. 20 pkt. 4)">art. 20 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych</a> (Dz.U. 1985, Nr 14, poz. 60 z późń. zm., w dalszej części „u.d.p.”) do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą, z wyjątkiem części pasa drogowego, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19850140060" title="Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - Dz. U. z 1985 r. Nr 14, poz. 60 (art. 20 f;art. 20 f pkt. 2)">art. 20f pkt 2</a>. Samo zaś utrzymanie drogi to wykonywanie robót konserwacyjnych, porządkowych i innych zmierzających do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, w tym także odśnieżanie i zwalczanie śliskości zimowej – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19850140060" title="Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - Dz. U. z 1985 r. Nr 14, poz. 60 (art. 4;art. 4 pkt. 20)">art. 4 pkt 20</a> u.d.p.</p> <p>W toku niniejszej sprawy bezspornym pozostawał fakt, że <span class="anon-block">ulica (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> stanowi drogę publiczną pozostającą w zarządzie Miasta <span class="anon-block">Ł.</span>, który winien dbać o jej stan, w szczególności umożliwiający bezpieczeństwo użytkownika ruchu drogowego. W konsekwencji wszelkie zaniechania w tym zakresie prowadzące do wystąpienia szkody po stronie użytkownika pasa drogowego mogą rodzić odpowiedzialność odszkodowawczą zarządcy drogi (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 20;art. 20 pkt. 4)">art. 20 pkt 4</a> u.d.p.). Niekwestionowaną była również okoliczność udzielania zarządcy drogi ochrony ubezpieczeniowej przez pozwane towarzystwo ubezpieczeń. Tym samym poszkodowany miał prawo wystąpić z roszczeniem bezpośrednio wobec ubezpieczyciela (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 4)">art. 822 § 4 k.c.</a>). Niemniej jednak przypisanie odpowiedzialności cywilnej pozwanemu w tak ukształtowanych realiach wymagało uprzedniego wykazania podstawowych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, a jedną z nich jest wystąpienie zdarzenia powodującego szkodę. Ta ostatnia kwestia była osią sporu pomiędzy stronami, a jej wyjaśnienie warunkowało samą zasadę odpowiedzialności.</p> <p>Ostatecznie Sąd odwołał się do końcowych wniosków ekspertyzy sądowej złożonej przez biegłego z zakresu techniki samochodowej, która nie została skutecznie podważona przez żądaną ze stron. Z przygotowanego opracowania wynikało zaś wprost, że deklarowane przez powoda uszkodzenia pojazdu nie mogły powstać w przebiegu zdarzenia jaki opisywał w toku trwającego procesu. Teza ta została szczegółowo przez eksperta wyjaśniona, a sformułowane wniosku oparte na załączonej dokumentacji zdjęciowej i przeprowadzonych symulacjach. Z uwagi na przedstawione wątpliwości co do położenia samego pojazdu po zdarzeniu (przejechanie dalszych ok. 11 metrów po wpadnięciu w wyrwę i równoległe zaparkowanie na poboczu), ułożenia jego kół (tuż po zdarzeniu skręcone w prawo, chociaż winny być zablokowane na wprost, a w trakcie oględzin skręcone w lewo pomimo zblokowania), a także braku uszkodzeń elementów poprzedzających uszkodzenie zawieszenia (opona, tarcza koła) należało przyjąć, że uszkodzenia samochodu marki <span class="anon-block">J.</span> nie powstały w zdarzeniu opisywanym przez <span class="anon-block">J. S. (1)</span>. Z oczywistych względów Sąd nie neguje faktu, że w pojeździe tym występowały poszczególne uszkodzenia, a sam powód korzystał z usług lawety, jednakże pozostaje to niewystarczające do uznania, że szkoda powstała w dniu 6 sierpnia 2020 roku na <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> w przebiegu opisywanym przez powoda. Brak wykazania tej okoliczności czyni bezzasadnym próbę przypisania odpowiedzialności cywilnej zarządcy drogi i jego ubezpieczycielowi. Nie jest bowiem wiadome w jakich okolicznościach doszło do uszkodzenia pojazdu, jednak z pewnością nie w tych które przedstawił <span class="anon-block">J. S. (1)</span>, a które mogły przesądzać zasadę odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela w niniejszej sprawie.</p> <p>Z powyższych względów powództwo jako nieudowodnione co do zasady podlegało oddaleniu w całości.</p> <p>O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za jego wynik (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.c.</a>). <span class="anon-block">J. S. (1)</span> przegrał spór w całości w związku z czym winien zwrócić pozwanemu ubezpieczycielowi poniesione przez niego koszty, które objęły łącznie kwotę 1.800 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych).</p> <p>W toku postępowania wygenerowane zostały również koszty sądowe, które tymczasowo poniósł Skarb Państwa w łącznej wysokości 999,19 złotych tytułem wynagrodzenia biegłego (k.132). Uwzględniając treść art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz zasadę ponoszenia kosztów procesu w niniejszej sprawie Sąd nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych od powoda kwotę 999,19 złotych.</p> </div>