II OZ 1130/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 23 lipca 2010 roku, II SA/Łd 599/10 w sprawie ze skargi A. R. i D. R. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z [...] maja 2010 roku, Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania rozbiórki samowolnie wykonanych robót budowlanych postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej jako: WSA) postanowieniem z 23 lipca 2010 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z [...] maja 2010 roku, Nr [...] w sprawie ze skargi A. R. i D. R. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z [...] maja 2010 roku, Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania rozbiórki samowolnie wykonanych robót budowlanych. W uzasadnieniu WSA wskazał, że badając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu administracyjnego aktu organu administracji publicznej wszechstronnie rozważył wszelkie okoliczności, mając na uwadze przede wszystkim fakt, iż celem instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Na tej podstawie Sąd ocenił, że wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący wykazali w sposób należyty, iż wykonanie decyzji nakładającej rozbiórkę samowolnie wykonanych robót budowlanych na obecnym etapie postępowania spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Zażalenie na powyższe wniósł M. K., wskazując, że zarzuca WSA naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zmianami - dalej jako: ppsa) i wnosi o uchylenie postanowienie z 23 lipca 2010 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że wydając zaskarżone postanowienie WSA nie ustalił, jakie skutki owe orzeczenie spowoduje dla M. K.. Wnoszący zażalenie wskazał, że mając na uwadze słuszny interes uczestnika postępowania oraz zważywszy na to, że inwestor budowlany tj. państwo R. przystąpili do prac remontowych samowolnie, niezgodnie z prawem, a nadto kontynuowali owe prace mimo decyzji wstrzymującej je oraz to, że nie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a więc nie zostały spełnione przesłanki z art. 61 § 3 ppsa - zażalenie i zawarty w nim wniosek są uzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z art. 61 § 1 ppsa, wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 ppsa, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym - odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu -, a skorzystać z niej można tylko, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z powyższego, do oceny Sądu należy czy w sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do zarzutów zażalenia należy wskazać, że są one niezasadne. Kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej jako: NSA) ogranicza się do oceny czy Sąd I instancji nie naruszył przepisów prawa. Zdaniem NSA, Sąd I instancji zastosował odpowiednie przepisy ppsa i prawidłowo uzasadnił ich zastosowanie. Argumentacja Sądu I instancji wskazuje, że WSA wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy a ważąc argumenty za i przeciw wstrzymaniu zaskarżonej decyzji słusznie uznał, że skarżący uprawdopodobnili we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro, jak słusznie skonstatował Sąd I instancji, skarżący wykazali w sposób należyty, iż wykonanie decyzji nakładającej rozbiórkę samowolnie wykonanych robót budowlanych, na obecnym etapie postępowania, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki, to w konsekwencji WSA nie miał innego wyjścia jak rozpatrzyć wniosek skarżących pozytywnie. Na marginesie, NSA podkreśla, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji (por. postanowienie NSA z 10 października 2008 r., II OZ 741/08, LEX nr 493666). Tym samym, ani zaskarżone orzeczenie WSA ani niniejsze postanowienie NSA nie przesadzają o ostatecznym wyniku oceny zaskarżonej decyzji przez Sąd administracyjny. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie WSA należy uznać za zgodne z przepisami prawa, dlatego NSA, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji.