II C 2294/21

Sądy powszechne2021-11-10

Sygnatura

II C 2294/21

Data orzeczenia

2021-11-10

Rodzaj

REGULATION

Sędziowie

Lucyna Wądołowska

Treść orzeczenia

Sygn. akt II C 2294/21 upr. <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Pozwem z dnia 9 grudnia 2020r. (data nadania) powód L.Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanego B. M.Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 395,86 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 8 listopada 2019r. do dnia zapłaty. Powód wniósł także o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 23 kwietnia 2019r. M. S. jako kredytobiorca zawarł z E. B. S.A., poprzednikiem prawnym pozwanego, umowę kredytu konsumenckiego nr (...) zgodnie z którą pozwany przyznał kredytobiorcy będącemu konsumentem kwotę 2851,92 zł. Jedną z należności przysługujących pozwanemu z tytułu przedmiotowej umowy była prowizja za udzielenie kredytu w kwocie 634,94 zł, pobrana w całości. Powód podał, że kredytobiorca dokonał spłaty pożyczki przed terminem – w dniu 23 października 2019r. W konsekwencji bank był zobowiązany do zwrotu obliczonej proporcjonalnie części pobranej przez siebie prowizji za udzielenie kredytu konsumenckiego, wobec jego spłaty przed ustalonym w umowie terminem. Powód podkreślił, że, zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 11 września 2019r. w sprawie C-383/18 (L.) przepisy dyrektywy o kredycie konsumenckim (...) w sprawie umów o kredyt konsumencki należy interpretować w ten sposób, że prawo do obniżki kredytu po jego wcześniejszej spłacie obejmuje wszystkie koszty, które zostały nałożone na konsumenta, nie tylko te związane z trwaniem umowy, ale także te płatne jednorazowo. Dodał, że postanowienia umowy kredytu, na podstawie których bank pobrał prowizję stanowią klauzule abuzywne w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1))">art. 385 1 k.c.</a>, a nadto są nieważne na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 58)">art. 58 § k.c.</a> Powód wskazał, że roszczenie o zwrot prowizji nabył od kredytobiorcy na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 1 grudnia 2020r. Podniósł, że kwota dochodzona pozwem obejmuje część pobranej przez bank i niezwróconej mimo przedterminowej spłaty kredytu prowizji. (pozew k. 2-4) Sąd w dniu 17 grudnia 2020r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym uwzględniający w całości żądanie pozwu. (nakaz zapłaty k. 24) Pozwany od nakazu zapłaty złożył sprzeciw, zaskarżając go w całości, wnosząc o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany przyznał, że wskazana w pozwie umowa kredytu została zawarta pomiędzy jego pośrednikiem prawnym a kredytobiorcą. Podniósł zarzut braku legitymacji procesowej powoda, wskazując, że powód nie wykazał, że doszło do zawarcia umowy przelewu wierzytelności, gdyż na etapie przedprocesowym umowa ta nie została pozwanemu okazana. Z ostrożności procesowej pozwany podniósł również, że umowa przelewu wierzytelności, na której powód opiera żądanie pozwu, jest nieważna jako zawarta w wyniku wyzysku cedenta z uwagi na rażącą dysproporcję pomiędzy wartością zbywanej wierzytelności a kwotą wynagrodzenia dla kredytobiorcy. Pozwany podkreślił nadto, że przywołana przez powoda wykładnia dyrektywy o kredycie konsumenckim (...) dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości UE nie jest wiążąca dla pozwanego; wiążące nie są również przepisy samej dyrektywy, a obowiązujący art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim jest jasny i nie wynika z niego, że w razie przedterminowej spłaty kredytu całkowity koszt kredytu ulega zmniejszeniu proporcjonalnie do okresu trwania umowy. Zdaniem pozwanego prowizja za udzielenie kredytu jest kosztem związanym z jednorazowymi czynnościami wykonywanymi przez bank w związku z udzieleniem kredytu i jako taka nie podlega zwrotowi. Zakwestionował także zarzuty nieważności i abuzywności postanowień umowy kredytu w przedmiocie prowizji. Pozwany dodał, że nawet gdyby przyjąć, że art. 49 powołanej ustawy należy interpretować zgodnie z brzmieniem dyrektywy w jej interpretacji względniejszej dla konsumenta, nie odnosi to skutku wobec nabywcy wierzytelności, który jest przedsiębiorcą i z tej przyczyny roszczenie powoda stanowi nadużycie prawa w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> (sprzeciw k. 53-56) W toku postępowania strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Dnia 23 kwietnia 2019r. M. S. jako pożyczkobiorca zawarł z E. B.S.A., poprzednikiem prawnym pozwanego, umowę kredytu na zakup towarów i usług nr (...). Całkowita kwota kredytu została określona na 2216,98 zł (§ 2 ust. 3 lit. b). Kwota do zapłaty przez kredytobiorcę wynosiła natomiast 2851,92 zł i obejmowała kwotę kredytu wynoszącą 2216,98 zł oraz prowizję w wysokości 634,94 zł (§ 2 ust. 3 i 4 umowy). Umowa kredytu została zawarta na czas określony od dnia 23 kwietnia 2019r. do dnia 21 sierpnia 2020r. (§ 2 ust. 1). Kredytobiorca zobowiązał się do spłaty pożyczki w 16 równych miesięcznych ratach wynoszących 183,24 zł każda za wyjątkiem tzw. raty wyrównującej, płatnych do 23. dnia każdego kolejnego miesiąca poczynając od dnia 23 maja 2019r. (§ 3 ust. 1-2 umowy). (bezsporne; kopia umowy kredytu 11-15) M. S. spłacił w całości zadłużenie z tytułu umowy nr (...)w dniu 23 października 2019r. (oświadczenie pożyczkobiorcy o dokonaniu całkowitej spłaty kredytu k. 18; wydruk informacji z BIK k. 16) Po dokonaniu spłaty zadłużenia z tytułu powyższej umowy pożyczkobiorca nie otrzymał od pozwanego żadnych środków tytułem zwrotu części prowizji. (bezsporne) Dnia 1 grudnia 2020r. M. S. zawarł z powodem umowę przelewu wierzytelności, zgodnie z którą zbył na rzecz powoda wierzytelność wobec pozwanego banku z tytułu zwrotu wszelkich nienależnie pobranych opłat i kosztów oraz o zwrot kosztów w związku z przedterminową spłatą pożyczki wynikającej z umowy nr (...) za cenę wynoszącą 138 zł. (umowa przelewu wierzytelności k. 19-20) Pismem z dnia 1 grudnia 2020r. pełnomocnik powoda zawiadomił pozwanego o przelewie przedmiotowej wierzytelności oraz wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 634,94 zł, obejmującej proporcjonalny częściowy zwrot prowizji w kwocie 395,86 zł oraz koszty należne bankowi za okres udzielania kredytu w kwocie 239,08 zł – w terminie 3 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. (wezwanie do zapłaty k. 21) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wyżej powołane dokumenty i kopie dokumentów, które w całości uznał za wiarygodne oraz w oparciu o okoliczności między stronami bezsporne. Sąd pominął dowód z zeznań świadka M. S. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 2;art. 235(2) § 1 pkt. 3;art. 235(2) § 1 pkt. 5)">art. 235 2 § 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.c.</a> jako mający wykazać po części fakty bezsporne, a po części nieprzydatny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania, bowiem kwestie prawidłowości wyliczenia roszczenia, ważności umowy cesji czy ewentualnego wyzysku przy jej zawieraniu podlegały ocenie Sądu, nie zaś świadka. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części. W niniejszej sprawie powód dochodził od pozwanego kwoty wskazanej w pozwie, podnosząc, iż na mocy umowy cesji z dnia 1 grudnia 2020r. nabył od M. S. (kredytobiorcy) prawa przysługujące mu wobec pozwanego z tytułu umowy kredytu łączącej kredytobiorcę z pozwanym w tym roszczenie o zwrot części prowizji w związku z dokonaniem przedterminowej spłaty kredytu przez kredytobiorcę. Podstawą dochodzonego roszczenia był <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 (art. 49;art. 49 pkt. 1)">art. 49 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim</a> (tekst jedn. Dz.U. z 2019, poz. 1083; dalej <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 ()">ustawa o kredycie konsumenckim</a>), który stanowi, że w przypadku spłaty całości kredytu przed terminem określonym w umowie, całkowity koszt kredytu ulega obniżeniu o te koszty, które dotyczą okresu, o który skrócono czas obowiązywania umowy, chociażby konsument poniósł je przed tą spłatą. Definicję kosztów kredytu zawiera natomiast <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 (art. 5;art. 5 pkt. 6)">art. 5 pkt 6 ustawy o kredycie konsumenckim</a>, zgodnie z którym całkowity koszt kredytu obejmuje wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy (lit. a) oraz koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta (lit. b). Powołany przepis art. 49 określa podstawowy skutek przedterminowej spłaty kredytu (poza samym zwolnieniem się przez konsumenta ze zobowiązania) – obniżenie całkowitego kosztu kredytu. Rozwiązanie to sprzyja bez wątpienia faktycznej skuteczności uprawnienia do przedterminowej spłaty jako instrumentu preferencyjnego dla konsumentów – znacząco zwiększając jego opłacalność dla konsumenta i mogąc motywować do korzystania z niego w praktyce. W literaturze i orzecznictwie wskazuje się, że koszty, od których ponoszenia konsument zostaje zwolniony na podstawie komentowanego przepisu, obejmują wszelkie świadczenia na rzecz kredytodawcy przekraczające wysokość kapitału. Z tego powodu, zakres tych kosztów pozostaje szerszy od całkowitego kosztu kredytu w rozumieniu art. 5 pkt 6 ustawy o kredycie konsumenckim – może obejmować także roszczenia, które powstały już po zawarciu umowy i nie były możliwe do przewidzenia przez kredytodawcę w chwili jej zawarcia (zob. K. Osajda (red.),  Komentarz do art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim, Legalis 2019). Zwolnienie konsumenta od kosztów kredytu zostało połączone, zgodnie z art. 49 powołanej ustawy, proporcjonalną zależnością od zakresu przedterminowej spłaty. Wysokość środków przekazanych przez konsumenta wpływa bezpośrednio na zmniejszenie się globalnej kwoty zobowiązania – a tym samym na skrócenie terminu spłaty należności na rzecz kredytodawcy. W tym samym zakresie traci on, na podstawie komentowanego przepisu, roszczenie o koszty kredytu, które przysługiwałyby mu, gdyby dług konsumenta realizowany był w pierwotnie ustalonym terminie. Mechanizm ten, co istotne, pozbawia podstawy prawnej wszelkie koszty kredytu za okres, o który skróceniu uległ czas jego spłaty – także te, które zostały już spełnione na rzecz kredytodawcy (zob. K. Osajda,  Komentarz…). W orzecznictwie przyjęto, że przewidziane w art. 49 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim uprawnienie konsumenta do obniżenia całkowitego kosztu kredytu w przypadku jego spłaty w całości przed terminem określonym w umowie obejmuje także prowizję za udzielenie kredytu (uchwała SN z dnia 12 grudnia 2019r., III CZP 45/19). Wskazuje się także, że art. 49 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim nie wyłącza przedmiotowo możliwości obniżenia żadnego z rodzajów kosztów określonych w art. 5 pkt 6 tej ustawy. Jedyny wyjątek polega na tym, że obniżenie kosztów ma charakter proporcjonalny w tym sensie, że ograniczone jest do okresu od dnia faktycznej spłaty do dnia ostatecznej spłaty określonej w umowie. Do tego właśnie sprowadza się sens tego ograniczenia, a taką interpretację potwierdza ostatnia część zdania w art. 49 ust. 1 ustawy, zgodnie z którą obniżeniu podlegają nawet te koszty, które konsument poniósł przed spłatą kredytu. Oznacza to, że intencją ustawodawcy było, aby nie różnicować możliwości obniżenia kosztu kredytu w zależności od tego, jaki charakter ma ten koszt i w jakim czasie został poniesiony. Istotą i celem tego rozwiązania jest zatem ustanowienie proporcjonalnej redukcji całkowitego kosztu kredytu – niezależnie od tego, kiedy ten koszt został poniesiony przez kredytobiorcę (wyrok SO w Łodzi z dnia 22 czerwca 2017r., III Ca 10/17). Podobne stanowisko zajął Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, który w wyroku z dnia 11 września 2019r., w sprawie C-383/18 (L.Sp. z o.o. przeciwko (...) im. (...) i innym) uznał, że artykuł 16 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (...) z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.Urz.UE.L z 2008 r., Nr 133, s. 66) należy interpretować w ten sposób, że prawo konsumenta do obniżki całkowitego kosztu kredytu w przypadku wcześniejszej spłaty kredytu obejmuje wszystkie koszty, które zostały nałożone na konsumenta. Nie ulega wątpliwości, że prowizja o dokonaniu całkowitej spłaty kredytu obok odsetek, podatków i marży stanowi część całkowitego kosztu kredytu. Powyższe stwierdzenie wynika nie tylko z przytoczonych przepisów, ale także z samej umowy, w której prowizja jest kredytowana przez bank i wchodzi w skład wypłaconej kwoty pożyczki oraz całkowitego kosztu pożyczki. W niniejszej sprawie poza sporem pozostawało, że w dniu 23 kwietnia 2019r. M. S. jako pożyczkobiorca zawarł z poprzednikiem prawnym pozwanego banku umowę kredytu nr (...) oraz że kwota kredytu obejmowała m.in. kwotę przeznaczoną na sfinansowanie prowizji bankowej od udzielonego kredytu w kwocie 634,94 zł. Poza sporem w istocie pozostawało także dokonanie przez konsumenta spłaty kredytu przed terminem. Spór między stronami sprowadzał natomiast do skuteczności przelewu wierzytelności o zwrot części prowizji na rzecz powoda oraz zasadności żądania części prowizji we wskazanej przez powoda wysokości. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 1)">art. 509 § 1 k.c.</a> wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 513 § 2)">§ 2</a> powołanego przepisu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Jak stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 513;art. 513 § 1)">art. 513 § 1 k.c.</a>, dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. Przelew wierzytelności jest zatem umową, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel (cedent) przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej (cesjonariusza). Przedmiotem cesji mogą być przede wszystkim wierzytelności rozumiane jako prawa podmiotowe przysługujące wierzycielowi do żądania od dłużnika spełnienia świadczenia, w tym zarówno całe wierzytelności jak ich części (zob. Kozieł G., Komentarz do art. 509 Kodeksu cywilnego [w:] Kidyba A. (red.) Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania – część ogólna, Lex 2014; Ciepła H., Komentarz do art. 509 Kodeksu cywilnego [w:] Gudowski J. (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Księga trzecia. Zobowiązania, Warszawa 2013; zob. też wyrok Sąd Najwyższego z dnia 11 grudnia 2009r., V CSK 184/09). W ocenie Sądu powód wykazał dokonanie przez M. S. spłaty przedmiotowej pożyczki przed terminem (w dniu 23 października 2019r.) przedstawiając dokumenty w postaci oświadczenia pożyczkobiorcy (k. 18) oraz wydruk informacji z BIK (k. 16), a prawdziwość tych dokumentów nie budziła wątpliwości Sądu. Równocześnie pozwany nie wskazał, jakie konkretnie nieprawidłowości odbierają moc dowodową tym dokumentom (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 7 lutego 2018 r., I ACa 278/17), w związku z czym jego zarzuty w tym zakresie uznać należało za bezskuteczne. W okolicznościach niniejszej sprawy brak było również podstaw by przyjąć, że nie zostało wykazane samo zawarcie umowy przelewu wierzytelności, skoro powód przedstawił jej odpis poświadczony za zgodność z oryginałem przez zawodowego pełnomocnika (k. 19-20) jak również by zawarta pomiędzy powodem a pożyczkobiorcą umowa przelewu wierzytelności była nieważna, by umowa ta była sprzeczna z ustawą, zasadami współżycia społecznego albo zmierzała do obejścia prawa. Brak było również podstaw by przyjąć, że przelew wierzytelności sprzeciwiał się ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Sąd nie znalazł również powodu by przyjąć, że zawierając umowę przelewu powód wyzyskał przymusowe położenie, niedołęstwo lub niedoświadczenie kredytobiorcy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 388)">art. 388 k.c.</a>). Dodać tu należy, iż nawet w przypadku przyjęcia, że przy zawarciu umowy przelewu doszło do wyzysku, to ewentualne roszczenia z tego tytułu, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 388)">art. 388 k.c.</a> będą przysługiwały kredytobiorcy (cedentowi) wobec powoda, nie zaś pozwanemu bankowi. Podniesiony przez pozwanego zarzut nieważności umowy nie zasługiwał zatem na uwzględnienie. Ponadto wprost z umowy wynikało, że jej przedmiotem jest wierzytelność przysługująca kredytobiorcy wobec pozwanego banku z tytułu zwrotu wszelkich nienależnie pobranych opłat i kosztów oraz o zwrot kosztów w związku z przedterminową spłatą pożyczki wynikającej z umowy nr (...). W świetle powyższych rozważań dotyczących art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim bezpodstawne było także stanowisko strony pozwanej jakoby wierzytelność będąca przedmiotem przelewu nie istniała, skoro przepis ten obejmuje wszelkie koszty niezależnie od tego jaki mają charakter i w jakim czasie zostały poniesione. Żądanie zasądzenia zwrotu proporcjonalnie wyliczonej części kosztów w związku z przedterminową spłatą pożyczki uznać zatem należało za zasadne. Zgodnie z umową kredytu prowizja wynosiła 634,94 zł, a umowa została zawarta na okres od dnia 23 kwietnia 2019r. do dnia 21 sierpnia 2020r. Przedterminowej spłaty kredytu dokonano w dniu 23 października 2019r. Okres kredytowania wskazany w umowie wynosił zatem 487 dni, a faktyczny okres kredytowania – 184 dni. Kwota prowizji należna kredytodawcy za każdy dzień kredytowania wynosi zatem 1,30 zł, a za cały okres faktycznego kredytowania – 239,20 zł (1,30 zł x 184). Kwota prowizji podlegającej zwrotowi wynosi zatem 395,74 zł (634,94 zł – 239,20 zł) i taką też kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda. Żądanie kwoty wyższej podlegało natomiast oddaleniu jako niezasadne. Nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony w odpowiedzi na pozew zarzut naruszenia przez powoda zasad współżycia społecznego. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> jest klauzulą generalną i jedynie w wyjątkowych sytuacjach może stanowić podstawę oddalenia powództwa. Odmowa udzielenia ochrony prawnej na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> z uwagi na jego wyjątkowy charakter musi być uzasadniona istnieniem okoliczności rażących i nieakceptowanych w świetle powszechnie uznawanych w społeczeństwie wartości. Zasadniczą podstawę stwierdzenia o wystąpieniu nadużycia prawa stanowić powinna analiza zachowania uprawnionego. Jego negatywna ocena może wynikać m.in. z faktu, że zajście zostało przez niego sprowokowane albo też z faktu wykorzystania położenia drugiej strony (uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2009 r., IV CSK 290/09, Lex nr 560607). W okolicznościach niniejszej sprawy samo wykonywanie przez powoda prawa do żądania zapłaty proporcjonalnie wyliczonej części prowizji w związku z przedterminową spłatą kredytu przez poprzednika prawnego powoda będącego konsumentem, nie daje podstaw do stwierdzenia, że wykonywanie tego prawa jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego lub społeczno–gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. O nadużyciu prawa przez powoda nie świadczy również okoliczność, że powód jest przedsiębiorcą i nabywa wierzytelności przysługujące konsumentom wobec banków. Również i te zarzuty pozwanego nie zasługiwały na uwzględnienie. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 k.c.</a> oraz art. 52 ustawy o kredycie konsumenckim, zgodnie z którym kredytodawca jest zobowiązany do rozliczenia z konsumentem kredytu w terminie 14 dni od dnia dokonania wcześniejszej spłaty kredytu w całości. Kredytobiorca dokonał przedterminowej spłaty kredytu w dniu 23 października 2019r., 14-dniowy termin na rozliczenie kredytu zgodnie z wyżej powołanym przepisem upływał zatem z dniem 7 listopada 2019r. Od dnia następnego po tym dniu pozwany pozostawał zatem w opóźnieniu wobec kredytobiorcy. Sąd zatem zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu, od dnia 8 listopada 2019r. do dnia zapłaty. Mając to wszystko na względzie, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 395,74 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 8 listopada 2019r. do dnia zapłaty, o czym orzekł jak w punkcie I wyroku. W pozostałym zakresie Sąd powództwo oddalił – o czym orzekł w punkcie II wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł jak w punkcie III wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100;art. 100 zd. 2)">art. 100 zd. 2 k.p.c.</a>, nakładając jedynie na pozwanego obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, uznając, że powód uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania. Mając zatem na względzie powyższe Sąd uznał, że zasadnym będzie obciążenie pozwanego kosztami procesu poniesionymi przez powoda, zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 137 zł na którą złożyły się: opłata od pozwu w wysokości 30 zł, wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika powoda – radcy prawnego w stawce minimalnej w wysokości 90 zł, ustalonej zgodnie z przepisem § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804), w brzmieniu obowiązującym od dnia 27 października 2016r. oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. O odsetkach od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1 1 k.p.c.</a> Sędzia Lucyna Wądołowska </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego. Sędzia Lucyna Wądołowska </div>