I OSK 758/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz del.NSA Leszek Kiermaszek Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1288/08 w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009r., sygn. akt II SA/Wa 1288/08 oddalił skargę B. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł B. G., wnosząc o uchylenie wyroku w całości oraz obciążenie organu kosztami postępowania. Wnoszący skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a tym samym na wynik sprawy. Rażącym naruszeniem procedury, zdaniem kasatora, jest przyjęcie, że decyzja z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie cofnięcia żołnierzowi poświadczenia bezpieczeństwa, jest ostateczna, podczas gdy w sprawie tej wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 987/08, a skarga ta nie została do tej pory rozpoznana. Ponadto, decyzja o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa nie mogła być wydana w tej sprawie. Przepis, na podstawie którego wydano decyzję zaczął obowiązywać od 1 stycznia 2008 r., a B. G. został skazany za przestępstwo popełnione w dniu 18 grudnia 2006 r., czyli przed wejściem w życie przepisu, na podstawie którego wydano decyzję o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Artykuł 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. wprowadził dwa rodzaje wymagań, jakie winna spełniać skarga kasacyjna. Po pierwsze, stosownie do art. 46 i 47 wymienionej wyżej ustawy skarga kasacyjna winna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Po drugie, powinna spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd, skarżonym orzeczeniem, przepisy prawa materialnego, wskazując, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być, zdaniem skarżącego, wykładnia prawidłowa bądź właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W badanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego, bądź przepisu postępowania, któremu by uchybił Sąd I instancji. Z tych przyczyn uznać należy, że skarga kasacyjna nie wskazuje żadnej z ustawowych, a wymienionych właśnie w art. 174, podstaw kasacyjnych. Niewskazanie podstaw skargi kasacyjnej uniemożliwia ustalenie granic zaskarżenia, co jest istotne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej wskazanych w art. 174 P.p.s.a. stanowi samodzielną przesłankę do jej odrzucenia. Z powyższych względów, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i 193 P.p.s.a., skargę kasacyjną należało odrzucić.