I1 C 1087/21
Sądy powszechne2021-11-10
Sygnatura
I1 C 1087/21
Data orzeczenia
2021-11-10
Rodzaj
SENTENCE
Sędziowie
Małgorzata Żelewska (PRESIDING_JUDGE)
Podstawa prawna
Streszczenie
brak
Treść orzeczenia
<p>Sygn. akt <strong>
<!-- -->I 1 C 1087/21 upr.</strong>
</p>
<div>
<h2>WYROK</h2>
<h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
<p>Dnia 10 listopada 2021 roku</p>
<p>
<strong>
<!-- -->Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny Sekcja ds. rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym </strong>w składzie:</p>
<p>Przewodniczący: Sędzia Małgorzata Żelewska</p>
<p>po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2021 roku w Gdyni</p>
<p>na posiedzeniu niejawnym</p>
<p>sprawy z powództwa <strong>
<!-- -->
<span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> </strong>
</p>
<p>przeciwko <strong>
<!-- -->Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej im. <span class="anon-block">F. S.</span> w <span class="anon-block">G.</span>
</strong>
</p>
<p>o zapłatę</p>
<p>I.
oddala powództwo,</p>
<p>II.
zasądza od powódki <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> na rzecz pozwanej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej im. <span class="anon-block">F. S.</span> w <span class="anon-block">G.</span> kwotę 917,00 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu.</p>
<p>Sygn. akt I 1 C 1087/21 upr.</p>
</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
<p>(wyroku z dnia 10 listopada 2021 roku – k. 143)</p>
<p>Powódka <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzib<sup>
<!-- -->1</sup> we <span class="anon-block"> (...)</span> od pozwanej <span class="anon-block"> (...)</span> Kasy <span class="anon-block">O.</span>œciowo-Kredytowej im. <span class="anon-block">F. S.</span> z siedzib<sup>
<!-- -->1</sup> w <span class="anon-block">G.</span> zap<sup>
<!-- -->3</sup>aty kwoty 1.812,19 z<sup>
<!-- -->3</sup> wraz z ustawowymi odsetkami za opóŸnienie od dnia 21 kwietnia 2021 roku do dnia zap<sup>
<!-- -->3</sup>aty.</p>
<p>WartoϾ przedmiotu sporu stanowi<sup>
<!-- -->3</sup>a <sup>
<!-- -->31</sup>czna suma kosztów kredytu poniesionych przez kredytobiorcê w czasie faktycznego trwania umowy kredytu, w tym kwota 94,56 z<sup>
<!-- -->3</sup> stanowi<sup>
<!-- -->1</sup>c<sup>
<!-- -->1</sup> prowizjê za udzielenie kredytu oraz kwota 1.717,63 z<sup>
<!-- -->3</sup> stanowi<sup>
<!-- -->1</sup>c<sup>
<!-- -->1</sup> odsetki, podlegaj<sup>
<!-- -->1</sup>ce zwrotowi z tytu<sup>
<!-- -->3</sup>u sankcji kredytu darmowego.</p>
<p>
<span class="anon-block">L.</span> procesow<sup>
<!-- -->1</sup> powódka wywodzi<sup>
<!-- -->3</sup>a z umowy cesji zawartej z konsumentem, a tak¿e udzielonego jej przez konsumenta pe<sup>
<!-- -->3</sup>nomocnictwa do z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿enia oœwiadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego.</p>
<p>(pozew – k. 3-6v.)</p>
<p>Pozwana w sprzeciwie od nakazu zap<sup>
<!-- -->3</sup>aty wnios<sup>
<!-- -->3</sup>a o oddalenia powództwa i zas<sup>
<!-- -->1</sup>dzenie na swoj<sup>
<!-- -->1</sup> rzecz kosztów procesu wed<sup>
<!-- -->3</sup>ug norm przepisanych.</p>
<p>W uzasadnieniu zarzuci<sup>
<!-- -->3</sup>a powódce brak legitymacji czynnej, przedawnienia roszczenia, naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a>, a tak¿e zaprzeczy<sup>
<!-- -->3</sup>a, aby zawarta z konsumentem <span class="anon-block">umowa (...)</span> opisane w pozwie naruszenia ustawy o kredycie konsumenckim.</p>
<p>(sprzeciw – k. 31-39v.)</p>
<p>Stan faktyczny:</p>
<p>Dnia 24 paŸdziernika 2013 roku <span class="anon-block">A. S.</span> z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿y<sup>
<!-- -->3</sup>a do <span class="anon-block"> (...)</span> Kasy <span class="anon-block">O.</span>œciowo-Kredytowej im. <span class="anon-block">F. S.</span> w <span class="anon-block">G.</span> deklaracjê cz<sup>
<!-- -->3</sup>onkowsk<sup>
<!-- -->1</sup> nr <span class="anon-block"> (...)</span>, zobowi<sup>
<!-- -->1</sup>zuj<sup>
<!-- -->1</sup>c siê do przestrzegania przepisów obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zuj<sup>
<!-- -->1</sup>cego statutu i regulaminu. <span class="anon-block"> (...)</span> do op<sup>
<!-- -->3</sup>acenia wpisowego w kwocie 1,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>, wniesienia udzia<sup>
<!-- -->3</sup>u w liczbie 1, wp<sup>
<!-- -->3</sup>acenia w terminie 6 miesiêcy wk<sup>
<!-- -->3</sup>adu cz<sup>
<!-- -->3</sup>onkowskiego w wysokoœci 1,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>, a tak¿e zgodnie z § 10 pkt 3 statutu <span class="anon-block"> (...)</span>, zadeklarowa<sup>
<!-- -->3</sup>a comiesiêczne wp<sup>
<!-- -->3</sup>aty na Indywidualnego Konto <span class="anon-block"> (...)</span> (IKS) w wysokoœci 15,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>.</p>
<p>Statut pozwanego przewiduje obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zek posiadania przez ka¿dego cz<sup>
<!-- -->3</sup>onka Kasy rachunku systematycznego oszczêdzania i gromadzenia na nim co miesi<sup>
<!-- -->1</sup>c oszczêdnoœci w zadeklamowanej wysokoœci zgodnie z Regulaminem Indywidualnych Kont <span class="anon-block"> (...)</span>.</p>
<p>(dowód: deklaracja cz<sup>
<!-- -->3</sup>onkowska – k. 58, statut pozwanego – k. 47-57)</p>
<p>Dnia 29 kwietnia 2014 roku dosz<sup>
<!-- -->3</sup>o do zawarcia umowy po¿yczki nr <span class="anon-block"> (...)</span> pomiêdzy pozwan<sup>
<!-- -->1</sup> <span class="anon-block">S. O.</span>œciowo-<span class="anon-block"> (...)</span> im. <span class="anon-block">F. S.</span> w <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">S.</span>. <span class="anon-block">Umowa (...)</span> zawarta na okres od dnia 29 kwietnia 2014 roku do dnia 1 kwietnia 2024 roku. <span class="anon-block"> (...)</span> kwota kredytu wynosi<sup>
<!-- -->3</sup>a 21.000,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>. Oprocentowanie kredytu by<sup>
<!-- -->3</sup>o zmienne i w dniu zawarcia <span class="anon-block">umowy (...)</span> 15,5 % w skali roku. Za cel umowy wskazano dowolny cel konsumpcyjny. Po¿yczka mia<sup>
<!-- -->3</sup>a zostaæ wyp<sup>
<!-- -->3</sup>acona na wskazany w umowie rachunek.</p>
<p>W ust. 12 umowy okreœlono rzeczywist<sup>
<!-- -->1</sup> roczn<sup>
<!-- -->1</sup> stopê oprocentowania kredytu na 23,17 % oraz ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowit<sup>
<!-- -->1</sup> kwotê do sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty w dniu zawarcia umowy na 44.641,23 z<sup>
<!-- -->3</sup> wraz z podaniem za<sup>
<!-- -->3</sup>o¿eñ, w oparciu o które j<sup>
<!-- -->1</sup> wyliczono.</p>
<p>Szacowany ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowity koszt kredytu okreœlono w punkcie 17. umowy na kwotê 23.641,23 z<sup>
<!-- -->3</sup>.</p>
<p>Prowizja za udzielenie po¿yczki wynosi<sup>
<!-- -->3</sup>a 1.470,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>. Oprócz niej po¿yczkobiorca zosta<sup>
<!-- -->3</sup> obci<sup>
<!-- -->1</sup>¿ony op<sup>
<!-- -->3</sup>at<sup>
<!-- -->1</sup> przygotowawcz<sup>
<!-- -->1</sup> w kwocie 40,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>.</p>
<p>Po¿yczkodawca zobowi<sup>
<!-- -->1</sup>zany by<sup>
<!-- -->3</sup> tak¿e do zap<sup>
<!-- -->3</sup>aty kwoty 2.163,00 z<sup>
<!-- -->3</sup> tytu<sup>
<!-- -->3</sup>em przyst<sup>
<!-- -->1</sup>pienia do grupowego ubezpieczenia POSADA.</p>
<p>W punkcie 30. umowy wskazano, ¿e po¿yczkobiorca ma prawo w ka¿dym czasie do sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty ca<sup>
<!-- -->3</sup>oœci lub czêœci po¿yczki przed terminem okreœlonym w umowie, poprzez dokonanie sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty w kasie osobiœcie lub na wskazany w umowie rachunek bankowy. W przypadku sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty po¿yczki przed terminem okreœlonym w umowie w braku odmiennej dyspozycji po¿yczkobiorcy dokonane wp<sup>
<!-- -->3</sup>aty zostan<sup>
<!-- -->1</sup> zaliczone na poczet sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty kapita<sup>
<!-- -->3</sup>u w taki sposób, ¿e sp<sup>
<!-- -->3</sup>ata zostanie przeznaczona w pierwszej kolejnoœci na poczet najbli¿szej wymagalnej raty w kwocie odpowiadaj<sup>
<!-- -->1</sup>cej jej wysokoœci pomniejszonej o odsetki za okres od dnia dokonania wczeœniejszej sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty do dnia wymagalnoœci raty oraz w dalszej kolejnoœci na sp<sup>
<!-- -->3</sup>atê kapita<sup>
<!-- -->3</sup>u (szczegó<sup>
<!-- -->3</sup>owy sposób zaliczeñ wskazano w umowie). Postanowiono równie¿, ¿e po¿yczkobiorca poprzez z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿enie oœwiadczenia stanowi<sup>
<!-- -->1</sup>cego za<sup>
<!-- -->31</sup>cznik nr 5 do umowy mo¿e z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿yæ odmienn<sup>
<!-- -->1</sup> dyspozycjê sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty. Rozliczenie z po¿yczkobiorc<sup>
<!-- -->1</sup> z tytu<sup>
<!-- -->3</sup>u wczeœniejszej sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty kredytu nast<sup>
<!-- -->1</sup>pi w terminie 14 dni od dokonania sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty.</p>
<p>W punkcie 29. umowy po¿yczki wskazano, ¿e po¿yczkobiorca ma prawo do odst<sup>
<!-- -->1</sup>pienia od umowy w terminie 14 dni od zawarcia umowy bez podania przyczyny odst<sup>
<!-- -->1</sup>piæ od niej. Wzór oœwiadczenia o odst<sup>
<!-- -->1</sup>pieniu od <span class="anon-block">umowy (...)</span> za<sup>
<!-- -->31</sup>cznik nr 4 do umowy.</p>
<p> (dowód: umowa – k. 13-15)</p>
<p>Zgodnie z § 18 ust. 1 Regulaminu wyp<sup>
<!-- -->3</sup>ata po¿yczki/kredytu nastêpowa<sup>
<!-- -->3</sup>a m.in. po zap<sup>
<!-- -->3</sup>acie nale¿nych prowizji i op<sup>
<!-- -->3</sup>at.</p>
<p>(dowód: regulamin – k. 68-73)</p>
<p>Dnia 12 grudnia 2014 roku <span class="anon-block">A. S.</span> dokona<sup>
<!-- -->3</sup>a ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty po¿yczki.</p>
<p> (fakt bezsporny)</p>
<p>Dnia 16 lipca 2020 roku <span class="anon-block">A. S.</span> zawar<sup>
<!-- -->3</sup>a z powódk<sup>
<!-- -->1</sup> umowê cesji wierzytelnoœci pieniê¿nej wynik<sup>
<!-- -->3</sup>ej z ww. <span class="anon-block">umowy (...)</span> jej w stosunku do pozwanej, obejmuj<sup>
<!-- -->1</sup>c<sup>
<!-- -->1</sup> w szczególnoœci wierzytelnoœci o zwrot wszelkich nienale¿nie pobranych op<sup>
<!-- -->3</sup>at i kosztów oraz o zwrot kosztów w zwi<sup>
<!-- -->1</sup>zku z wczeœniejsz<sup>
<!-- -->1</sup> sp<sup>
<!-- -->3</sup>at<sup>
<!-- -->1</sup> ww. kredytu konsumenckiego oraz ze wszystkimi zwi<sup>
<!-- -->1</sup>zanymi z tymi wierzytelnoœciami prawami (m.in. odsetkami za zw<sup>
<!-- -->3</sup>okê i opóŸnienie).</p>
<p>(dowód: umowa cesji – k. 17-18)</p>
<p>Dnia 1 marca 2021 roku pozwana dokona<sup>
<!-- -->3</sup>a ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitego rozliczenia po¿yczki w zwi<sup>
<!-- -->1</sup>zku z jego wczeœniejsz<sup>
<!-- -->1</sup> sp<sup>
<!-- -->3</sup>at<sup>
<!-- -->1</sup>.</p>
<p>(fakt bezsporny)</p>
<p>Dnia 7 kwietnia 2021 roku <span class="anon-block">A. S.</span> udzieli<sup>
<!-- -->3</sup>a powódce pe<sup>
<!-- -->3</sup>nomocnictwa do z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿enia oœwiadczenia wynikaj<sup>
<!-- -->1</sup>cego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 (art. 45)">art. 45 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim</a>, przewiduj<sup>
<!-- -->1</sup>cego sankcjê tzw. kredytu darmowego oraz do jego dalszego wykorzystania w kontaktach z w<sup>
<!-- -->3</sup>aœciwymi podmiotami zarówno w postêpowaniu przeds<sup>
<!-- -->1</sup>dowym, jak i w postêpowaniu s<sup>
<!-- -->1</sup>dowym, w szczególnoœci poprzez przes<sup>
<!-- -->3</sup>anie z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿onego oœwiadczenia do kredytodawcy.</p>
<p>(dowód: wtórnik dokumentu – k. 22, 23, pe<sup>
<!-- -->3</sup>nomocnictwo poœwiadczone podpisem elektronicznym na p<sup>
<!-- -->3</sup>ycie – k. 104)</p>
<p>Pismem z dnia 8 kwietnia 2021 roku powódka – w imieniu <span class="anon-block">A. S.</span> – z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿y<sup>
<!-- -->3</sup>a pozwanej oœwiadczenie o skorzystaniu z sankcji tzw. kredytu darmowego na podstawie art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim. <span class="anon-block">J.</span>œnie powódka wezwa<sup>
<!-- -->3</sup>a pozwan<sup>
<!-- -->1</sup> do zap<sup>
<!-- -->3</sup>aty kwoty 1.812,19 z<sup>
<!-- -->3</sup> – w terminie 7 dni. Oœwiadczenie odebrane zosta<sup>
<!-- -->3</sup>o dnia 12 kwietnia 2021 roku.</p>
<p>(dowód: oœwiadczenie – k. 20-21, potwierdzenie nadania – k. 24-24v., wydruk z systemu œledzenia przesy<sup>
<!-- -->3</sup>ek – k. 25)</p>
<p>
<span class="anon-block"> (...)</span>¿y<sup>
<!-- -->3</sup>, co nastêpuje:</p>
<p>
<span class="anon-block">P.</span>¿szy stan faktyczny zasadniczo by<sup>
<!-- -->3</sup> bezsporny pomiêdzy stronami, zaœ rozstrzygniêcie sprawy zale¿a<sup>
<!-- -->3</sup>o wy<sup>
<!-- -->31</sup>cznie od prawnej oceny ustalonych wy¿ej okolicznoœci faktycznych.</p>
<p>
<span class="anon-block"> (...)</span> zebrany materia<sup>
<!-- -->3</sup> dowodowy <span class="anon-block"> (...)</span> nie znalaz<sup>
<!-- -->3</sup> podstaw, aby kwestionowaæ autentycznoœæ przedstawionych przez strony dokumentów. <span class="anon-block">Z.</span>¿yæ bowiem nale¿a<sup>
<!-- -->3</sup>o, ¿e ¿adna ze stron nie podnios<sup>
<!-- -->3</sup>a w toku niniejszego postêpowania zarzutów co do autentycznoœci tych dokumentów, a nadto wymienione powy¿ej dokumenty zosta<sup>
<!-- -->3</sup>y podpisane i nie nosz<sup>
<!-- -->1</sup> ¿adnych znamion podrobienia czy przerobienia. Dodatkowo, <span class="anon-block"> (...)</span> na uwadze, ¿e ¿adna ze stron nie zaprzeczy<sup>
<!-- -->3</sup>a, ¿e osoby podpisane pod wy¿ej wskazanymi dokumentami nie z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿y<sup>
<!-- -->3</sup>y oœwiadczeñ w nich zawartych – wyj<sup>
<!-- -->1</sup>tek stanowi<sup>
<!-- -->3</sup>o jedynie elektroniczne podpisanie dokumentu pe<sup>
<!-- -->3</sup>nomocnictwa przez konsumenta. Natomiast prywatna opinia pozwanej oraz kopie wyroków wydanych w innych sprawach nie mia<sup>
<!-- -->3</sup>y znaczenia dla rozstrzygniêcia, albowiem po pierwsze s<sup>
<!-- -->1</sup>d nie by<sup>
<!-- -->3</sup> nimi zwi<sup>
<!-- -->1</sup>zany, a po drugie stanowi<sup>
<!-- -->3</sup>y wyraz stanowiska procesowego stron.</p>
<p>W pierwszej kolejnoœci rozwa¿yæ nale¿a<sup>
<!-- -->3</sup>o zarzut legitymacji procesowej powódki. Legitymacja procesowa jest przes<sup>
<!-- -->3</sup>ank<sup>
<!-- -->1</sup> materialnoprawnej skutecznoœci powództwa i oznacza wynikaj<sup>
<!-- -->1</sup>ce z przepisów prawa materialnego uprawnienie do wyst<sup>
<!-- -->1</sup>pienia w danym procesie w charakterze powoda (legitymacja procesowa czynna) oraz pozwanego (legitymacja procesowa bierna). Legitymacja procesowa jest przy tym pozytywn<sup>
<!-- -->1</sup> przes<sup>
<!-- -->3</sup>ank<sup>
<!-- -->1</sup> jurysdykcyjn<sup>
<!-- -->1</sup>, podlegaj<sup>
<!-- -->1</sup>c<sup>
<!-- -->1</sup> ocenie na podstawie przepisów prawa materialnego, zatem jej ewentualny brak skutkuje oddaleniem powództwa. Legitymacja czynna powódki wynika<sup>
<!-- -->3</sup>a z przeniesienia jej w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 1)">art. 509 § 1 k.c.</a>, zgodnie z którym wierzyciel mo¿e bez zgody d<sup>
<!-- -->3</sup>u¿nika przenieœæ wierzytelnoœæ na osobê trzeci<sup>
<!-- -->1</sup> (przelew), chyba ¿e sprzeciwia<sup>
<!-- -->3</sup>oby siê to ustawie, zastrze¿eniu umownemu albo w<sup>
<!-- -->3</sup>aœciwoœci zobowi<sup>
<!-- -->1</sup>zania. <span class="anon-block"> (...)</span> cesji za skuteczn<sup>
<!-- -->1</sup>. <span class="anon-block"> (...)</span> bowiem oznaczon<sup>
<!-- -->1</sup> wierzytelnoœæ pieniê¿n<sup>
<!-- -->1</sup> s<sup>
<!-- -->3</sup>u¿<sup>
<!-- -->1</sup>c<sup>
<!-- -->1</sup> po¿yczkobiorcy jako cedentowi przeciwko pozwanej, przy czym bez znaczenia pozostawa<sup>
<!-- -->3</sup>a podstawa prawna tej wierzytelnoœci. <span class="anon-block">T.</span>œæ umowy nale¿y wyk<sup>
<!-- -->3</sup>adaæ przez pryzmat kryteriów oznaczonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65;art. 65 § 2)">art. 65 § 2 k.c.</a> Nie by<sup>
<!-- -->3</sup>o konieczne, aby podstawa prawna dochodzonego roszczenia wskazana zosta<sup>
<!-- -->3</sup>a wprost w umowie. W konsekwencji <span class="anon-block">umowa cesji (...)</span> skutek rozporz<sup>
<!-- -->1</sup>dzaj<sup>
<!-- -->1</sup>cy, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 510)">art. 510 k.c.</a> <span class="anon-block"> (...)</span> powstanie wierzytelnoœci o zwrot kosztów kredytu i zap<sup>
<!-- -->3</sup>aconych od niego odsetek powstaje nie wczeœniej, ni¿ z chwil<sup>
<!-- -->1</sup> z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿enia przez kredytobiorcê oœwiadczenia o charakterze prawokszta<sup>
<!-- -->3</sup>utuj<sup>
<!-- -->1</sup>cym, o którym mowa w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust. 1 u.k.k.</a> Na podstawie umowy cesji wierzytelnoœci konsument przeniós<sup>
<!-- -->3</sup> na powódkê tak¿e wierzytelnoœci przysz<sup>
<!-- -->3</sup>e, a powstanie wierzytelnoœci z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust. 1 u.k.k.</a> zale¿a<sup>
<!-- -->3</sup>o od skutecznego z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿enia oœwiadczenia o skorzystaniu z przewidzianego przepisem uprawnienia. Powódka posiadaj<sup>
<!-- -->1</sup>c stosowne uprawnienie z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿y<sup>
<!-- -->3</sup>a takie oœwiadczenie. <span class="anon-block"> (...)</span> w tym przedmiocie zosta<sup>
<!-- -->3</sup>o z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿one elektronicznie z kwalifikowanym podpisem przy u¿yciu platformy <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzib<sup>
<!-- -->1</sup> w <span class="anon-block">W.</span>. Podmiot ten wpisany jest w rejestrze niekwalifikowanych us<sup>
<!-- -->3</sup>ug zaufania prowadzonego przez Narodowy Bank Polski na podstawie i w zakresie rzeczowym okreœlonym przepisem art. 6 ustawy z dnia 5 wrzeœnia 2016 roku o us<sup>
<!-- -->3</sup>ugach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 162 ze zm.) – <span class="anon-block"> (...)</span> Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 23 lipca 2014 roku w sprawie identyfikacji elektronicznej i us<sup>
<!-- -->3</sup>ug zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnêtrznym oraz uchylaj<sup>
<!-- -->1</sup>ce dyrektywê <span class="anon-block"> (...)</span> (eIDAS) (Dz. Urz. UE L 257 z 28.07.2014, s. 73) – w zakresie us<sup>
<!-- -->3</sup>ug sk<sup>
<!-- -->3</sup>adania podpisu elektronicznego, us<sup>
<!-- -->3</sup>ug obs<sup>
<!-- -->3</sup>ugi podpisywania elektronicznego dokumentów poprzez platformê <span class="anon-block">A.</span> (zob. <span class="anon-block"> (...) Centrum (...)</span> [NCCert], dostêp do rejestru: <span class="anon-block"> (...)</span> Podmiot ten nale¿a<sup>
<!-- -->3</sup>o zatem zakwalifikowaæ jako dostawcê us<sup>
<!-- -->3</sup>ug zaufania, co zgodnie z definicj<sup>
<!-- -->1</sup> zawart<sup>
<!-- -->1</sup> w art. 3 pkt 19 ww. <span class="anon-block"> (...)</span> oznacza osobê fizyczn<sup>
<!-- -->1</sup> lub prawn<sup>
<!-- -->1</sup>, która œwiadczy przynajmniej jedn<sup>
<!-- -->1</sup> us<sup>
<!-- -->3</sup>ugê zaufania, jako kwalifikowany lub niekwalifikowany dostawca us<sup>
<!-- -->3</sup>ug zaufania. <span class="anon-block"> (...)</span> tak¿e na uwadze, ¿e przewidziana z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust. 1 u.k.k.</a> forma pisemna jest form<sup>
<!-- -->1</sup> zastrze¿on<sup>
<!-- -->1</sup>
</p>
<p>ad probationem (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 74;art. 74 § 1)">art. 74 § 1 k.c.</a>), a wiêc jej ewentualne niezachowanie nie skutkuje niewa¿noœci<sup>
<!-- -->1</sup> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 73;art. 73 § 1)">art. 73 § 1 k.c.</a>). Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 99;art. 99 § 1)">art. 99 § 1 k.c.</a> pe<sup>
<!-- -->3</sup>nomocnictwo szczególne wymaga szczególnej formy tylko w razie, gdy dla czynnoœci, do której upowa¿nia, zastrze¿ona jest forma szczególna pod rygorem niewa¿noœci, a wiêc przepis ten w ogóle nie odnosi siê do pe<sup>
<!-- -->3</sup>nomocnictw upowa¿niaj<sup>
<!-- -->1</sup>cych do czynnoœci, co do których zastrze¿ono formê ad probationem. W niniejszej sprawie nie dowodzono na podstawie zeznañ czy przes<sup>
<!-- -->3</sup>uchania stron, a ponadto dokonanie czynnoœci (z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿enie oœwiadczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45 u)">art. 45 u.k.k.</a> jak i udzielenie pe<sup>
<!-- -->3</sup>nomocnictwa), jest nie tylko uprawdopodobnione, ale i udowodnione za pomoc<sup>
<!-- -->1</sup> pisma (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 74;art. 74 § 1;art. 74 § 2)">art. 74 § 1 i 2 k.c.</a>) (por. wyrok z uzasadnieniem <span class="anon-block"> (...)</span> Rejonowego dla miasta sto<sup>
<!-- -->3</sup>ecznego <span class="anon-block">W.</span> w <span class="anon-block">W.</span> z dnia 02.08.2021r., sygn. akt I C 1622/21, niepubl.). Dla oceny z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿enia oœwiadczenia woli znajduje wiêc zastosowanie norma <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 60)">art. 60 k.c.</a> (wed<sup>
<!-- -->3</sup>ug której z zastrze¿eniem wyj<sup>
<!-- -->1</sup>tków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonuj<sup>
<!-- -->1</sup>cej czynnoœci prawnej mo¿e byæ wyra¿ona przez ka¿de zachowanie siê tej osoby, które ujawnia jej wolê w sposób dostateczny, w tym równie¿ przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej). Norma ta usankcjonowana zosta<sup>
<!-- -->3</sup>a ww. <span class="anon-block"> (...)</span> oraz implementuj<sup>
<!-- -->1</sup>c<sup>
<!-- -->1</sup> je ustaw<sup>
<!-- -->1</sup>. Oœwiadczenie w postaci elektronicznej nie mo¿e byæ uto¿samiane przy tym z elektroniczn<sup>
<!-- -->1</sup> form<sup>
<!-- -->1</sup> czynnoœci prawnej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 78)">art. 78 k.c.</a>) zrównan<sup>
<!-- -->1</sup> w skutkach prawnych z form<sup>
<!-- -->1</sup> pisemn<sup>
<!-- -->1</sup>. Dla zachowania tej formy konieczne jest z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿enie oœwiadczenia woli w postaci elektronicznej i opatrzenie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Natomiast oœwiadczeniem w postacie elektronicznej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 60)">art. 60 k.c.</a>) bêdzie ka¿de oœwiadczenie utrwalone (a tak¿e przes<sup>
<!-- -->3</sup>ane) za pomoc<sup>
<!-- -->1</sup> elektronicznych technologii komunikowania siê (utrwalania oœwiadczeñ). <span class="anon-block"> (...)</span>¿one do akt sprawy poœwiadczone za zgodnoœæ z orygina<sup>
<!-- -->3</sup>em wydruki w postaci karty podpisów stanowi<sup>
<!-- -->1</sup> odzwierciedlenie oœwiadczeñ woli sk<sup>
<!-- -->3</sup>adanych w postaci elektronicznej i w taki te¿ sposób dokumentowanych (przez cyfrowy zapis treœci oœwiadczenia na noœniku danych). Wydruki maj<sup>
<!-- -->1</sup> charakter wtórny w stosunku do dokumentu w postaci elektronicznej zawieraj<sup>
<!-- -->1</sup>cego oœwiadczenie z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿one drog<sup>
<!-- -->1</sup> elektroniczn<sup>
<!-- -->1</sup>. Wydruki odzwierciedlaj<sup>
<!-- -->1</sup> przy tym wy<sup>
<!-- -->31</sup>cznie jedn<sup>
<!-- -->1</sup> warstwê informacji zawartych w dokumencie w postaci elektronicznej – warstwê tekstow<sup>
<!-- -->1</sup> dokumentu sporz<sup>
<!-- -->1</sup>dzonego w postaci elektronicznej – a wiêc w postaci ci<sup>
<!-- -->1</sup>gu danych zapisanych binarnie, dla których odczytania konieczne jest posiadanie urz<sup>
<!-- -->1</sup>dzenia elektronicznego wyposa¿onego w odpowiednie oprogramowanie informatyczne). W nauce prawa dla okreœlenia takich dokumentów wprowadza wprost pojêcie dokumentów wtórnych (wtórników - por. np. <span class="anon-block">K. M.</span>, Dokumenty i ich wtórniki w postêpowaniu cywilnym, <span class="anon-block"> (...)</span> 2016 nr 3 str. 461), wskazuj<sup>
<!-- -->1</sup>c na ich specyfikê (równie¿ w aspekcie pobrania wiarygodnoœci i mocy dowodowej), wynikaj<sup>
<!-- -->1</sup>c<sup>
<!-- -->1</sup> z zale¿noœci od dokumentu pierwotnego w tym te¿ mo¿liwoœci manipulacji treœci<sup>
<!-- -->1</sup> dokumenty wtórnego). <span class="anon-block">Z.</span>¿noœæ ta nie oznacza, ¿e dokument wtórny pozbawiony jest waloru dowodowego w procesie cywilnym. W tym kontekœcie zwróciæ nale¿y uwagê na treœæ przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 2451)">art. 2451 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 308)">308 k.p.c.</a> definiuj<sup>
<!-- -->1</sup>cych procesowoprawne pojêcie dokumentu. Norma <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 2451)">art. 2451 k.p.c.</a> stanowi, ¿e przepisy o dowodzie z dokumentu stosuje siê do dokumentów zawieraj<sup>
<!-- -->1</sup>cych tekst, umo¿liwiaj<sup>
<!-- -->1</sup>cych ustalenie ich wystawców. Z kolei <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 308)">art. 308 k.p.c.</a> przewiduje, ¿e dowody z innych dokumentów ni¿ wymienione w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 2431)">art. 2431 k.p.c.</a>, w szczególnoœci zawieraj<sup>
<!-- -->1</sup>cych zapis obrazu, dŸwiêku albo obrazu i dŸwiêku, s<sup>
<!-- -->1</sup>d przeprowadza, stosuj<sup>
<!-- -->1</sup>c odpowiednio przepisy o dowodzie z oglêdzin oraz o dowodzie z dokumentów. Ustawodawca odst<sup>
<!-- -->1</sup>pi<sup>
<!-- -->3</sup> wiec od definiowania dokumentu jako (wy<sup>
<!-- -->31</sup>cznie) oœwiadczenia w formie pisemnej opatrzonego w<sup>
<!-- -->3</sup>asnorêcznym podpisem, przyjmuj<sup>
<!-- -->1</sup>c na potrzeby prawa procesowego szerok<sup>
<!-- -->1</sup> definicjê dokumentu (zbie¿n<sup>
<!-- -->1</sup> z obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zuj<sup>
<!-- -->1</sup>c<sup>
<!-- -->1</sup> w prawie materialnym – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 773)">art. 773 k.c.</a>, przewiduj<sup>
<!-- -->1</sup>cym ¿e dokumentem jest noœnik informacji umo¿liwiaj<sup>
<!-- -->1</sup>cy zapoznanie siê z jej treœci<sup>
<!-- -->1</sup>). W obecnym stanie prawnym jedynie z dokumentem prywatnym (a wiêc dokumentem sporz<sup>
<!-- -->1</sup>dzonym w formie pisemnej lub formie elektronicznej) ustawodawca wi<sup>
<!-- -->1</sup>¿e prawne domniemanie prawdziwoœci i pochodzenia dokumentu od osoby, która go podpisa<sup>
<!-- -->3</sup>a. <span class="anon-block"> (...)</span> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 k.p.c.</a> nie jest obecnie wiêc definiowanie dokumentu w procesie cywilnym, lecz prawne wyodrêbnienie dowodu z dokumentu prywatnego i powi<sup>
<!-- -->1</sup>zanie jedynie z t<sup>
<!-- -->1</sup> kategori<sup>
<!-- -->1</sup> dokumentów domniemania prawnego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 253)">art. 253 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 k.p.c.</a> Innymi s<sup>
<!-- -->3</sup>owy dokument mieszcz<sup>
<!-- -->1</sup>cy siê w kategorii, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 2431)">art. 2431 k.p.c.</a> lub 308 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a> lecz nie spe<sup>
<!-- -->3</sup>niaj<sup>
<!-- -->1</sup>cy cech dokumentu prywatnego o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 k.p.c.</a> nie korzysta z domniemania prawdziwoœci i pochodzenia, co prawnie przek<sup>
<!-- -->3</sup>ada siê na ciê¿ary w zakresie dowodzenia w przypadku zakwestionowania autentycznoœci lub pochodzenia dokumentu. Nie mo¿na jednak twierdziæ, ¿e dokument taki pozbawiony jest waloru dowodowego. W tym kontekœcie zwróciæ te¿ uwagê nale¿y na treœæ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 46)">art. 46</a> ww. <span class="anon-block"> (...)</span>, zgodnie z którym nie jest kwestionowany skutek prawny dokumentu elektronicznego ani jego dopuszczalnoœæ jako dowodu w postêpowaniu s<sup>
<!-- -->1</sup>dowym wy<sup>
<!-- -->31</sup>cznie z tego powodu, ¿e dokument ten ma postaæ elektroniczn<sup>
<!-- -->1</sup>. Nadto w art. 25 ust. 1 tego <span class="anon-block"> (...)</span> wskazano, ¿e podpisowi elektronicznemu nie mo¿na odmówiæ skutku prawnego ani dopuszczalnoœci jako dowodu w postêpowaniu s<sup>
<!-- -->1</sup>dowym wy<sup>
<!-- -->31</sup>cznie z tego powodu, ¿e podpis ten ma postaæ elektroniczn<sup>
<!-- -->1</sup> lub ¿e nie spe<sup>
<!-- -->3</sup>nia wymogów dla kwalifikowanych podpisów elektronicznych. Zgodnie z zasadami dotycz<sup>
<!-- -->1</sup>cymi stosowania prawa unijnego s<sup>
<!-- -->1</sup>d krajowy pañstwa bêd<sup>
<!-- -->1</sup>cego cz<sup>
<!-- -->3</sup>onkiem Unii Europejskiej jest zobowi<sup>
<!-- -->1</sup>zany do bezpoœredniego stosowania tej regulacji. Zatem tak¿e z tego aktu prawnego wynika zakaz pozbawiania waloru procesowego dokumentów w postaci elektronicznej jedynie ze wzglêdu na sposób ich kreacji (por. wyrok S<sup>
<!-- -->1</sup>du Apelacyjnego w <span class="anon-block">S.</span> z dnia 05.06.2020r., I ACa 31/20, LEX nr 3109810).</p>
<p>
<span class="anon-block"> (...)</span>¿sze rozwa¿ania na grunt niniejszej sprawy nale¿a<sup>
<!-- -->3</sup>o mieæ na uwadze, ¿e do akt sprawy powódka – w odparciu zarzutów pozwanej – z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿y<sup>
<!-- -->3</sup>a nadto elektroniczn<sup>
<!-- -->1</sup> warstwê danych pochodz<sup>
<!-- -->1</sup>cych z noœnika informatycznego, których obraz przedstawia<sup>
<!-- -->3</sup> z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿ony wczeœniej wtórnik. W tej sytuacji powódka wykaza<sup>
<!-- -->3</sup>a skuteczne udzielenie jej pe<sup>
<!-- -->3</sup>nomocnictwa do z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿enia oœwiadczenia wynikaj<sup>
<!-- -->1</sup>cego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45 u)">art. 45 u.k.k.</a>
</p>
<p>W konsekwencji nale¿a<sup>
<!-- -->3</sup>o uznaæ, ¿e oœwiadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego zosta<sup>
<!-- -->3</sup>o z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿one w imieniu kredytodawcy przez powódkê dnia 12 kwietnia 2021 roku.</p>
<p>
<span class="anon-block">P.</span> prawn<sup>
<!-- -->1</sup> powództwa stanowi<sup>
<!-- -->3</sup> przepis art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, który stanowi, ¿e w przypadku naruszenia przez kredytodawcê art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c konsument, po z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿eniu kredytodawcy pisemnego oœwiadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu nale¿nych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. <span class="anon-block">Z.</span>¿yæ jednak nale¿a<sup>
<!-- -->3</sup>o, ¿e na dzieñ zawierania umowy ww. przepis nie zawiera<sup>
<!-- -->3</sup> mo¿liwoœci skorzystania z sankcji kredytu darmowego w razie naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33 a;art. 36 a;art. 36 c;art. u)">art. 33a i art. 36a-36c u.k.k.</a> Sankcja kredytu darmowego polega zatem na uprawnieniu konsumenta do sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty kredytu bez odsetek i innych kosztów kredytu nale¿nych kredytodawcy. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45 u)">Art. 45 u.k.k.</a> implementuje art. 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 roku w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylaj<sup>
<!-- -->1</sup>ca dyrektywê Rady 87/102/EWG (Dz.U.UE L 133/66 z dnia 22 maja 2008 r.), który nakazuje stosowanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszaj<sup>
<!-- -->1</sup>cych sankcji, maj<sup>
<!-- -->1</sup>cych zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjêtych zgodnie z t<sup>
<!-- -->1</sup> dyrektyw<sup>
<!-- -->1</sup>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45)">Art. 45</a> jest przepisem o charakterze sankcyjnym, wysoce restrykcyjnym wobec kredytodawców i dlatego nie mo¿e byæ poddany wyk<sup>
<!-- -->3</sup>adni rozszerzaj<sup>
<!-- -->1</sup>cej. Celem sankcji kredytu darmowego jest pozbawienie kredytodawcy prawa do pobierania odsetek i innych op<sup>
<!-- -->3</sup>at okreœlonych w umowie z tytu<sup>
<!-- -->3</sup>u udzielonego kredytu za naruszenie obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zków informacyjnych. Sankcja ta w daleko id<sup>
<!-- -->1</sup>cy sposób modyfikuje treœæ stosunku prawnego <sup>
<!-- -->31</sup>cz<sup>
<!-- -->1</sup>cego kredytodawcê z konsumentem na niekorzyœæ tego pierwszego. Co do zasady zatem przepisy sankcjonuj<sup>
<!-- -->1</sup>ce dane postêpowanie powinny byæ mo¿liwie œciœle interpretowane nie pozwalaj<sup>
<!-- -->1</sup>c na pojawienie siê obszarów niepewnoœci prawnej.</p>
<p>Zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 5 u)">art. 45 ust. 5 u.k.k.</a> uprawnienie do skorzystania z sankcji kredytu darmowego wygasa po up<sup>
<!-- -->3</sup>ywie roku od dnia wykonania umowy. Ustawodawca nie sprecyzowa<sup>
<!-- -->3</sup>, co rozumie pod pojêciem „wykonania” umowy, co doprowadzi<sup>
<!-- -->3</sup>o do powstania ró¿nych interpretacji tego terminu w orzecznictwie s<sup>
<!-- -->1</sup>dów powszechnych. <span class="anon-block"> (...)</span> koncepcja, w myœl której moment, od którego zaczyna biec roczny termin na wygaœniêcie uprawnienia konsumenta do z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿enia oœwiadczenia o sankcji kredytu darmowego, oznacza przede wszystkim stan, w którym wszelkie zobowi<sup>
<!-- -->1</sup>zania obu stron umowy o kredyt konsumencki zosta<sup>
<!-- -->3</sup>y w pe<sup>
<!-- -->3</sup>ni wykonane, nie mo¿na odnosiæ tego wy<sup>
<!-- -->31</sup>cznie do wykonania zobowi<sup>
<!-- -->1</sup>zania po stronie kredytodawcy. Nie ma przy tym znaczenia, czy zosta<sup>
<!-- -->3</sup>y one wykonane w terminie, dobrowolnie, czy te¿ przymusowo, np. w drodze egzekucji komorniczej. <span class="anon-block">N.</span>¿y przy tym zaznaczyæ, ¿e chodzi tutaj o zobowi<sup>
<!-- -->1</sup>zania okreœlone treœci<sup>
<!-- -->1</sup> umowy o kredyt konsumencki bez uwzglêdnienia skutków sankcji kredytu darmowego (por. wyrok S<sup>
<!-- -->1</sup>du Rejonowego w <span class="anon-block">S.</span> z dnia 28.09.2017r., sygn. akt I C 531/17, LEX nr 2374797 i wyrok S<sup>
<!-- -->1</sup>du Rejonowego w <span class="anon-block">G.</span> z dnia 07.07.2017r., sygn. akt X C 615/17, LEX nr 2491273).</p>
<p>Zgodnie z inn<sup>
<!-- -->1</sup> koncepcj<sup>
<!-- -->1</sup> zwrot „wykonanie umowy” u¿yty w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 5 u)">art. 45 ust. 5 u.k.k.</a>, od którego zaczyna biec roczny termin na wygaœniêcie uprawnienia konsumenta do z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿enia oœwiadczenia o sankcji kredytu darmowego, oznacza dzieñ wykonania umowy przez po¿yczkodawcê, czyli dzieñ przekazania kwoty po¿yczki. <span class="anon-block">P.</span> ma za tym fakt, ¿e w przeciwnym wypadku unicestwiony by<sup>
<!-- -->3</sup>by cel tego przepisu. Ma on za zadanie ograniczyæ uprawnienie konsumenta krótkim terminem prekluzyjnym, tak aby ustabilizowaæ stosunek prawny i aby po¿yczkodawca nie pozostawa<sup>
<!-- -->3</sup> w nieskoñczonoœæ w niepewnoœci co do zakresu swojej wierzytelnoœci. Gdyby zaœ wygaœniecie uprawnienia zale¿a<sup>
<!-- -->3</sup>o od wykonania umowy przez po¿yczkobiorcê (konsumenta), móg<sup>
<!-- -->3</sup>by on przez jej celowe niewykonywanie odwlekaæ up<sup>
<!-- -->3</sup>yw tego terminu. Niedopuszczalne jest, aby jedna ze stron stosunku prawnego mog<sup>
<!-- -->3</sup>a wed<sup>
<!-- -->3</sup>ug w<sup>
<!-- -->3</sup>asnej woli regulowaæ rozpoczêcie biegu (por. wyrok S<sup>
<!-- -->1</sup>du <span class="anon-block">O.</span> w <span class="anon-block">P.</span> z dnia 13.06.2018r., XIV C 1375/17, LEX nr 2515155).</p>
<p>W ocenie <span class="anon-block"> (...)</span> termin, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 5 u)">art. 45 ust. 5 u.k.k.</a> rozpoczyna swój bieg z chwil<sup>
<!-- -->1</sup> wykonania umowy przez kredytobiorcê, a zatem z chwil<sup>
<!-- -->1</sup> ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty kredytu czy po¿yczki. Nie ma podstaw do przyjêcia, ¿e ustawodawca mia<sup>
<!-- -->3</sup> na myœli wy<sup>
<!-- -->31</sup>cznie wykonanie umowy ze strony po¿yczkodawcy. Interpretacja taka by<sup>
<!-- -->3</sup>aby niekorzystna dla konsumenta, zw<sup>
<!-- -->3</sup>aszcza w sytuacji, gdy sp<sup>
<!-- -->3</sup>ata kredytu na mocy umowy zostaje odroczona w czasie na kilka lat. Z chwil<sup>
<!-- -->1</sup> wyp<sup>
<!-- -->3</sup>aty kredytu umowa zostaje wykonana tyko przez jedna jej stronê, ale wci<sup>
<!-- -->1</sup>¿ nie zostaje wykonana przez konsumenta. O stanie „wykonania” umowy mo¿na mówiæ dopiero wtedy, gdy obie strony wywi<sup>
<!-- -->1</sup>¿<sup>
<!-- -->1</sup> siê z g<sup>
<!-- -->3</sup>ównych obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zków z niej wynikaj<sup>
<!-- -->1</sup>cych – czyli kredytodawca kredyt wyp<sup>
<!-- -->3</sup>aci, a kredytobiorca go sp<sup>
<!-- -->3</sup>aci. Moment, w którym dochodzi do ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty kredytu jest dla kredytobiorcy zawsze znany i <sup>
<!-- -->3</sup>atwy do ustalenia i jednoczeœnie prowadzi do wygaœniêcia roszczeñ kredytodawcy w stosunku do kredytobiorcy. W ocenie s<sup>
<!-- -->1</sup>du od tej chwili nale¿y liczyæ termin do z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿enia prawokszta<sup>
<!-- -->3</sup>tuj<sup>
<!-- -->1</sup>cego oœwiadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego. Omawiany termin ma charakter prekluzyjny i jest doœæ krótki – roczny. W przekonaniu s<sup>
<!-- -->1</sup>du ratio legis takiego uregulowania sprowadza siê do koniecznoœci unikniêcia stanu niepewnoœci prawnej po stronie kredytodawcy co do tego czy mo¿e, czy te¿ nie mo¿e liczyæ na zysk zwi<sup>
<!-- -->1</sup>zany z zawart<sup>
<!-- -->1</sup> umow<sup>
<!-- -->1</sup>. <span class="anon-block">P.</span>¿ przepis, jak zaznaczono na pocz<sup>
<!-- -->1</sup>tku, ma charakter bardzo restrykcyjny w stosunku do kredytodawców i stanowi wyj<sup>
<!-- -->1</sup>tek od regu<sup>
<!-- -->3</sup>y odp<sup>
<!-- -->3</sup>atnoœci umów kredytowych, musi byæ on równie¿ interpretowany œcis<sup>
<!-- -->3</sup>e i restrykcyjnie. Dlatego nie mo¿na uwzglêdniæ argumentacji strony powodowej, jakoby termin do z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿enia oœwiadczenia woli o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego nie rozpocz<sup>
<!-- -->13</sup> biegu, poniewa¿ pozwany nie zwróci<sup>
<!-- -->3</sup> kredytobiorcy proporcjonalnej czêœci prowizji w zwi<sup>
<!-- -->1</sup>zku z wczeœniejsz<sup>
<!-- -->1</sup> sp<sup>
<!-- -->3</sup>at<sup>
<!-- -->1</sup> kredytu w myœl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 49 u)">art. 49 u.k.k.</a> <span class="anon-block">N.</span>¿y zauwa¿yæ, ¿e kredytobiorczyni sp<sup>
<!-- -->3</sup>aci<sup>
<!-- -->3</sup>a kredyt w 2014 roku, a oœwiadczenie z art. 45 ustawy z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿ono w 2021 roku. Przy przyjêciu interpretacji powódki, kredytobiorca móg<sup>
<!-- -->3</sup>by dowolnie wyd<sup>
<!-- -->3</sup>u¿aæ sobie termin do z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿enia wskazanego oœwiadczenia oczekuj<sup>
<!-- -->1</sup>c na zwrot proporcjonalnej czêœci prowizji, ale jednoczeœnie nie podejmuj<sup>
<!-- -->1</sup>c ¿adnych dzia<sup>
<!-- -->3</sup>añ w kierunku uzyskania tego zwrotu, w szczególnoœci, nie wzywaj<sup>
<!-- -->1</sup>c kredytodawcy do zap<sup>
<!-- -->3</sup>aty. Wówczas dochodzi<sup>
<!-- -->3</sup>oby do <sup>
<!-- -->3</sup>atwego obejœcia przepisu, który w swym za<sup>
<!-- -->3</sup>o¿eniu ma byæ restrykcyjny i wprowadzaæ krótki, nieprzywracalny i prowadz<sup>
<!-- -->1</sup>cy do wygaœniêcia roszczenia termin na z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿enie oœwiadczenia. Poza tym, nale¿y zauwa¿yæ, ¿e obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zek zwrotu odpowiedniej czêœci kosztów kredytu w razie jego wczeœniejszej sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty wynika nie bezpoœrednio z umowy, ale z ustawy o kredycie konsumenckim (art. 49).</p>
<p>Z tych wzglêdów s<sup>
<!-- -->1</sup>d uzna<sup>
<!-- -->3</sup>, i¿ roszczenie po¿yczkobiorcy zosta<sup>
<!-- -->3</sup>o sprekludowane, a powództwo wniesione po up<sup>
<!-- -->3</sup>ywie terminu, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 5 u)">art. 45 ust. 5 u.k.k.</a> i z tego wzglêdu jest niezasadne.</p>
<p>
<span class="anon-block">N.</span>¿nie od powy¿szych argumentów <span class="anon-block"> (...)</span>, ¿e czêœæ zarzutów zwi<sup>
<!-- -->1</sup>zanych z rzeczon<sup>
<!-- -->1</sup> umow<sup>
<!-- -->1</sup> po¿yczki zas<sup>
<!-- -->3</sup>ugiwa<sup>
<!-- -->3</sup>a na uwzglêdnienie.</p>
<p>Na wstêpie nale¿y zaznaczyæ, ¿e ocena zgodnoœci kwestionowanej w pozwie umowy po¿yczki z przepisami ustawy o kredycie konsumenckim musi byæ przeprowadzona z uwzglêdnieniem wersji ustawy obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zuj<sup>
<!-- -->1</sup>cej w dacie zawarcia umowy, tj. 29 kwietnia 2014 roku (Dz.U. z 2013 r. poz. 1567 zm.), a nie wersji ustawy obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zuj<sup>
<!-- -->1</sup>cej obecnie.</p>
<p>Powódka zarzuca<sup>
<!-- -->3</sup>a, ¿e umowa po¿yczki narusza przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 4 u)">art. 30 ust. 1 pkt 4 u.k.k.</a> poprzez nieprawid<sup>
<!-- -->3</sup>owe wskazanie ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej kwoty kredytu w takiej wysokoœci, która nie zosta<sup>
<!-- -->3</sup>a udostêpniona (faktycznie przekazana kredytobiorcy). Kredytobiorca uwzglêdni<sup>
<!-- -->3</sup> bowiem w tej kwocie koszty, które kredytobiorca musia<sup>
<!-- -->3</sup> ponieœæ m.in. prowizjê za udzielenie kredytu, które to koszty zosta<sup>
<!-- -->3</sup>y skredytowane. Z tym zarzutem wi<sup>
<!-- -->1</sup>za<sup>
<!-- -->3</sup> siê zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 7 u)">art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.</a> poprzez wskazanie b<sup>
<!-- -->3</sup>êdnej rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania oraz ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej kwoty do zap<sup>
<!-- -->3</sup>aty przez konsumenta, co wynikaæ mia<sup>
<!-- -->3</sup>o z definicji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5;art. 5 ust. 10 u)">art. 5 ust. 10 u.k.k.</a> a definiuj<sup>
<!-- -->1</sup>cego stopê oprocentowania kredytu.</p>
<p>Zgodnie z art. 5 pkt 7 tej ustawy ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowita kwota kredytu stanowi sumê wszystkich œrodków pieniê¿nych, które kredytodawca udostêpnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt. Dopiero ustaw<sup>
<!-- -->1</sup> o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad poœrednikami kredytu hipotecznego i agentami z dnia 23 marca 2017 roku (Dz.U. z 2017 r. poz. 819 ze zm.) doprecyzowano powy¿sz<sup>
<!-- -->1</sup> definicjê wskazuj<sup>
<!-- -->1</sup>c, ¿e ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowita kwota kredytu to maksymalna kwota wszystkich œrodków pieniê¿nych nieobejmuj<sup>
<!-- -->1</sup>cych kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostêpnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt, a w przypadku umów, dla których nie przewidziano tej maksymalnej kwoty, suma wszystkich œrodków pieniê¿nych nieobejmuj<sup>
<!-- -->1</sup>cych kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostêpnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt.</p>
<p>Punktem wyjœcia dla wyk<sup>
<!-- -->3</sup>adni pojêcia „ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej kwoty kredytu” – równie¿ w stanie prawnym obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zuj<sup>
<!-- -->1</sup>cym w dniu zawarcia umowy – jest odwo<sup>
<!-- -->3</sup>anie siê do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 roku w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylaj<sup>
<!-- -->1</sup>cej dyrektywê Rady 87/102/EWG. W orzeczeniu <span class="anon-block">T. S.</span>œci Unii Europejskiej z dnia 26 kwietnia 2016 roku przypomniano, ¿e „w art. 3 lit. h) dyrektywy pojêcie „ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej kwoty do zap<sup>
<!-- -->3</sup>aty przez konsumenta” zdefiniowane zosta<sup>
<!-- -->3</sup>o jako „suma ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej kwoty kredytu i ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta”. <span class="anon-block"> (...)</span> kwota kredytu w rozumieniu art. 3 lit. l) i art. 10 ust. 2 dyrektywy <span class="anon-block"> (...)</span> nie obejmuje ¿adnych kwot, których przeznaczeniem jest wywi<sup>
<!-- -->1</sup>zanie siê ze zobowi<sup>
<!-- -->1</sup>zañ podjêtych w ramach odnoœnej umowy o kredyt, takich jak koszty administracyjne, odsetki, op<sup>
<!-- -->3</sup>ata za udzielenie kredytu czy wszelkie inne typy kosztów, które musi ponieœæ konsument.” W wyniku szerszych rozwa¿<span class="anon-block"> (...)</span> na stanowisku, ¿e „art. 3 lit. l) i art. 10 ust. 2 dyrektywy <span class="anon-block"> (...)</span>, a tak¿e pkt I za<sup>
<!-- -->31</sup>cznika I do rzeczonej dyrektywy nale¿y interpretowaæ w ten sposób, ¿e ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowita kwota kredytu i kwota wyp<sup>
<!-- -->3</sup>at okreœlaj<sup>
<!-- -->1</sup> ca<sup>
<!-- -->3</sup>oœæ kwot udostêpnianych konsumentowi, co wyklucza kwoty powi<sup>
<!-- -->1</sup>zane przez kredytodawcê z pokryciem kosztów zwi<sup>
<!-- -->1</sup>zanych przez kredytodawcê z udzieleniem odnoœnego kredytu, które to kwoty nie s<sup>
<!-- -->1</sup> w rzeczywistoœci wyp<sup>
<!-- -->3</sup>acane konsumentowi”. Na pogl<sup>
<!-- -->1</sup>d ten powo<sup>
<!-- -->3</sup>a<sup>
<!-- -->3</sup> siê równie¿ <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">N.</span>¿szy w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 stycznia 2019 roku w sprawie o sygn. akt I NSK 9/18 (LEX nr 2643248), odnosz<sup>
<!-- -->1</sup>c siê do stanu prawnego art. 5 pkt 7 ustawy o kredycie konsumenckim obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zuj<sup>
<!-- -->1</sup>cego w dniu zawarcia <span class="anon-block">umowy (...)</span> przedmiotem niniejszego rozstrzygniêcia, nie mia<sup>
<!-- -->3</sup> w<sup>
<!-- -->1</sup>tpliwoœci, ¿e „w aktualnym stanie prawnym nie jest dopuszczalne prezentowanie tej samej kwoty (np. op<sup>
<!-- -->3</sup>aty przygotowawczej, prowizji, itp.) zarówno w ramach ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej kwoty kredytu, jak i w kosztach kredytu. I to nawet wówczas, gdy sk<sup>
<!-- -->3</sup>adniki kosztów kredytu s<sup>
<!-- -->1</sup> kredytowane przez kredytodawcê. Za tak<sup>
<!-- -->1</sup> tez<sup>
<!-- -->1</sup> przemawia wyraŸna treœæ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5;art. 5 pkt. 7 u)">art. 5 pkt 7 u.k.k.</a> („ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowita kwota kredytu to maksymalna kwota wszystkich œrodków pieniê¿nych nieobejmuj<sup>
<!-- -->1</sup>cych kredytowanych kosztów kredytu...”)”. Szczególnie wa¿kie jest stwierdzenie <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">N.</span>¿szego: „Mimo braku wyraŸnego wy<sup>
<!-- -->31</sup>czenia w poprzedniej treœci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5;art. 5 pkt. 7 u)">art. 5 pkt 7 u.k.k.</a> „kredytowanych kosztów kredytu” nie oznacza<sup>
<!-- -->3</sup>o to, ¿e w poprzednim stanie prawnym praktyka powoda by<sup>
<!-- -->3</sup>a dopuszczalna. Innymi s<sup>
<!-- -->3</sup>owy, równie¿ na tle poprzedniego brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5;art. 5 pkt. 7 u)">art. 5 pkt 7 u.k.k.</a> koszty zwi<sup>
<!-- -->1</sup>zane z udzieleniem kredytu nie mog<sup>
<!-- -->3</sup>y stanowiæ czêœci „ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej kwoty kredytu”, nawet wówczas, gdy kredytodawca udzieli<sup>
<!-- -->3</sup> kredytu przeznaczonego na poniesienie tych kosztów. W konsekwencji, „ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowita kwota kredytu” obejmuje jedynie tê kwotê, która zosta<sup>
<!-- -->3</sup>a faktycznie oddana do swobodnej dyspozycji konsumenta”.<br/> Na tle powy¿szych rozwa¿añ zmianê definicji ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej kwoty kredytu na gruncie nale¿y traktowaæ jako doprecyzowanie pojêcia. <span class="anon-block"> (...)</span> dokonana przez <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">N.</span>¿szy nie pozostawia w tym zakresie w<sup>
<!-- -->1</sup>tpliwoœci.</p>
<p>
<span class="anon-block"> (...)</span> wy¿ej orzeczenie <span class="anon-block"> (...)</span> w sprawie C-377/14 stanowi<sup>
<!-- -->3</sup>o punkt wyjœcia równie¿ dla rozwa¿añ poczynionych w uzasadnieniu wyroku S<sup>
<!-- -->1</sup>du Apelacyjnego w <span class="anon-block">W.</span> z dnia 15 lutego 2017 roku w sprawie VI ACa 560/16 (LEX nr 2279527), w którym uznano, ¿e „na tle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5;art. 5 pkt. 7 u)">art. 5 pkt 7 u.k.k.</a> „ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowita kwota kredytu” oznacza œrodki faktycznie udostêpnione konsumentowi”, a to oznacza, ¿e w konsekwencji „konsument jest zobowi<sup>
<!-- -->1</sup>zany do uiszczenia odsetek naliczanych tylko od œrodków faktycznie udostêpnionych konsumentowi, a wiêc od „ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej kwoty kredytu”. Brak wiêc podstaw do obci<sup>
<!-- -->1</sup>¿ania konsumenta odsetkami od kosztów kredytu, nawet w wypadku udzielenia kredytu w celu sfinansowania tych kosztów”.</p>
<p>Równie¿ w orzecznictwie Prezesa UOKiK przyjmowano pogl<sup>
<!-- -->1</sup>d, ¿e ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowita kwota kredytu (w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5;art. 5 pkt. 7 u)">art. 5 pkt 7 u.k.k.</a>) nie obejmuje kosztów, które maj<sup>
<!-- -->1</sup> byæ pokryte z kapita<sup>
<!-- -->3</sup>u kredytu. Wniosek taki wynika z porównania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5;art. 5 pkt. 6 u)">art. 5 pkt 6 u.k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5;art. 5 pkt. 7 u)">art. 5 pkt 7 u.k.k.</a> Pozwala to na unikniêcie dwukrotnego uwzglêdniania kosztów w ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej kwocie do zap<sup>
<!-- -->3</sup>aty przez konsumenta zdefiniowanej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5;art. 5 pkt. 8 u)">art. 5 pkt 8 u.k.k.</a>– (por. m.in. decyzja Prezesa UOKiK nr <span class="anon-block"> (...)</span> z 12.03.2013 r.; decyzja Prezesa UOKiK nr <span class="anon-block"> (...)</span> z 10.05.2013 r.; decyzja Prezesa UOKiK nr R£O <span class="anon-block"> (...)</span> z 21.06.2013 r.; decyzja Prezesa UOKiK nr <span class="anon-block"> (...)</span> z 9.10.2013 r.; decyzja Prezesa UOKiK nr <span class="anon-block"> (...)</span> z 30.12.2015 r.; decyzja Prezesa UOKiK nr <span class="anon-block"> (...)</span> z 8.08.2016 r., decyzja Prezesa UOKiK nr <span class="anon-block"> (...)</span> z 28.12.2016 r., publ. www.uokik.gov.pl, a tak¿e pismo Prezesa UOKiK z 20.02.2012 r., <span class="anon-block"> (...)</span>076-118/11/BK, <span class="anon-block"> (...)</span> 2012, nr 9.) Omawiane stanowisko znajdowa<sup>
<!-- -->3</sup>o poparcie w orzecznictwie <span class="anon-block"> (...)</span> (por. np. wyrok <span class="anon-block"> (...)</span> z 6.05.2015 r., XVII AmA 5/14, LEX nr 2155798; wyrok <span class="anon-block"> (...)</span> z 3.12.2015 r., XVII AmA 124/14, LEX nr 2155537; wyrok <span class="anon-block"> (...)</span> z 11.12.2015 r., XVII AmA 125/14, LEX nr 1973757; wyrok <span class="anon-block"> (...)</span> z 26.01.2016 r., XVII AmA 165/13, LEX nr 1997815; wyrok <span class="anon-block"> (...)</span> z 20.12.2016 r., XVII AmA 53/16, LEX nr 2206139, a tak¿e wyrok SA w Warszawie z 12.12.2016 r., VI ACa 1213/15, LEX nr 2974033) - (zob. T. Czech [w:] Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2018, art. 5.).</p>
<p>
<span class="anon-block">P.</span>¿sze judykaty pozostaj<sup>
<!-- -->1</sup> aktualne równie¿ wobec zmiany w 2014 roku legalnej definicji stopy oprocentowania, która przed zmian<sup>
<!-- -->1</sup> odnosi<sup>
<!-- -->3</sup>a siê do „ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej kwoty kredytu”, natomiast póŸniej do „wyp<sup>
<!-- -->3</sup>aconej kwoty”. W kontekœcie rozwa¿añ dotycz<sup>
<!-- -->1</sup>cych definicji „ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej kwoty kredytu” w niniejszej sprawie nie ma to jednak znaczenia, skoro równie¿ za rz<sup>
<!-- -->1</sup>dów wczeœniejszej ustawy niedozwolone by<sup>
<!-- -->3</sup>o wliczanie do „ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej kwoty kredytu” kwot, które nie zosta<sup>
<!-- -->3</sup>y wyp<sup>
<!-- -->3</sup>acone.</p>
<p>Argumentacja oparta na zmianach definicji ustawowych zawartych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5 u)">art. 5 u.k.k.</a> jest chybiona równie¿ z innego powodu. Jak <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">N.</span>¿szy w uchwale z dnia 12 grudnia 2019 roku (III CZP 45/19, OSNC 2020/10/83) w powo<sup>
<!-- -->3</sup>aniu na wyrok <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 13 listopada 1999 r., w sprawie C-106/89, w którym ten wskaza<sup>
<!-- -->3</sup>, ¿e wynikaj<sup>
<!-- -->1</sup>ce z dyrektywy zobowi<sup>
<!-- -->1</sup>zanie pañstw cz<sup>
<!-- -->3</sup>onkowskich do osi<sup>
<!-- -->1</sup>gniêcia rezultatu przewidzianego przez dyrektywê, podobnie jak przewidziany na mocy art. 5 Traktatu (przenumerowanego przez Traktat z Amsterdamu na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092031569" title="Traktat z dnia 13 grudnia 2007 r. z Lizbony zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską - Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569 (art. 10)">art. 10</a> WE [a po wejœciu w ¿ycie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092031569" title="Traktat z dnia 13 grudnia 2007 r. z Lizbony zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską - Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569 ()">Traktatu z Lizbony</a> – na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092031569" title="Traktat z dnia 13 grudnia 2007 r. z Lizbony zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską - Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569 (art. 4;art. 4 ust. 3)">art. 4 ust. 3</a> <span class="anon-block"> (...)</span>]) obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zek podjêcia wszelkich w<sup>
<!-- -->3</sup>aœciwych œrodków ogólnych lub szczególnych w celu zapewnienia wykonania tego zobowi<sup>
<!-- -->1</sup>zania, ci<sup>
<!-- -->1</sup>¿y na wszystkich organach pañstw cz<sup>
<!-- -->3</sup>onkowskich, w tym, w ramach ich jurysdykcji, równie¿ na s<sup>
<!-- -->1</sup>dach. Wynika st<sup>
<!-- -->1</sup>d, ¿e stosuj<sup>
<!-- -->1</sup>c prawo krajowe, bez wzglêdu na to, czy sporne przepisy zosta<sup>
<!-- -->3</sup>y przyjête przed czy po wydaniu dyrektywy, s<sup>
<!-- -->1</sup>d krajowy, który musi dokonaæ jej wyk<sup>
<!-- -->3</sup>adni, powinien tego dokonaæ, tak dalece jak to tylko mo¿liwe, zgodnie z brzmieniem i celem dyrektywy, po to, by osi<sup>
<!-- -->1</sup>gn<sup>
<!-- -->1</sup>æ przewidywany przez ni<sup>
<!-- -->1</sup> rezultat, i w ten sposób zastosowaæ siê do wymogów przepisu art. 189 akapit trzeci Traktatu (przenumerowanego przez Traktat z Amsterdamu na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092031569" title="Traktat z dnia 13 grudnia 2007 r. z Lizbony zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską - Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569 (art. 249)">art. 249 akapit trzeci</a> WE (a po wejœciu w ¿ycie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092031569" title="Traktat z dnia 13 grudnia 2007 r. z Lizbony zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską - Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569 ()">Traktatu z Lizbony</a> – na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092031569" title="Traktat z dnia 13 grudnia 2007 r. z Lizbony zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską - Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569 (art. 288)">art. 288 akapit czwarty</a> <span class="anon-block"> (...)</span>).</p>
<p>Zasada powszechnego zwi<sup>
<!-- -->1</sup>zania wyk<sup>
<!-- -->3</sup>adni<sup>
<!-- -->1</sup> prawa unijnego dokonan<sup>
<!-- -->1</sup> przez <span class="anon-block"> (...)</span> wynika z istoty i funkcji postêpowania prejudycjalnego oraz autonomii prawa unijnego wzglêdem prawa krajowego znajduje potwierdzenie w orzecznictwie samego <span class="anon-block"> (...)</span> (zob. wyroki: z dnia 27 marca 1980 r., 61/79; z dnia 4 czerwca 2009 r., C-8/08, 10 kwietnia 1984 r., C-14/83, oraz w orzecznictwie <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">N.</span>¿szego (zob. m. in. wyroki z dnia 10 kwietnia 2019 r., II UK 504/17, z dnia 5 grudnia 2019 r., III PO 7/18, postanowienie sk<sup>
<!-- -->3</sup>adu siedmiu <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">N.</span>¿szego z dnia 2 sierpnia 2018 r., III UZP 4/18, OSNP 2018 nr 12, poz. 165).</p>
<p>
<span class="anon-block">Z.</span>¿yæ nale¿a<sup>
<!-- -->3</sup>o, i¿ ustawa o kredycie konsumenckim stanowi implementacjê Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 roku w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylaj<sup>
<!-- -->1</sup>cej dyrektywê 87/102/EWG. Dyrektywa ta dokonuje harmonizacji krajowych przepisów prawnych dotycz<sup>
<!-- -->1</sup>cych udzielania kredytu konsumenckiego. Harmonizacja ta ma charakter ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowity, co oznacza, ¿e pañstwom cz<sup>
<!-- -->3</sup>onkowskim nie wolno, co do zasady, wprowadzaæ rozwi<sup>
<!-- -->1</sup>zañ odmiennych od przewidzianych dyrektyw<sup>
<!-- -->1</sup>, choæby mia<sup>
<!-- -->3</sup>y na celu silniejsz<sup>
<!-- -->1</sup> ochronê konsumentów (art. 22 ust. 1 oraz motyw 9 preambu<sup>
<!-- -->3</sup>y dyrektywy 2008/48/WE). <span class="anon-block"> (...)</span> sytuacje, w których sama dyrektywa pozostawia pañstwom cz<sup>
<!-- -->3</sup>onkowskim decyzjê co do uregulowania okreœlonej kwestii – zob. w szczególnoœci art. 2 ust. 5 i ust. 6, art. 4 ust. 2 lit. c, art. 5 ust. 6, art. 6 ust. 2, art. 8 ust. 1, art. 10 ust. 5 lit. f, art. 14 ust. 2 i ust. 6, art. 16 ust. 4 dyrektywy 2008/48/WE (por. K. Osajda (red.), Tom VII. Prawa konsumenckie. Komentarz, Warszawa 2019, wyd.2, 2019).</p>
<p>W œwietle powy¿szego nale¿a<sup>
<!-- -->3</sup>o uznaæ, ¿e wyk<sup>
<!-- -->3</sup>adnia przepisów ustawy o kredycie konsumenckim, w tym w szczególnoœci definicji „ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej kwoty kredytu” dokonywana powinna byæ przez pryzmat wyk<sup>
<!-- -->3</sup>adni dokonanej przez <span class="anon-block"> (...)</span> w wyroku w sprawie C-377/14.</p>
<p>Jak <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">N.</span>¿szy w powo<sup>
<!-- -->3</sup>anej wy¿ej uchwale: orzeczenie <span class="anon-block"> (...)</span>, wi<sup>
<!-- -->1</sup>¿e s<sup>
<!-- -->1</sup>dy krajowe, skoro wydanie przez s<sup>
<!-- -->1</sup>d krajowy orzeczenia z oczywistym naruszeniem wyroku <span class="anon-block"> (...)</span> mo¿e stanowiæ podstawê odpowiedzialnoœci pañstwa cz<sup>
<!-- -->3</sup>onkowskiego za szkody wyrz<sup>
<!-- -->1</sup>dzone jednostkom wskutek naruszenia prawa wspólnotowego (zobacz np. wyrok ETS z 30 wrzeœnia 2003 r., w sprawie C-224/01 <span class="anon-block">K.</span>, pkt 56 i 57). Tak samo nale¿y podejœæ w przypadku zignorowania przez s<sup>
<!-- -->1</sup>d krajowy wyk<sup>
<!-- -->3</sup>adni dyrektywy w sytuacji, gdyby przedmiot pytania prejudycjalnego by<sup>
<!-- -->3</sup> identyczny.</p>
<p>W niniejszej sprawie wskazano w umowie, ¿e kwota udzielonej po¿yczki (ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowita kwota kredytu) wynosi<sup>
<!-- -->3</sup>a 21.000,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>, jednak nie zosta<sup>
<!-- -->3</sup>a ona w ca<sup>
<!-- -->3</sup>oœci pozostawiona do dyspozycji konsumenta. Mimo, ¿e ¿adna ze stron nie z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿y<sup>
<!-- -->3</sup>a potwierdzenia wyp<sup>
<!-- -->3</sup>aty œrodków na rzecz kredytobiorcy lub dyspozycji przelewów jak mia<sup>
<!-- -->3</sup>o to miejsce w podobnych sprawach miêdzy stronami – wniosek taki wynika z analizy harmonogramu sp<sup>
<!-- -->3</sup>at (vide: k. 65-67). W kolumnie „inne koszty <sup>
<!-- -->31</sup>cznie” wskazano kwoty 0,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>. £<sup>
<!-- -->1</sup>czna kwota do zap<sup>
<!-- -->3</sup>aty stanowi sumê kapita<sup>
<!-- -->3</sup>u w kwocie 21.000,00 z<sup>
<!-- -->3</sup> wraz z odsetkami umownymi od tej kwoty. Oznacza to, ¿e ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowita kwota kredytu obejmowa<sup>
<!-- -->3</sup>a równie¿ skredytowane koszty, co potwierdzi<sup>
<!-- -->3</sup>a pozwana, przedstawiaj<sup>
<!-- -->1</sup>c argumentacjê w tym zakresie (vide: k. 38v.). <span class="anon-block"> (...)</span> na uwadze, ¿e zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 3 Regulaminu, stanowi<sup>
<!-- -->1</sup>cego integraln<sup>
<!-- -->1</sup> czêœæ umowy: „<span class="anon-block"> (...)</span> po¿yczki/kredytu nastêpuje po zap<sup>
<!-- -->3</sup>acie nale¿nych prowizji i op<sup>
<!-- -->3</sup>at”. Zatem chronologicznie – co wynika wprost z zapisów umownych – wyp<sup>
<!-- -->3</sup>ata po¿yczki nie mog<sup>
<!-- -->3</sup>a nast<sup>
<!-- -->1</sup>piæ przed zap<sup>
<!-- -->3</sup>at<sup>
<!-- -->1</sup> prowizji.</p>
<p>Podobny mechanizm <span class="anon-block"> (...)</span> Apelacyjny w <span class="anon-block">W.</span> w wyroku z dnia 30 paŸdziernika 2017 roku w sprawie o sygn. akt VII ACa 879/17 (LEX nr 2471048), gdzie w uzasadnieniu stwierdzono za stron<sup>
<!-- -->1</sup>, ¿e „dopóki konsument nie uiœci kwot nale¿nych kontrahentowi z tytu<sup>
<!-- -->3</sup>u op<sup>
<!-- -->3</sup>at i prowizji lub te¿ nie zostan<sup>
<!-- -->1</sup> one potr<sup>
<!-- -->1</sup>cone, nie mo¿e dojœæ do udostêpnienia konsumentowi œrodków pieniê¿nych”. W tej¿e sprawie <span class="anon-block"> (...)</span>, ¿e s<sup>
<!-- -->3</sup>usznoœci tego twierdzenia nie sprzeciwia siê treœæ umowy po¿yczki, gdzie ustalono, ¿e „po¿yczka jest wyp<sup>
<!-- -->3</sup>acana w dniu podpisania umowy, w sposób okreœlony przez po¿yczkobiorcê”. W sprawie tej konsument sk<sup>
<!-- -->3</sup>ada<sup>
<!-- -->3</sup> dyspozycjê potr<sup>
<!-- -->1</sup>cenia kwot stanowi<sup>
<!-- -->1</sup>cych koszty po¿yczki. Wówczas <span class="anon-block"> (...)</span>, ¿e „nie wynika<sup>
<!-- -->3</sup>o z tych dokumentów, ¿e chocia¿ konsument sk<sup>
<!-- -->3</sup>ada<sup>
<!-- -->3</sup> dyspozycjê przelania œrodków w dniu udzielenia kredytu (wyp<sup>
<!-- -->3</sup>aty kredytu), to oznacza<sup>
<!-- -->3</sup>o to, i¿ czyni<sup>
<!-- -->3</sup> to w momencie dysponowania ju¿ œrodkami przyznanej kwoty kredytu.” Za „co najmniej nieuprawnione” uznano twierdzenie strony, ¿e „nietrudno wyobraziæ sobie, ¿e konsument sk<sup>
<!-- -->3</sup>ada dyspozycjê w dniu udzielenia kredytu, a wiêc w dniu, w którym zyskuje pozytywn<sup>
<!-- -->1</sup> decyzjê o przyznaniu kredytu oraz ¿e dyspozycja ta mo¿e zostaæ z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿ona tak¿e po zawarciu umowy, to jednak musi poprzedziæ wyp<sup>
<!-- -->3</sup>atê œrodków, czyli de facto udostêpnienie ich konsumentowi.” Dalej powo<sup>
<!-- -->3</sup>ano siê na przyk<sup>
<!-- -->3</sup>ad sytuacji podawanej przez <span class="anon-block">K. E.</span> w odniesieniu do jej Wytycznych w sprawie stosowania przepisów dyrektywy o kredycie konsumenckim dotycz<sup>
<!-- -->1</sup>cych rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, wydanych w celu ujednolicenia interpretacji przepisów dyrektywy we wszystkich pañstwach cz<sup>
<!-- -->3</sup>onkowskich: „Jako przyk<sup>
<!-- -->3</sup>ad Komisja podaje sytuacjê, w której udzielono konsumentowi po¿yczki w kwocie 5.000 euro, przy czym koszt udzielenia konsumentowi kredytu w wysokoœci 100 euro jest wliczony w pulê udostêpnion<sup>
<!-- -->1</sup> konsumentowi i nastêpnie potr<sup>
<!-- -->1</sup>cany jest w momencie wyp<sup>
<!-- -->3</sup>aty œrodków. Faktycznie wiêc konsument mo¿e rozporz<sup>
<!-- -->1</sup>dzaæ jedynie kwot<sup>
<!-- -->1</sup> 4.900 euro i to w<sup>
<!-- -->3</sup>aœnie ta kwota powinna stanowiæ ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowit<sup>
<!-- -->1</sup> kwotê kredytu.”</p>
<p>Zdaniem <span class="anon-block"> (...)</span> mimo, ¿e w umowie okreœlono przeznaczenie po¿yczki na dowolny cel konsumpcyjny – konsumentowi w ¿adnym razie nie przys<sup>
<!-- -->3</sup>ugiwa<sup>
<!-- -->3</sup>a pe<sup>
<!-- -->3</sup>na swoboda w zakresie wykorzystania sumy – zdaniem pozwanej – postawionej do jego dyspozycji w kwocie 21.000,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>.</p>
<p>Bez znaczenia pozostaje, ¿e umowa nie wskazywa<sup>
<!-- -->3</sup>a Ÿród<sup>
<!-- -->3</sup>a finansowania kosztów po¿yczki ani nie nak<sup>
<!-- -->3</sup>ada<sup>
<!-- -->3</sup>a obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zku jej uiszczenia z kwoty po¿yczki postawionej do dyspozycji konsumenta, tylko z tej przyczyny, ¿e czêœciowo czynnoœæ ta wynika z przyjêtej i stosowanej przez pozwan<sup>
<!-- -->1</sup> procedury. Nie mo¿na uznaæ, aby najpierw dosz<sup>
<!-- -->3</sup>o do wyp<sup>
<!-- -->3</sup>aty po¿yczki, a nastêpnie zap<sup>
<!-- -->3</sup>aty prowizji lub pozosta<sup>
<!-- -->3</sup>ych kosztów, skoro Regulamin przewidywa<sup>
<!-- -->3</sup> odmienn<sup>
<!-- -->1</sup> chronologiê zdarzeñ. Instytucja udzielaj<sup>
<!-- -->1</sup>ca po¿yczki (kredytu konsumenckiego) nie ryzykowa<sup>
<!-- -->3</sup>aby wyp<sup>
<!-- -->3</sup>aty kwoty po¿yczki, licz<sup>
<!-- -->1</sup>c na zap<sup>
<!-- -->3</sup>atê kosztów kredytu po wykonaniu umowy ze swojej strony. <span class="anon-block"> (...)</span> teoretycznie mo¿na za<sup>
<!-- -->3</sup>o¿yæ, ¿e pozwana mog<sup>
<!-- -->3</sup>a udzieliæ odrêbnej po¿yczki na poczet sfinansowania kosztów innej po¿yczki – jednak i ta po¿yczka wi<sup>
<!-- -->1</sup>za<sup>
<!-- -->3</sup>aby siê z kolejnymi kosztami, a wiêc koniecznoœci<sup>
<!-- -->1</sup> zawarcia kolejnej po¿yczki na sfinansowanie kosztów drugiej po¿yczki i tak dalej. £añcuch ten móg<sup>
<!-- -->3</sup>by zostaæ przerwany po¿yczk<sup>
<!-- -->1</sup>, która nie wymaga<sup>
<!-- -->3</sup>aby poniesienia ¿adnych pozaodsetkowych kosztów kredytu, co wcale nie jest pewne (ewentualnie tak powsta<sup>
<!-- -->3</sup>y ci<sup>
<!-- -->1</sup>g matematyczny mia<sup>
<!-- -->3</sup>by granicê dopiero po udzieleniu kilkudziesiêciu umów po¿yczek przeznaczanych kolejno na pokrycie kosztów ka¿dej poprzedniej po¿yczki w sytuacji, gdy wysokoœæ prowizji zaokr<sup>
<!-- -->1</sup>glona zosta<sup>
<!-- -->3</sup>aby do 0,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>). Taka jest w<sup>
<!-- -->3</sup>aœnie istota pozaodsetkowych kosztów kredytu – konsument zobowi<sup>
<!-- -->1</sup>zany jest do ich poniesienia (np. prowizji, op<sup>
<!-- -->3</sup>aty przygotowawczej), ale po¿yczkodawcy nie przys<sup>
<!-- -->3</sup>uguje prawo do pobierania od tych kosztów odsetek (tak w obecnym jak i poprzednim stanie prawnym).</p>
<p>Odmienna wyk<sup>
<!-- -->3</sup>adnia nie ujmuje w sposób kompleksowy perspektywy konsumenta, któremu winna zostaæ zapewniona efektywna i realna ochrona wynikaj<sup>
<!-- -->1</sup>ca z przepisów ustawy o kredycie konsumenckim i nie mo¿e byæ ograniczana przez œciœle literaln<sup>
<!-- -->1</sup> wyk<sup>
<!-- -->3</sup>adniê zapisów umownych, równie¿ przypadku, kiedy czêœciowo wyprowadzono je celem uniemo¿liwienia konsumentom dochodzenia roszczeñ i kwestionowania niedozwolonych postanowieñ umownych.</p>
<p>Poza tym, w niniejszej sprawie umowa nie ró¿nicowa<sup>
<!-- -->3</sup>a kosztów zwi<sup>
<!-- -->1</sup>zanych z udzieleniem po¿yczki pod wzglêdem ich zwi<sup>
<!-- -->1</sup>zania z czasem trwania umowy, a zatem brak jest jakichkolwiek podstaw do tego, by <span class="anon-block"> (...)</span> w niniejszej sprawie wprowadza<sup>
<!-- -->3</sup> przedmiotowe rozró¿nienie. Takie ukszta<sup>
<!-- -->3</sup>towanie treœci umowy jest w ocenie <span class="anon-block"> (...)</span> dopuszczalne w ramach zasady swobody <span class="anon-block">umów (...)</span> z treœci art. 353</p>
<p>1 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a> i jako nie bêd<sup>
<!-- -->1</sup>ce sprzeczne z zasadami wspó<sup>
<!-- -->3</sup>¿ycia spo<sup>
<!-- -->3</sup>ecznego, z ustaw<sup>
<!-- -->1</sup> oraz nie maj<sup>
<!-- -->1</sup>ce na celu obejœcia ustawy, nie jest dotkniête sankcj<sup>
<!-- -->1</sup> niewa¿noœci.</p>
<p>Obecnie nawet pozwana nie kwestionuje, ¿e w przypadku wczeœniejszej sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty po¿yczki przez po¿yczkobiorcê – zobowi<sup>
<!-- -->1</sup>zana jest zwróciæ po¿yczkobiorcy wszystkie koszty sk<sup>
<!-- -->3</sup>adaj<sup>
<!-- -->1</sup>ce siê na ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowity koszt po¿yczki (a wiêc nie tylko odsetki, ale i prowizje oraz inne koszty) proporcjonalnie do okresu, o który skrócono czas obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zywania umowy – wielkoœci. Pozwana dokona<sup>
<!-- -->3</sup>a proporcjonalnego zwrotu prowizji od po¿yczki w trybie art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim. <span class="anon-block"> (...)</span> w sposób kompleksowy ustawê o kredycie konsumenckim przyznaæ nale¿y, ¿e zasadniczo nie istnieje zakaz pobrania od konsumenta jednorazowej kwoty na pokrycie kosztów kredytu, jednak w istocie sp<sup>
<!-- -->3</sup>acane s<sup>
<!-- -->1</sup> okresowo wraz z kolejnymi ratami zobowi<sup>
<!-- -->1</sup>zania kredytowego. Z kolei je¿eli konsument poniós<sup>
<!-- -->3</sup>by ten koszt ze œrodków w<sup>
<!-- -->3</sup>asnych, co by<sup>
<!-- -->3</sup>oby dla niego mniej korzystne, gdy¿ zosta<sup>
<!-- -->3</sup>by pozbawiony konkretnej kwoty pieniê¿nej na czas trwania umowy kredytowej, równie¿ ten koszt nale¿a<sup>
<!-- -->3</sup>oby uznaæ za proporcjonalny do okresu, w którym <span class="anon-block">umowa (...)</span>. Zatem obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zek zap<sup>
<!-- -->3</sup>aty kosztów po¿yczki powstaje w momencie jej zawarcia i stanowi koszt roz<sup>
<!-- -->3</sup>o¿ony w czasie.</p>
<p>W konsekwencji <span class="anon-block"> (...)</span>, ¿e pozwana pobiera<sup>
<!-- -->3</sup>a odsetki od skredytowanych kosztów kredytu, w niniejszej sprawie by<sup>
<!-- -->3</sup>a to nie tylko prowizja w kwocie 1.470,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>, ale równie¿ op<sup>
<!-- -->3</sup>ata przygotowawcza – 40,00 z<sup>
<!-- -->3</sup> oraz sk<sup>
<!-- -->3</sup>adka ubezpieczeniowa – 2.163,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>. <span class="anon-block"> (...)</span> œrodki te pochodzi<sup>
<!-- -->3</sup>y ze œrodków udzielonej po¿yczki, czemu pozwana nie przeczy<sup>
<!-- -->3</sup>a i co przyzna<sup>
<!-- -->3</sup>a w sprzeciwie. Brak umownego zastrze¿enia pobrania od konsumenta kosztów po¿yczki z kwoty po¿yczki nie ma znaczenia, skoro faktycznie takie zdarzenie mia<sup>
<!-- -->3</sup>o miejsce.</p>
<p>Wymienione wy¿ej zarzuty, funkcjonalnie zwi<sup>
<!-- -->1</sup>zane, <sup>
<!-- -->31</sup>cznie okaza<sup>
<!-- -->3</sup>y siê zasadne. W kontekœcie powy¿szych rozwa¿añ niew<sup>
<!-- -->1</sup>tpliwie ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowita kwota kredytu zosta<sup>
<!-- -->3</sup>a wskazana w wy¿szej wysokoœci, ni¿ faktycznie udostêpniona (przekazana kredytobiorcy). <span class="anon-block"> (...)</span> zatem podnios<sup>
<!-- -->3</sup>a powódka, ¿e kredytodawca uwzglêdni<sup>
<!-- -->3</sup> w tej kwocie koszty, które kredytobiorca musia<sup>
<!-- -->3</sup> ponieœæ m.in. prowizjê za udzielenie kredytu, które to koszty zosta<sup>
<!-- -->3</sup>y skredytowane. W tym kontekœcie oczywistym jest, ¿e b<sup>
<!-- -->3</sup>êdnie obliczono rzeczywist<sup>
<!-- -->1</sup> roczn<sup>
<!-- -->1</sup> stopy oprocentowania oraz ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowit<sup>
<!-- -->1</sup> kwotê do zap<sup>
<!-- -->3</sup>aty przez konsumenta, skoro na kwotê t<sup>
<!-- -->1</sup> sk<sup>
<!-- -->3</sup>ada<sup>
<!-- -->3</sup>y siê zawy¿one odsetki umowne (pobierane tak¿e od skredytowanych kosztów po¿yczki).</p>
<p>Co istotne, w wypadku obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zków informacyjnych – wobec ogólnego sposobu sformu<sup>
<!-- -->3</sup>owania komentowanej regulacji – nie ulega w<sup>
<!-- -->1</sup>tpliwoœci, ¿e sankcjê kredytu darmowego bêd<sup>
<!-- -->1</sup> mog<sup>
<!-- -->3</sup>y poci<sup>
<!-- -->1</sup>gn<sup>
<!-- -->1</sup>æ za sob<sup>
<!-- -->1</sup> wszystkie postaci braku wywi<sup>
<!-- -->1</sup>zania siê z tego wymagania: zarówno brak jego spe<sup>
<!-- -->3</sup>nienia, jak i spe<sup>
<!-- -->3</sup>nienie niew<sup>
<!-- -->3</sup>aœciwe. Do ostatniej grupy sytuacji nale¿<sup>
<!-- -->1</sup> natomiast, bez w<sup>
<!-- -->1</sup>tpienia, zarówno wypadki, w których wada informacji dotyczy<sup>
<!-- -->3</sup>a jej warstwy merytorycznej (brak przekazania wszystkich wymaganych informacji), jak i formalnej (przedstawienie informacji z naruszeniem ustawowego wymogu pos<sup>
<!-- -->3</sup>u¿enia siê formularzem informacyjnym, sformu<sup>
<!-- -->3</sup>owanie jej w sposób niezrozumia<sup>
<!-- -->3</sup>y dla typowego adresata itd.) (Komentarz red. dr hab. <span class="anon-block">K. O.</span>, Ustawa o kredycie konsumenckim, 2019, Wydanie 2, <span class="anon-block">L.</span>).</p>
<p>Powódka zarzuca<sup>
<!-- -->3</sup>a tak¿e, ¿e umowa po¿yczki narusza przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 10 u)">art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k.</a>, który stanowi, ¿e umowa o kredyt konsumencki, z zastrze¿eniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 31;art. 32;art. 33)">art. 31-33</a>, powinna okreœlaæ informacjê o innych kosztach, które konsument zobowi<sup>
<!-- -->1</sup>zany jest ponieϾ w zwi<sup>
<!-- -->1</sup>zku z umow<sup>
<!-- -->1</sup> o kredyt konsumencki, w szczególnoœci op<sup>
<!-- -->3</sup>atach, prowizjach, mar¿ach oraz kosztach us<sup>
<!-- -->3</sup>ug dodatkowych, je¿eli s<sup>
<!-- -->1</sup> znane kredytodawcy, oraz warunki na jakich koszty te mog<sup>
<!-- -->1</sup> ulec zmianie. Zarzut ten czêœciowo by<sup>
<!-- -->3</sup> zasadny. Umowa okreœla<sup>
<!-- -->3</sup>a co prawda ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowit<sup>
<!-- -->1</sup> kwotê kredytu, szacunkowy ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowity koszt kredytu, szacunkow<sup>
<!-- -->1</sup> wartoϾ odsetek, koszt op<sup>
<!-- -->3</sup>aty przygotowawczej – 40,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>, prowizji z tytu<sup>
<!-- -->3</sup>u udzielania po¿yczki – 1.470,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>, sk<sup>
<!-- -->3</sup>adki ubezpieczeniowej – 2.163,00. Z tym, ¿e jak ju¿ wy¿ej wskazano kwoty te zosta<sup>
<!-- -->3</sup>y wskazanie przy przyjêciu b<sup>
<!-- -->3</sup>êdnych za<sup>
<!-- -->3</sup>o¿eñ dotycz<sup>
<!-- -->1</sup>cych ca<sup>
<!-- -->3</sup>kowitej kwoty kredytu (kwoty wyp<sup>
<!-- -->3</sup>aconej). Natomiast pozosta<sup>
<!-- -->3</sup>e op<sup>
<!-- -->3</sup>aty zosta<sup>
<!-- -->3</sup>y szczegó<sup>
<!-- -->3</sup>owo okreœlone w tabeli prowizji i op<sup>
<!-- -->3</sup>at stanowi<sup>
<!-- -->1</sup>cej za<sup>
<!-- -->31</sup>cznik nr 3 do umowy – za<sup>
<!-- -->31</sup>cznik stanowi<sup>
<!-- -->3</sup> integraln<sup>
<!-- -->1</sup> czeϾ umowy. Brak jest podstaw do uznania, aby wysokoϾ op<sup>
<!-- -->3</sup>at by<sup>
<!-- -->3</sup>a zawarta w regulaminie. Nadto w pkt 22 umowa okreœla<sup>
<!-- -->3</sup>a op<sup>
<!-- -->3</sup>aty za czynnoœci windykacyjne. <span class="anon-block">C.</span> wskazaæ nale¿y, ¿e w 2018 roku po interwencji Prezesa <span class="anon-block"> (...)</span> Konkurencji pozwana <span class="anon-block"> (...)</span> Kasa <span class="anon-block">O.</span>œciowo<span class="anon-block"> - (...)</span> im. <span class="anon-block">F. S.</span> w <span class="anon-block">G.</span> „przesta<sup>
<!-- -->3</sup>a pobieraæ op<sup>
<!-- -->3</sup>aty za monity SMS oraz windykacjê terenow<sup>
<!-- -->1</sup>. Dodatkowo zmieni<sup>
<!-- -->3</sup>a op<sup>
<!-- -->3</sup>aty za zawiadomienie/wezwanie wysy<sup>
<!-- -->3</sup>ane do konsumenta (maksymalnie mog<sup>
<!-- -->1</sup> wynieϾ 3,94 z<sup>
<!-- -->3</sup>). <span class="anon-block">W.</span>œniej windykacja terenowa kosztowa<sup>
<!-- -->3</sup>a 94,15 z<sup>
<!-- -->3</sup>, <span class="anon-block"> (...)</span> z<sup>
<!-- -->3</sup>, a list 19,82 z<sup>
<!-- -->3</sup>”. (informacja prasowa Prezesa UOKiK z dnia 25.06.2018r., <span class="anon-block"> (...)</span>uokik.gov.pl/aktualnosci.php?news_id=<span class="anon-block"> (...)</span>). W niniejszej sprawie koszty te by<sup>
<!-- -->3</sup>y niemal identyczne (monit telefoniczny) lub wy¿sze (windykacja terenowa – 150,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>, zawiadomienie – 35,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>). <span class="anon-block"> (...)</span> to o tyle uzasadnione, poniewa¿ w rejestrze klauzul niedozwolonych zastrzega siê brak uprawnienia instytucji finansowej do pobierania rycza<sup>
<!-- -->3</sup>towych op<sup>
<!-- -->3</sup>at windykacyjnych bez powi<sup>
<!-- -->1</sup>zania ich z kosztami faktycznie poniesionymi. Dla przyk<sup>
<!-- -->3</sup>adu warto przytoczyæ wyrok S<sup>
<!-- -->1</sup>du Ochrony Konkurencji i Konsumentów w <span class="anon-block">W.</span> z dnia 10 listopada 2011 roku w sprawie o sygn. akt XVII AmC 2781/11 (LEX nr 254559) przeciwko innej spó<sup>
<!-- -->3</sup>dzielczo-oszczêdnoœciowej kasie kredytowej, gdzie w uzasadnieniu podniesiono, ¿e „stan niedoinformowania oraz okolicznoœæ nieprecyzyjnej regulacji „czynnoœci windykacyjnych” nara¿a konsumenta na ponoszenie zbytecznych kosztów, nale¿y uznaæ zakwestionowane postanowienie równie¿ za naruszaj<sup>
<!-- -->1</sup>ce interesy konsumentów w sposób ra¿<sup>
<!-- -->1</sup>cy. <span class="anon-block">Z.</span>¿yæ nale¿y, ¿e wysokoœæ kosztów rzeczywiœcie poniesionych przez pozwan<sup>
<!-- -->1</sup> mo¿e znacz<sup>
<!-- -->1</sup>co odbiegaæ od wysokoœci, które uzyskuje w zwi<sup>
<!-- -->1</sup>zku z zastosowaniem zakwestionowanej klauzuli umownej. Zdaniem <span class="anon-block"> (...)</span>, niedopuszczalna jest sytuacja, w której okolicznoœæ taka generowa<sup>
<!-- -->3</sup>aby dodatkowe Ÿród<sup>
<!-- -->3</sup>o dochodów pozwanej kosztem konsumentów.”</p>
<p>Kolejnym zarzutem powódki by<sup>
<!-- -->3</sup>o naruszenie w umowie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 16 u)">art. 30 ust. 1 pkt. 16 u.k.k</a>, który stanowi, ¿e umowa powinna okreœlaæ prawo konsumenta do sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty kredytu przed terminem. <span class="anon-block"> (...)</span> powódki w treœci umowy nie okreœlono procedury i warunków, na jakich koszty kredytu mog<sup>
<!-- -->1</sup> ulec zmianie. Zarzut ten jest niezrozumia<sup>
<!-- -->3</sup>y, zw<sup>
<!-- -->3</sup>aszcza, ¿e ustawa w zacytowanym przepisie wymaga wy<sup>
<!-- -->31</sup>cznie zawarcia informacji o prawie konsumenta do wczeœniejszej sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty kredytu i taka informacja w <span class="anon-block">umowie (...)</span> zawarta. Ustawa nie nak<sup>
<!-- -->3</sup>ada<sup>
<!-- -->3</sup>a na kredytodawcê obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zku zawierania w <span class="anon-block">umowie (...)</span> informacji takich, jak procedura i warunki, na jakich mog<sup>
<!-- -->1</sup> ulec zmianie koszty kredytu. <span class="anon-block">Z.</span>¿yæ nale¿a<sup>
<!-- -->3</sup>o tak¿e, ¿e <span class="anon-block">umowa (...)</span> zawarta w 2014 roku, natomiast zagadnienie zwrotu proporcjonalnej czêœci prowizji w takim przypadku pozostawa<sup>
<!-- -->3</sup>o kwesti<sup>
<!-- -->1</sup> sporn<sup>
<!-- -->1</sup> w orzecznictwie. Wystarczy wskazaæ, ¿e powódka powo<sup>
<!-- -->3</sup>uje siê na wyrok Trybuna<sup>
<!-- -->3</sup>y <span class="anon-block">S.</span>œci Unii Europejskiej z dnia 11 wrzeœnia 2019 roku sprawie o sygn. akt C-383/18 oraz na <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">N.</span>¿szego w sprawie III CZP 45/19 z dnia 12 grudnia 2019 roku.</p>
<p>
<span class="anon-block"> (...)</span> powódki, po¿yczkobiorca nie zosta<sup>
<!-- -->3</sup> poinformowany w treœci umowy o dodatkowym koszcie w postaci comiesiêcznej sk<sup>
<!-- -->3</sup>adki cz<sup>
<!-- -->3</sup>onkowskiej. Zarzut ten jest w ocenie s<sup>
<!-- -->1</sup>du bezzasadny, poniewa¿ op<sup>
<!-- -->3</sup>ata ta nie by<sup>
<!-- -->3</sup>a elementem umowy po¿yczki, a wi<sup>
<!-- -->1</sup>za<sup>
<!-- -->3</sup>a siê z cz<sup>
<!-- -->3</sup>onkostwem po¿yczkobiorcy w <span class="anon-block"> (...)</span>. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy o spó<sup>
<!-- -->3</sup>dzielczych kasach oszczêdnoœciowo-kredytowych celem kas, z zastrze¿eniem art. 13aa, jest gromadzenie œrodków pieniê¿nych wy<sup>
<!-- -->31</sup>cznie swoich cz<sup>
<!-- -->3</sup>onków, udzielanie im po¿yczek i kredytów, przeprowadzanie na ich zlecenie rozliczeñ finansowych oraz wykonywanie dystrybucji ubezpieczeñ na zasadach okreœlonych w ustawie z dnia 15 grudnia 2017 roku o dystrybucji ubezpieczeñ. Zgodnie z art. 25 ustawy o <span class="anon-block"> (...)</span> kasa tworzy fundusz oszczêdnoœciowo-po¿yczkowy bêd<sup>
<!-- -->1</sup>cy w dyspozycji kasy, powstaj<sup>
<!-- -->1</sup>cy z wk<sup>
<!-- -->3</sup>adów cz<sup>
<!-- -->3</sup>onkowskich, o których mowa w art. 12 oraz gromadzonych przez cz<sup>
<!-- -->3</sup>onków oszczêdnoœci. Zgodnie z art. 36 ustawy o <span class="anon-block"> (...)</span> zasady udzielania po¿yczek oraz ich sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty okreœla statut kasy. Statut pozwanego w § 10 ust. 1 pkt. 3 obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zkiem ka¿dego cz<sup>
<!-- -->3</sup>onka kasy jest posiadanie rachunku systematycznego oszczêdzania i gromadzenie na nim co miesi<sup>
<!-- -->1</sup>c oszczêdnoœci w zadeklarowanej kwocie, stosownie do regulaminu indywidualnych kont spó<sup>
<!-- -->3</sup>dzielczych. Ta minimalna kwota, wynikaj<sup>
<!-- -->1</sup>ca zarówno z regulaminu jak i deklaracji cz<sup>
<!-- -->3</sup>onkowskiej to kwota 15 z<sup>
<!-- -->3</sup>, wskazana w harmonogramie sp<sup>
<!-- -->3</sup>at jako op<sup>
<!-- -->3</sup>ata cz<sup>
<!-- -->3</sup>onkowska. <span class="anon-block"> (...)</span> zatem konsumentka o obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zku uiszczania tej op<sup>
<!-- -->3</sup>aty wiedzia<sup>
<!-- -->3</sup>a, wynika<sup>
<!-- -->3</sup>a ona z innej, wczeœniej zawartej przez ni<sup>
<!-- -->1</sup> umowy z pozwan<sup>
<!-- -->1</sup>. Bez w<sup>
<!-- -->1</sup>tpienia tak¿e pozwany by<sup>
<!-- -->3</sup> uprawniony do pobierania kwoty 15 z<sup>
<!-- -->3</sup>, poniewa¿ w œwietle ustawy o <span class="anon-block"> (...)</span> to w<sup>
<!-- -->3</sup>aœnie z oszczêdnoœci swoich cz<sup>
<!-- -->3</sup>onków mo¿e udzielaæ im (i tylko im) po¿yczek. <span class="anon-block"> (...)</span> konsumenta w kasie prowadzonej przez pozwan<sup>
<!-- -->1</sup> by<sup>
<!-- -->3</sup>o zatem warunkiem koniecznym dla uzyskania po¿yczki, a z cz<sup>
<!-- -->3</sup>onkostwem tym wi<sup>
<!-- -->1</sup>za<sup>
<!-- -->3</sup>o siê ponoszenie okreœlonych op<sup>
<!-- -->3</sup>at, o których po¿yczkobiorczyni niew<sup>
<!-- -->1</sup>tpliwie wiedzia<sup>
<!-- -->3</sup>a.</p>
<p>Kolejnym zarzutem powódki by<sup>
<!-- -->3</sup>o sformu<sup>
<!-- -->3</sup>owanie umowy w taki sposób, ¿e zawarta w pkt 29. umowy informacja o prawie odst<sup>
<!-- -->1</sup>pienia do umowy sugeruje, ¿e oœwiadczenie o odst<sup>
<!-- -->1</sup>pieniu mo¿e zostaæ z<sup>
<!-- -->3</sup>o¿one wy<sup>
<!-- -->31</sup>cznie na formularzu stanowi<sup>
<!-- -->1</sup>cym za<sup>
<!-- -->31</sup>cznik do umowy. Zarzut ten nie by<sup>
<!-- -->3</sup> zasadny. Ustawa wymaga<sup>
<!-- -->3</sup>a od kredytodawcy, aby zawar<sup>
<!-- -->3</sup> w umowie pouczenie o prawie kredytobiorcy do odst<sup>
<!-- -->1</sup>pienia umowy. <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">umowa (...)</span> zawiera. Fakt do<sup>
<!-- -->31</sup>czenia do <span class="anon-block">umowy (...)</span> w postaci oœwiadczenia o odst<sup>
<!-- -->1</sup>pieniu od umowy w ¿aden sposób nie narusza ustawy, a wrêcz mo¿e byæ uznany jako gest u<sup>
<!-- -->3</sup>atwiaj<sup>
<!-- -->1</sup>cy konsumentowi odst<sup>
<!-- -->1</sup>pienie od umowy w postaci do<sup>
<!-- -->31</sup>czenia do niej gotowego do podpisania druku.</p>
<p>Zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 10 u)">art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k.</a> powódka wi<sup>
<!-- -->1</sup>za<sup>
<!-- -->3</sup>a tak¿e z brakiem wskazania warunku determinuj<sup>
<!-- -->1</sup>cego zmianê kosztów kredytu w sytuacji skorzystania z sankcji kredytu darmowego. W pkt 20. umowy okreœlono warunki zmiany kosztów i op<sup>
<!-- -->3</sup>at. Natomiast z treœci wskazanego przepisu nie wynika obowi<sup>
<!-- -->1</sup>zek zamieszczania treœci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust. 1 u.k.k.</a> w treœci umowy.</p>
<p>Pomimo powy¿szych rozwa¿añ nie sposób uznaæ za zasadnego zarzutu pozwanej w oparciu o niezgodnoœæ ¿<sup>
<!-- -->1</sup>dania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> Poszukiwanie ochrony na gruncie przepisów ustawy o kredycie konsumenckim nie mo¿e zostaæ uznane za nadu¿ycie, nawet je¿eli dochodzeniem roszczeñ zajmuje siê cesjonariusz masowo skupuj<sup>
<!-- -->1</sup>cy tego typu wierzytelnoœci. Bez w<sup>
<!-- -->1</sup>tpienia taka kontrola stosowanych wzorców umownych – zw<sup>
<!-- -->3</sup>aszcza w razie stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy – wp<sup>
<!-- -->3</sup>ywa pozytywnie na praktyki na rynku us<sup>
<!-- -->3</sup>ug finansowych w stosunku do konsumentów. <span class="anon-block">Z.</span>¿yæ nale¿y, ¿e Ÿróde<sup>
<!-- -->3</sup> prawa nale¿y poszukiwaæ nie tylko wprost w tekstach ustaw, ale tak¿e orzecznictwie. Dobitnym przyk<sup>
<!-- -->3</sup>adem s<sup>
<!-- -->1</sup> dzia<sup>
<!-- -->3</sup>ania powódki skutkuj<sup>
<!-- -->1</sup>ce uzyskaniem wyroku <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 11 wrzeœnia 2019 roku sprawie o sygn. akt C-383/18 oraz <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">N.</span>¿szego w sprawie III CZP 45/19 z dnia 12 grudnia 2019 roku, co doprowadzi<sup>
<!-- -->3</sup>o do zmiany praktyki wielu podmiotów rynku finansowego, w tym pozwanej, w razie wczeœniejszej sp<sup>
<!-- -->3</sup>aty kredytu konsumenckiego. Co wiêcej na zarzut naruszenia zasad wspó<sup>
<!-- -->3</sup>¿ycia spo<sup>
<!-- -->3</sup>ecznego nie mo¿e powo<sup>
<!-- -->3</sup>ywaæ siê pozwana, która stosuj<sup>
<!-- -->1</sup>c opisane wy¿ej mechanizmy (przede wszystkim pobieraj<sup>
<!-- -->1</sup>c odsetki tak¿e od skredytowanych kosztów po¿yczki) nadu¿ywa prawa. Kwestia ewentualnego nadu¿ycia prawa cesjonariusza wobec konsumenta pod k<sup>
<!-- -->1</sup>tem nieekwiwalentnoœci œwiadczeñ mo¿e byæ przedmiotem ewentualnych rozwa¿añ, jednak bez udzia<sup>
<!-- -->3</sup>u pozwanej.</p>
<p>
<span class="anon-block"> (...)</span> na uwadze ca<sup>
<!-- -->3</sup>okszta<sup>
<!-- -->3</sup>t powy¿szych okolicznoœci, a w szczególnoœci sprekludowanie powództwa, pomimo zasadnoœci czêœci zarzutów dotycz<sup>
<!-- -->1</sup>cych rzeczonej umowy, okaza<sup>
<!-- -->3</sup>o siê bezzasadne i jako takie w punkcie I. wyroku podlega<sup>
<!-- -->3</sup>o oddaleniu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 5 u)">art. 45 ust. 5 u.k.k.</a>
</p>
<p>O kosztach procesu orzeczono w punkcie II. wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> w zw. z zw. z § 2 pkt 3 rozporz<sup>
<!-- -->1</sup>dzenia Ministra <span class="anon-block">S.</span>œci z dnia 22 paŸdziernika 2015 roku w sprawie op<sup>
<!-- -->3</sup>at za czynnoœci radców prawnych (Dz.U.2015.1804 ze zm.) i zgodnie z zasad<sup>
<!-- -->1</sup> odpowiedzialnoœci za wynik procesu obci<sup>
<!-- -->1</sup>¿y<sup>
<!-- -->3</sup> powódkê ca<sup>
<!-- -->3</sup>oœci<sup>
<!-- -->1</sup> poniesionych przez pozwan<sup>
<!-- -->1</sup> kosztów procesu, na co sk<sup>
<!-- -->3</sup>ada<sup>
<!-- -->3</sup>y siê: op<sup>
<!-- -->3</sup>ata skarbowa od dokumentu pe<sup>
<!-- -->3</sup>nomocnictwa (17,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>) oraz wynagrodzenie pe<sup>
<!-- -->3</sup>nomocnika w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej (900,00 z<sup>
<!-- -->3</sup>). Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 11)">art. 98 § 11 k.p.c.</a> od zas<sup>
<!-- -->1</sup>dzonej kwoty nale¿a<sup>
<!-- -->3</sup>y siê odsetki ustawowe za opóŸnienie od dnia uprawomocnienia siê wyroku do dnia zap<sup>
<!-- -->3</sup>aty.</p>
</div>