I OZ 1039/18

SENTENCJA Dnia 14 listopada 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2018 r., sygn. akt IV SO/Wa 17/18 oddalające wniosek M.M. o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 maja 2018 r., sygn. akt IV SO/Wa 17/18 oddalił wniosek M. M. o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że pismem z dnia 8 marca 2018 r. M.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. za nieprzekazanie do Sądu skargi na bezczynność organu wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy. Skarżący podniósł, że w dniu 11 grudnia 2017 r. wysłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność w rozpatrywaniu wniosku o przesunięcie przystanku w rejonie miejsca zamieszkania skarżącego. Zarzucił, iż skarga nie została przekazana do Sądu. W odpowiedzi na wniosek udzielonej pismem z dnia 3 kwietnia 2018 r. Prezydent W. wniósł o oddalenie wniosku. Poinformował, że przedmiotowa skarga na bezczynność z dnia 10 grudnia 2017 r. (wnioskodawca błędnie wskazał datę skargi jako 11 grudnia 2017 r.) została doręczona organowi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 14 marca 2018 r. przy piśmie z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt IV DK/Wa 22/18. Tym samym, 30-dniowy termin przewidziany na przekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę jeszcze nie upłynął, bowiem liczony jest od następnego dnia po dniu doręczenia skargi organowi, a zatem od dnia 15 marca 2018 r. Oddalając przedmiotowy wniosek na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w niniejszej sprawie termin, o którym mowa w art. 54 § 2 powołanej ustawy, rozpoczął bieg od następnego dnia po przekazaniu skargi organowi przez Sąd w dniu 14 marca 2018 r., przy piśmie z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt IV DK/Wa 22/18 (k. 13 w związku z k. 15 akt sprawy o sygn. akt IV SAB/Wa 136/18), tj. od dnia 15 marca 2018 r. – zatem po wniesieniu przez skarżącego wniosku o wymierzenie grzywny. Ponadto Sąd podniósł, że, jak wynika z akt sprawy o sygn. akt IV SAB/Wa 136/18, organ przekazał przedmiotową skargę do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy w dniu 13 kwietnia 2018 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu. Z tych przyczyn, Sąd Wojewódzki uznał, że wniosek o wymierzenie grzywny organowi jako bezzasadny podlegał oddaleniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. M., domagając się jego uchylenia. Wnoszący zażalenie podniósł, że skargę na bezczynność Prezydenta W. datowaną na dzień 10 grudnia 2017 r. wysłał w dniu 11 grudnia 2017 r. drogą elektroniczną na adres gabinetprezydenta@um.warszawa.pl, zaś jej kopię - również drogą elektroniczną - na adres informacja@warszawa.wsa.gov.pl. Zatem organ otrzymał skargę w dniu 11 grudnia 2017 r., a 13 marca 2018 r. otrzymał tylko jej odpis. Termin przekazania skargi do Sądu nie został więc zachowany. W odpowiedzi na zażalenie Prezydent W. wniósł o jego oddalenie i zasądzenie od wnioskodawcy kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym według norm przepisanych. Organ w całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w odpowiedzi na wniosek z dnia 3 kwietnia 2018 r. Zaprzeczył jednocześnie twierdzeniom wnioskodawcy, jakoby skarga na bezczynność, na którą się powołuje, wpłynęła do organu przed dniem 14 marca 2018 r. (w którym to dniu faktycznie została doręczona organowi za pośrednictwem WSA w Warszawie). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. p.p.s.a). Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Z powyższych przepisów wynika, że niezbędnym warunkiem wymierzenia grzywny jest stwierdzenie uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz złożenie stosownego wniosku przez stronę. Słusznie Sąd I instancji przyjął, iż w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uwzględnienia wniosku M.M. o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Organ nie uchybił bowiem terminowi, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Z akt sprawy IV SAB/Wa 136/18 wynika, że M.M. datowaną na dzień 10 grudnia 2017 r. skargę na bezczynność Prezydenta W. złożył osobiście w dniu 8 marca 2018 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w związku z czym w dniu 14 marca 2018 r. skarga ta została przekazana organowi (zpo k. 15) celem udzielania odpowiedzi na skargę i nadesłania akt sprawy. Zatem 30-dniowy termin na wypełnienie powyższego obowiązku przez Prezydenta W. upływał 13 kwietnia 2018 r. W tym też dniu organ nadesłał do WSA w Warszawie przedmiotową skargę, odpowiedź na skargę oraz akta administracyjne. W tej sytuacji podzielić należy stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny złożony w dniu 8 marca 2018 r. był przedwczesny i w związku z tym podlegał oddaleniu. Odnosząc się zaś do argumentacji zawartej w zażaleniu, że skarga na bezczynność Prezydenta W. faktycznie została wniesiona do organu w dniu 11 grudnia 2017 r. drogą elektroniczną, zauważyć należy, iż twierdzenia te nie zostały poparte żadnymi dowodami (np. doręczenia za potwierdzeniem odbioru). Takiego dowodu nie może stanowić znajdujący się w aktach sprawy wydruk wiadomości mailowej skierowanej do Wydziałem Informacji Sądowej WSA w Warszawie, w której wnioskodawca zawarł m. in. treść skargi na bezczynność skierowanej do Prezydenta W. (k. 31 i n.). Powyższe potwierdza jedynie okoliczność ewentualnego wysłania skargi drogą mailową, nie zaś doręczenia jej organowi, tym bardziej, że w odpowiedzi na zażalenie organ ponownie zaprzeczył, iż przedmiotowa skarga dotarła w formie elektronicznej do organu we wskazanej przez skarżącego dacie 11 grudnia 2017 r. W tym stanie rzeczy nie sposób zatem uznać, aby skarga datowana na dzień 10 grudnia 2017 r. została faktycznie wniesiona do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 zw. art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na zażalenie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania wskazać należy, że nie może on zostać uwzględniony, bowiem po myśli art. 209 p.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Zgodnie z powyższą zasadą Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest rozstrzygać o kosztach postępowania w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie od postanowienia.