I C 3/15
Sądy powszechne2021-11-16
Sygnatura
I C 3/15
Data orzeczenia
2021-11-16
Rodzaj
SENTENCE
Sędziowie
Katarzyna Cygan (PRESIDING_JUDGE)
Treść orzeczenia
<p>Sygn. akt: I C 3/15</p>
<div>
<h2>WYROK</h2>
<h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
<p> Dnia 16 listopada 2021 r.</p>
<p>Sąd Rejonowy w Nidzicy I Wydział Cywilny</p>
<p>w składzie następującym:</p>
<table>
<colgroup>
<col width="186"/>
<col width="525"/>
</colgroup>
<tr>
<td>
<p>Przewodniczący:</p>
</td>
<td>
<p>Sędzia Katarzyna Cygan</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>Protokolant:</p>
</td>
<td>
<p>p.o. sekr. sądowy Mateusz Sinkowski</p>
</td>
</tr>
</table>
<p>po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2021 r. w Nidzicy</p>
<p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">D. Z.</span>, <span class="anon-block">J. O.</span>, <span class="anon-block">A. J.</span>
</p>
<p>przeciwko Gminie <span class="anon-block">J.</span>
</p>
<p>o wydanie nieruchomości</p>
<p>I.
Oddala powództwo</p>
<p>II.
Nie obciąża powódek kosztami postępowania</p>
<p>III.
Przyznaje ze Skarbu Państwa na rzecz adwokat <span class="anon-block">A. W.</span> kwotę 5.904,00 zł (pięć tysięcy dziewięćset cztery złote) w tym kwotę podatku VAT za pomoc prawną świadczoną przez pełnomocnika z urzędu</p>
<p>
<strong>
<!-- -->Sygn. akt I C 3/15</strong>
</p>
</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
<p>
<span class="anon-block">K. F.</span> oraz <span class="anon-block">S. F.</span> wnieśli pozew przeciwko Gminie <span class="anon-block">J.</span> o wydanie nieruchomości gruntowej o powierzchni ok. 350 m<sup>
<!-- -->2</sup>, położoną w <span class="anon-block">J.</span> gm. <span class="anon-block">J.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)- (...)</span>, stanowiącą część <span class="anon-block">działki nr (...)</span> o łącznej powierzchni 900 m<sup>
<!-- -->2</sup>, posiadającą urządzoną księgę wieczystą prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Nidzicy o nr <span class="anon-block">KW (...)</span>.</p>
<p>Pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości, oraz zasądzenie kosztów postępowania.</p>
<p>W uzasadnieniu wskazała, że powodowie nie powołują się na wiarygodne dokumenty, których treść określałaby w sposób odmienny przebieg granic. Stan posiadania powodów (i ich poprzedników prawnych) nie zmienił się od lat 50. Bazowanie wyłącznie na powierzchni <span class="anon-block">działki nr (...)</span> nie może stanowić o zasadności roszczeń powodów. Pozwana wskazała ponadto, iż można założyć błędne oznaczenie powierzchni działki w postępowaniu o zasiedzenie nieruchomości, a nadto – problem ten może mieć swoje źródło w przebiegu granic pomiędzy działkami na <span class="anon-block">(...)</span> i <span class="anon-block">(...)</span>.</p>
<p>W toku [postępowania doszło do przekształcenia po stronie powodowej.</p>
<p>Sąd ustalił następujący stan faktyczny :</p>
<p>W dniu 22 lutego 2013 r. powodowie złożyli wniosek o zasiedzenie, w którym to domagali się stwierdzenia, że nabyli w drodze zasiedzenia udziału we współwłasności nieruchomości rolnej składającej się z <span class="anon-block">działki o nr (...)</span> położonej w miejscowości <span class="anon-block">J.</span>, gm. <span class="anon-block">J.</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span>. Przedmiot zasiedzenia miał odpowiadać powierzchni działki której wydania domagali się w niniejszym postępowaniu.</p>
<p>(k. 2 akt I Ns <span class="anon-block">(...)</span>)</p>
<p>Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2021 r. Sąd Rejonowy w Nidzicy I Wydział Cywilny ostatecznie oddalił wniosek o zasiedzenie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż powodowie nie wykazali jakoby posiadali działkę samoistnie. Podczas grodzenia działek należących do wnioskodawców i poprzedników nigdy nie wgrodzono się w działkę objętą wnioskiem, choć istniały ku temu podstawy faktyczne (grodzenie <span class="anon-block">działki (...)</span>) gdyby było tak jak twierdzą, że używali jej wyłącznie dla siebie będąc przekonanym o swoim władztwie. Tym samym nie władali działką traktując ją jak dla siebie. Działka ta była również częściowo używana przez wszystkich okolicznych sąsiadów. Po części jako teren rekreacyjny, po części jako służący potrzebom Gminy (basem przeciwpożarowy) a w dużym zakresie jako droga dojazdowa. Poza tym mimo ciężaru dowodu wnioskodawcy nie wykazali kto i w jakim zakresie władał nieruchomością która jej zdaniem objęta jest aktem i przedmiotowym wnioskiem o zasiedzenie, od 1927 do czasu objęcia jej w posiadanie przez <span class="anon-block">S. M.</span> (żonę <span class="anon-block">A. M.</span>). Kolejnym argumentem przemawiającym za oddaleniem wniosku było nieudowodnienie faktycznego usytuowania nieruchomości nabytej w 1927 r. Nie pozwoliło to na czynienie ustaleń o faktycznym położeniu przedmiotu objętego aktem, a w konsekwencji czy wnioskodawcy są właścicielami części tej nieruchomości na podstawie spadkobrania czy w wyniku jak twierdzą zasiedzenia. Całość materiału nie dawała podstaw do ustaleń jaką faktycznie nieruchomość nabyto w 1927 r. Postanowienie o oddaleniu wniosku o zasiedzenie jest prawomocne./</p>
<p>(k. 1037-1039 verte akt I Ns <span class="anon-block">(...)</span>)</p>
<p>Sąd zważył co następuje:</p>
<p>Powództwo podlegało oddaleniu.</p>
<p>Zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 § 1 kc</a> właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Roszczenie windykacyjne przysługuje zatem nieposiadającemu właścicielowi przeciwko posiadającemu niewłaścicielowi.</p>
<p>Do uwzględniania powództwa koniecznym jest zatem stwierdzenie po stronie powodowej statusu <span class="underline">
<!-- -->właściciela</span> rzeczy, władania tymi rzeczami przez pozwanych, a także braku przesłanki negatywnej, jaką jest istnienie po stronie pozwanych skutecznych względem właściciela uprawnień do władania nimi. Ciężar dowodu rozkłada się tak, że strona powodowa występując z roszczeniem z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 § 1 kc</a> musi wykazać, że przysługuje jej prawo własności rzeczy, których wydania się domaga, albowiem to ona z tego faktu wywodzi skutki prawne.</p>
<p>W niniejszym postępowaniu sednem sprawy było rozstrzygniecie, czy powodowie są właścicielami nieruchomości gruntowej o powierzchni ok. 350 m<sup>
<!-- -->2</sup>, położoną w <span class="anon-block">J.</span>, stanowiącą część <span class="anon-block">działki nr (...)</span> o łącznej powierzchni 900 m<sup>
<!-- -->2</sup>.</p>
<p>W ocenie Sądu powodowie jednak nie udowodnili faktu władztwa nad rzeczą. Ku temu prowadzone było postepowanie o zasiedzenie bowiem w nim podnoszono fakt samoistności posiadania i nabycie władztwa z mocy samego prawa (sprawa I Ns <span class="anon-block">(...)</span> ). Nie powielając po raz kolejny argumentacji sądu z postanowienia oddalającego wniosek o zasiedzenie, w niniejszej sprawie należy jedynie zaznaczyć, że postepowanie tamto nie dało podstaw do uznania by powodowie ( a aktualnie ich poprzednicy prawni) nabyli działkę objęta wnioskiem prze zasiedzenie ). Na gruncie mniejszego postępowania okoliczność ta jest istna bowiem powodowie upatrywali zasadności powództwa o wydanie w okoliczności władztwa nad nią.</p>
<p>Postępowanie w sprawie INs <span class="anon-block">(...)</span> i w sprawie o wydanie dotyczy de facto tej samej nieruchomości gruntowej.</p>
<p>Nie wykazano zatem p[odstawowej przesłanki do powództwa windykacyjnego to jest władztwa nad rzecz. Nie można domagać się w tym powództwie wydania czegoś, czego nie jest się właścicielem.</p>
<p>W tych warunkach powództwo podlegało oddaleniu, a Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.</p>
<p>O kosztach orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a> statuującego zasadę nieobciążanie strony przegrywającej kosztami postępowania; oraz § 4 pkt 2 i 3 i § 9 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Sąd odstąpił od obciążania strony powodowej kosztami z uwagi na fakt, że stały się powódkami z wyniku sukcesji, nie inicjując samemu postepowania. Poza tym sprawa istotnie złożona z uwagi na inne toczące się postępowanie, a stan faktyczny mógł pozostawiać poprzedników prawnych powódek w przekonaniu prawa do spornej działki.</p>
</div>