I C 2686/21

<p>Sygn. akt I C 2686/21</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 16 listopada 2021 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Krakowie I Wydział Cywilny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia del. Michał Siemieniec</p> <p>Protokolant: osobiście</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2021 r. w Krakowie</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">W. K.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">K. W.</span> </p> <p>o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie</p> <p> <strong> <!-- -->oddala powództwo.</strong> </p> <p>Sygn. akt I C 2686/21</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE WYROKU</h2> <p>Pozwem z dnia 15 września 2021 r. powód <span class="anon-block">W. K.</span> wniósł w ramach żądania ochrony dóbr osobistych o zasądzenie od pozwanej <span class="anon-block">K. W.</span> kwoty 200.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia. Ponadto, powód wniósł o ,,jawną sprawiedliwą rozprawę z respektowaniem jego prawa naturalnego potwierdzonego i jego wolnej woli i z nakazem mówienia prawdy” oraz zasądzenie publicznych przeprosin w postaci oświadczenia, w którym będą przeprosiny przesłane do niego, a on opublikuje je na swoim portalu społecznościowym.</p> <p>W uzasadnieniu powód wskazał, że naruszone zostały jego dobra osobiste w postaci dobrego imienia, godności oraz wizerunku. Wywodził, iż został znieważony, pomówiony przez zarzucanie mu, że poprzez rozwieszanie banerów, głośne krzyki i uruchamianie syreny alarmowej zakłócił spokój i porządek publiczny, mimo, że nie było w jego ocenie żadnych dowodów potwierdzających te zarzuty. Zgodnie z twierdzeniem powoda, pozwana sędzia <span class="anon-block">K. W.</span> dążyła do ,,ukarania i zastraszania i niepotrzebnych działań i przedłużania sprawy”.</p> <p>Do pozwu załączono: kopię wyroku Sądu Rejonowego w Chrzanowie, II Wydziału Karnego z dnia 22 czerwca 2021 roku, sygn. akt II W 1077/20 wraz z uzasadnieniem, protokół rozprawy w sprawie o wykroczenie z dnia 12 maja 2021 roku, kopię listu adwokackiego z dnia 26 maja 2021 roku, postanowienia Sądu Rejonowego w Chrzanowie, II Wydziału Karnego z dnia 12 maja 2021 roku, sygn. akt II W 1077/20, postanowienia Sądu Rejonowego w Chrzanowie, II Wydziału Karnego z dnia 14 czerwca 2021 roku, sygn. akt II W 1077/20, wniosek o ukaranie w postępowaniu o wykroczenie z dnia 23 listopada 2020 roku, kopię wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Chrzanowie, II Wydziału Karnego z dnia 27 listopada 2020 roku, sygn. akt II W 1077/20.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->W oparciu o twierdzenia pozwu i dokumenty przedstawione przez powoda sąd ustalił następujący stan faktyczny</em> </strong> </p> <p>Pozwana <span class="anon-block">K. W.</span> jest Sędzią Sądu Rejonowego w Chrzanowie, orzeka w II Wydziale Karnym.</p> <p>Przeciwko powodowi <span class="anon-block">W. K.</span> toczyło się przed Sądem Rejonowym Chrzanowie pod sygn. akt II W 1077/20 postępowanie o wykroczenie z oskarżenia Komisariatu Policji w <span class="anon-block">A.</span>. <span class="anon-block">W. K.</span> został obwiniony o to, że w dniu 19 czerwca 2020 roku około godz. 18:00 na <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w miejscowości <span class="anon-block">R.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, poprzez rozwieszanie banerów, głośne krzyki i uruchamianie syreny alarmowej zakłócił spokój i porządek publiczny tj. o wykroczenie z art. 51 § 1 k.w.</p> <p>W dniu 22 czerwca 2021 roku pozwana jako przewodnicząca składu sędziowskiego wydała wyrok uniewinniający <span class="anon-block">W. K.</span> od zarzucanego mu czynu, po ustaleniu, że obwiniony wykroczenia nie popełnił, gdyż w ogóle nie dopuścił się zachowań, jakie mu zarzucono.</p> <p>[ dowód: <em> <!-- -->wyrok Sądu Rejonowego w Chrzanowie, II Wydział Karny z dnia 22 czerwca 2021 roku, sygn. akt II W 1077/20 wraz z uzasadnieniem </em>].</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd zważył, co następuje</em> </strong> </p> <p>Powództwo podlegało oddaleniu już na wstępnym etapie, jeszcze przed doręczeniem pozwu pozwanej, ze względu na oczywistą bezzasadność.</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 191(1);art. 191(1) § 1)">art. 191^{<!-- -->1} § 1 k.p.c.</a> stanowi, że jeżeli z treści pozwu i załączników oraz okoliczności dotyczących sprawy, a także faktów, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 228)">art. 228 k.p.c.</a>, wynika oczywista bezzasadność powództwa, stosuje się przepisy § 2-4. Stanowią one, że gdyby czynności, które ustawa nakazuje podjąć w następstwie wniesienia pozwu, miały być oczywiście niecelowe, można je pominąć; w szczególności można nie wzywać powoda do usunięcia braków, uiszczenia opłaty, nie sprawdzać wartości przedmiotu sporu ani nie przekazywać sprawy (§ 2); sąd może oddalić powództwo na posiedzeniu niejawnym, nie doręczając pozwu osobie wskazanej jako pozwany ani nie rozpoznając wniosków złożonych wraz z pozwem (§ 3). Treść pozwu i załączonych do niego dokumentów prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w niniejszej sprawie należało uznać powództwo za oczywiście bezzasadne i wobec tego zastosować <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 191(1))">art. 191^{<!-- -->1} k.p.c.</a> </p> <p>Oczywista bezzasadność powództwa zachodzi w takiej sytuacji, kiedy powód wnosi pismo, z którego co prawda wynika żądanie rozstrzygnięcia sporu o charakterze sprawy cywilnej (a zatem nie ma zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 186(1))">art. 186^{<!-- -->1} k.p.c.</a> — czyli pismo wniesione jako pozew nie podlega zwrotowi), oraz kiedy podnosi roszczenie, co do którego droga sądowa jest dopuszczalna (a zatem nie ma zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 199;art. 199 § 1;art. 199 § 1 pkt. 1)">art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c.</a> — czyli pozew nie podlega odrzuceniu) — ale jednocześnie każdy prawnik „z góry”, bez dogłębnej analizy stanu faktycznego czy skomplikowanych rozważań prawnych jest w stanie stwierdzić, że powództwo musi być oddalone.</p> <p>Biorąc pod uwagę powyższe kryteria należy uznać, że zastosowanie w niniejszej sprawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 191(1))">art. 191^{<!-- -->1} k.p.c.</a> było usprawiedliwione, a nawet konieczne. Żądanie zgłoszone przez powoda dotyczące zasądzenia na jego rzecz 200.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia oraz żądanie przeprosin podlegają rozpoznaniu na drodze sądowej i dotyczą rozstrzygnięcia sporu o charakterze sprawy cywilnej. Jednocześnie jednak treść pozwu oraz załączonych do niego dokumentów wskazuje, że powództwo jest oczywiście bezzasadne, albowiem bez potrzeby dokładnej analizy sprawy pod względem faktycznym i prawnym jest jasne, że nie ma podstawy do udzielenia powodowi merytorycznej ochrony prawnej, a z samej treści pozwu jasno wynika, że powodowi nie przysługuje roszczenie względem pozwanego, żądane w pozwie na podstawie przytoczonych okoliczności.</p> <p>Uwzględnienie roszczenia z tytułu ochrony dóbr osobistych wymaga wykazania, iż doszło do naruszenia skonkretyzowanych dóbr osobistych powoda na skutek działania pozwanej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23;art. 24)"> <span class="underline"> <!-- -->art. 23</span> i <span class="underline"> <!-- -->24</span> k.c.</a>). Tymczasem z powołanych przez <span class="anon-block">W. K.</span> na uzasadnienie żądania okoliczności faktycznych, w oczywisty sposób, bez dalszego badania, wynika, iż zachowaniu pozwanej nie można przypisać cech bezprawności. Oczywistym jest, że korzystne dla powoda rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie karnej- z obiektywnego punktu widzenia - a taki wymagany jest przy ocenie czy doszło do naruszenia dóbr osobistych - nie skutkowało naruszeniem dóbr osobistych powoda, a w szczególności jego dobrego imienia, godności i wizerunku. Niezależnie od tego, pozwana działała wykonując obowiązki sędziego i jej zachowaniu nie można przypisać w żadnej mierze bezprawności. To nie sędzia, wbrew temu, co zdaje się sugerować powód, obwiniła go o popełnienie wykroczenia, a wręcz przeciwnie - uniewinniła go od tego zarzutu. Również sposób prowadzenia postępowania w świetle protokołów rozprawy, dołączonych przez powoda nie budził zastrzeżeń, a dokonane czynności procesowe miały umocowanie w przepisach prawa.</p> <p>Wytoczone w niniejszej sprawie powództwo, jako pozbawione logicznego związku z przytoczonymi przez powoda twierdzeniami i okolicznościami faktycznymi należało uznać za oczywiście bezzasadne i oddalić na wstępnym etapie postępowania.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 191(1);art. 191(1) § 3)">art. 191^{<!-- -->1} § 3 k.p.c.</a> sąd - wobec uznania powództwa za oczywiście bezzasadne - zaniechał rozpoznania wniosku powoda o zwolnienie od kosztów sądowych. Dodać należy, że oddalenie powództwa na tej podstawie skutkuje nieobciążaniem powoda kosztami sądowymi – w myśl art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2015 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. 2019 poz. 785 ze zm. t.j.).</p> <p>Sędzia del. Michał Siemieniec</p> </div>