III SA/Łd 582/21

SENTENCJA Dnia 28 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Asesor WSA Małgorzata Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z [...] nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) - zwaną dalej k.p.a. po rozpatrzeniu zażalenia M. W. na postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. nr [...] z [...] w sprawie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. 30 grudnia 2020 r. (data stempla pocztowego) M. W. za pośrednictwem Poczty Polskiej złożył do Biura Powiatowego ARiMR w W. wniosek o wznowienie postępowań za lata 2004 -2011 w sprawach przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz w sprawach przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania - w tym sprawy o przyznanie płatności ONW, opatrzonej znakiem: [...], zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. nr [...] z [...] października 2009 r. (płatności ONW). Wraz z wnioskiem strona złożyła oświadczenie K. J., oświadczenie R. K., kopię decyzji nr [...] i [...] wydanych przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego w dniu [...] maja 2019 r., odpowiedź na skargę M. W. na działanie pracowników Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z 5 lutego 2020 r. Postanowieniem z [...] organ I instancji odmówił wznowienia postępowania i wskazał, że strona nie zachowała miesięcznego terminu od dnia dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W zażaleniu strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor [...]OR ARiMR w Ł. utrzymał w mocy powyższe postanowienia. Organ odwołał się do treści art. 145 § 1 k.p.a. Organ wyjaśnił, że z informacji znanych organowi z urzędu oraz z akt przedmiotowej sprawy wynika, że postępowanie w sprawie nr [...], której dotyczy wniosek strony o wznowienie złożony w dniu 30 grudnia 2020 r., zostało zakończone decyzją ostateczną nr [...] o przyznaniu płatności ONW na rok 2009, wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. w dniu [...] października 2009 r.. Postępowanie zakończone decyzją ostateczną zostało wznowione z urzędu w dniu [...] października 2015 r. W wyniku wznowienia postępowania została wydana decyzja stwierdzająca wydanie dotychczasowej decyzji z naruszeniem prawa, na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. W wyniku wznowienia przedmiotowego postępowania, w dniu [...] stycznia 2017r. została wydana decyzja nr [...] stwierdzająca wydanie dotychczasowej decyzji z naruszeniem prawa (odnosi się do decyzji [...] października 2009 r. nr [...]). Przedmiotowe postępowanie dotyczy postanowienia z [...], które strona zaskarżyła w drodze zażalenia. Organ odwoławczy wskazał, że zażalenie jest niezasadne, wobec powyższego rozstrzygnięcie organu l instancji jest co do zasady prawidłowe. Organ I instancji wskazał na przekroczenie ustawowego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ I instancji na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania na wniosek strony z uwagi na uchybienie terminowi wynikającemu z art. 148 § 1 k.p.a., zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Organ I instancji posiadał z urzędu wiedzę co do daty, w której strona dowiedziała się o okoliczności, którą powołuje jako podstawę do wznowienia postępowania. W przypadku stwierdzenia przez organ, że strona uchybiła, terminowi jest on zobowiązany wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Strona wskazała, że nowymi dokumentami nieznanymi w chwili wydania decyzji za lata 2004-2011 w dniu [...] stycznia 2017 r. są oświadczenia K. J. i R. K. z 30 listopada 2020 r. Organ wyjaśnił, że informacje zawarte we ww. oświadczeniach zostały przedstawione podczas rozprawy administracyjnej w dniu 28 października 2019 r., przeprowadzonej w sprawie użytkowania w roku 2012 działek ewidencyjnych o numerach: 200, 954, 955,1027/2, 1028 położonych w obrębie D., gmina O., powiat [...], województwo [...] oraz działek ewidencyjnych o nr 207, 208/1 i 208/2 położonych w obrębie K., gmina W., powiat [...],. województwo [...] (znaki spraw: [...], [...]), a zatem strona o tych okolicznościach powzięła wiedzę już w tej dacie, nie zaś, jak wskazuje w dniu 30 listopada 2020 r. W aktach sprawy znajduje się protokół z rozprawy nr [...] z dnia 28 października 2019 r. przeprowadzonej w Biurze Powiatowym ARiMR w W. Na rozprawie stawiła się m.in. wezwana - świadek R. K., siostra M. W. oraz strona osobiście. Skarżący będąc obecnym na rozprawie w dniu 28 października 2019 r. słyszał zeznania R. K., a zatem wiedzę o informacjach wówczas przedstawionych przez świadka powziął w dacie rozprawy. W ocenie organu odwoławczego oświadczenia złożone w dniu 30 listopada 2020 r. przez R. K. i K. J. nie stanowią nowych dowodów w sprawie, bowiem ich treść pokrywa się z zeznaniami R. K. złożonymi podczas rozprawy administracyjnej 28 października 2019 r. We wniosku o wznowienie postępowania strona wskazuje, że przedstawia nowe dokumenty nieznane organowi w chwili wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r., co jednak jest oczywiste z uwagi na datę powstania tych oświadczeń, tj. 30 listopada 2020 r. Organ wskazał, że w zażaleniu strona podnosi, że organ I instancji nieprawidłowo uznał, iż nie został dochowany termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, gdyż oświadczenia złożone wraz z wnioskiem otrzymał dopiero w dniu 30 listopada 2020 r. Dyrektor OR ARiMR wskazał, że z treści oświadczenia R. K. wynika, że zostało ono napisane na prośbę M. W., co składająca oświadczenie wprost wskazuje: "W związku z pytaniami M. W. odnośnie moich ARiMR w dniu 28 października 2019 r. "., dlatego niezrozumiałe jest z jakiego powodu strona z prośbą o złożenia takiego oświadczenia zwlekała ponad rok od dnia przeprowadzenia rozprawy. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji słusznie stwierdził, że o okolicznościach, o których mowa w oświadczeniach z 30 listopada 2020 r. strona wiedziała już wcześniej, najpóźniej od daty rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 28 października 2019 r., wobec czego należało uznać, że termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie został dochowany. Strona nie sprecyzowała z jakiego powodu w jej ocenie dołączone do wniosku załączniki w postaci decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR oraz odpowiedzi na skargę strony stanowią nowe dowody. Organ odwoławczy nie dopatrzył się podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o decyzje Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego nr [...] i [...] z dnia [...] maja 2019 roku oraz odpowiedzi na skargę strony. Strona wskazuje, że datą, od której powinien być liczony termin wskazany w art. 148 § 1 k.p.a. jest 30 listopada 2020 r., czyli dzień złożenia oświadczeń na piśmie przez K. J. oraz R. K. Zdaniem organu strona zatem błędnie interpretuje treść art. 148 § 1 k.p.a., bowiem zakłada, że taką okolicznością będzie dzień, w którym ww. osoby na piśmie wypowiedziały się co do danych okoliczności - tj. że K. J. w latach 2004-2012 wykonywał prace polowe na działkach M. W., w tym prace glebogryzarką, oraz że R. K. zeznając co do roku 2012 i lat wcześniejszych mówiła o latach 2004-2012. Dyrektor OR ARiMR wyjaśnił, że w orzecznictwie jednak interpretuje się tę datę jako taką, w której obiektywnie strona dowiedziała się o danej okoliczności. Skoro moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania rozpoczyna bieg terminu złożenia podania o wznowienie, o którym mowa w art. 148 § 1 pkt 1 k.p.a., to w tym stanie faktycznym organ I instancji słusznie przyjął za właściwą datę 28 października 2019 r. Organ odwoławczy przyjął zatem za organem I instancji, że strona podaje nieprawdziwą datę dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej w jej ocenie podstawę do wznowienia postępowania. Zdaniem organu odwoławczego, tak jak i organu I instancji, wcześniejsza wiedza strony wynika z tego, że była ona obecna na rozprawie administracyjnej w dniu 28 października 2019 r., na której mowa była o okolicznościach opisanych w oświadczeniach z 30 listopada 2020 r. K. J. (tj. że K. J. prowadził prace polowe na ziemiach M. W.) i R. K. (tj. że zeznania R. K. dotyczyły roku 2012 i wcześniejszych, co oznaczało lata 2004-2012), na które się powołuje, twierdząc, że była dla niej to okoliczność nieznana. Organ odwoławczy podzielił zatem w tym aspekcie stanowisko organu I instancji, który posiada wiedzę z urzędu we wskazanym zakresie. Organ odwoławczy za początek terminu uznał datę faktycznego dowiedzenia się o okoliczności, a nie fakt jej opisania na piśmie. Wobec powyższego strona wnosząc podanie o wznowienie postępowania w dniu 30 grudnia 2020 r. uchybiła terminowi z art. 148 § 1 k.p.a., a zatem słusznie organ l instancji na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Organ odwoławczy podziela zatem ustalenia organu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie okoliczności, na które powołuje się strona były jej znane już w okresie wcześniejszym. Organ odwoławczy uznał rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe, zauważył jednak, że organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia skupił się na aspekcie uchybienia terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania, tymczasem rozważaniom winien zostać poddany także aspekt wskazania przez stronę przesłanki wznowieniowej, ponieważ dopiero po dokonaniu takich ustaleń możliwe jest wyznaczenie daty, od której należy liczyć upływ terminu na wniesienie podania o wznowienie postępowania. Wobec powyższego w ocenie organu odwoławczego konieczne jest zbadanie także kwestii istnienia podstawy wznowienia postępowania, czyli kolejnej przesłanki formalnej. Katalog podstaw wznowieniowych jest w wyczerpujący sposób uregulowany w k.p.a. Strona powinna zatem powołać się na jedną z przyczyn z art. 145 § 1 k.p.a. albo też na art. 145a § 1 k.p.a. czy art. 145b § 1 k.p.a. Wskazanie podstawy wznowienia postępowania nie może polegać wyłącznie na przepisaniu treści przywołanych powyżej przepisów, ale na skonkretyzowaniu i zindywidualizowaniu tej podstawy. Strona nie ma jednak obowiązku przytoczenia podstawy prawnej wznowienia postępowania. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania formułuje w sposób opisowy podstawę, która w jego ocenie uzasadnia wznowienie postępowania, stwierdzając: przedstawiam nowe dokumenty nieznane w chwili wydania decyzji. W zażaleniu strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania - art. 145 k.p.a. przez przyjęcie, że w sprawie brak jest przesłanek do wznowienia postępowania. Przede wszystkim strona podkreśla jednak, że podanie o wznowienie postępowania umotywowane jest tym, że dowiedziała się ona o okolicznościach dotychczas jej nieznanych - opisanych w oświadczeniach z 30 listopada 2020 r. Wobec braku obowiązku nałożonego na stronę, polegającego na przytaczaniu treści przepisu, na który się powołuje oraz wobec opisowego sformułowania żądania, który w ocenie organu odwoławczego należy uznać za próbę zindywidualizowania przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym organ może wznowić postępowanie, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji. nieznane organowi, który wydał decyzję. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że strona podjęła próbę wskazania podstawy prawnej wznowienia postępowania, jednak dokonała tego w sposób nieporadny. Organ na tym etapie postępowania nie dokonuje dalszej oceny wskazanej przez stronę przesłanki wznowieniowej, bowiem ma zbadać jedynie jej istnienie, nie odnosi się zaś do jej zasadności. Organ odwoławczy wskazał, że od daty rozprawy administracyjnej z 28 października 2019 r. należało w analizowanej sprawie obliczać upływ terminu uregulowanego w art. 148 § 1 k.p.a. - a w konsekwencji jego dochowanie bądź niedochowanie. Wobec niedochowania przez stronę ustawowego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W., zajmując stanowisko w tym przedmiocie jak organ l instancji. W skardze M. W. zarzucił: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji zamiast jej uchylenie, 2) naruszenie art. 145 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że w sprawie brak jest przesłanek do wznowienia postępowania, 3) naruszenie art. 148 § 1 k.p.a. przez jego zastosowanie, w sytuacji, gdy nie uchybił terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania. Skarżący wniósł o uchylenie postanowień I i II instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania Skarżący wskazał, że K. J. w latach 2004-2012 wykonywał na jego rzecz usługi własnym traktorem i własnym sprzętem, uprawiając tym samym jego pola i rozliczając się za wykonaną pracę, co wynika ze złożonego przez niego oświadczenia z 30 listopada 2020 r. Stosowne oświadczenie od K. J. otrzymał dopiero w dniu 30 listopada 2020 r. Dopiero w momencie kiedy K. J. przekazał mu stosowne oświadczenie wiedział, że potwierdził on okoliczności, iż to skarżący w spornych latach prowadził gospodarstwo na stanowiących jego własność gruntach. Nie można zatem przyjąć, że wysyłając w dniu 30 grudnia 2020 r. wniosek o wznowienie nie dochował terminu jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zdaniem strony nie można także uznać za prawidłowe ustalenie, że okoliczności, które wskazała jego siostra R. K. w swoim oświadczeniu z dnia 30 listopada 2020 r. były już mu znane co najmniej od dnia, w którym stawiła się ona w siedzibie Biura Powiatowego w W. i złożyła zeznania w ramach rozprawy dotyczącej swym zakresem toczącego się postępowania w sprawie wniosku o płatności strony z 2012 r., czyli od dnia 28 października 2019 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z 1 lipca 2021 r. st. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...], jak i poprzedzające je postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z [...] stycznia 2017 r., stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. nr [...] z [...] października 2009 r. (płatności ONW), wydane zostały z naruszeniem prawa. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie nadzwyczajnym - po złożeniu przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W ocenie skarżącego owymi nowymi okolicznościami bądź dowodami, istniejącymi w dniu wydania decyzji i nieznanymi organowi w dniu wydania ostatecznej decyzji ([...] stycznia 2017 r.), były oświadczenia z 30 listopada 2020 r. K. J. i R. K. Osoby te oświadczyły mianowicie, że w latach 2004-2011 (a więc w latach, których dotyczyła decyzja z [...] stycznia 2017 r.) należące do skarżącego grunty były przez niego osobiście użytkowane, choć przy pomocy innych osób. W ocenie skarżącego oświadczenia te potwierdzają tym samym, że dopłaty do gruntów rolnych (tak płatności obszarowe, jak i ONW) prawidłowo zostały przyznane pierwotnie skarżącemu i w związku z tym decyzja z [...] stycznia 2017 r. powinna zostać, po wznowieniu postępowania, uchylona. W ocenie Sądu organy jednak prawidłowo przyjęły, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez skarżącego po terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Nie ulega wątpliwości sądu, że miesięczny termin, o którym wyżej mowa, nie może być w niniejszej sprawie liczony, jak tego domaga się skarżący, od dnia uzyskania pisemnych oświadczeń od K. J. i R. K., a więc od 30 listopada 2020 r. Przed przystąpieniem do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania organ jest zobowiązany do zbadania terminowości wniesienia podania. Tylko bowiem prawidłowo wniesione podanie może być przedmiotem rozpoznania przez organ. Jednym z warunków prawidłowego wniesienia podania jest jego terminowe złożenie. W przypadku wniosku o wznowienie postępowania terminem tym jest miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zaznaczyć przy tym należy, że termin ten liczony jest od dnia uzyskania informacji o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie od dnia, w którym strona powzięła informację, że okoliczność ta może stanowić podstawę wznowienia postępowania. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznych, jako podstawy wznowienia, nie ma wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2021 r., I OSK 1670/20). Istotne zatem w niniejszej sprawie było ustalenie, kiedy skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej, w jego przekonaniu, podstawę do wznowienia postępowania, tj. o wiedzy K. J. i R. K. odnośnie prac polowych prowadzonych na gruntach skarżącego (a ściślej – kto te prace prowadził), a nie uzyskanie tej wiedzy na piśmie w postaci oświadczeń spisanych w dniu 30 listopada 2020 r. Prawidłowo w tym kontekście przyjęły organy obydwu instancji, że informacje zawarte we ww. oświadczeniach zostały przedstawione już podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 28 października 2019 r. w sprawie użytkowania w roku 2012 działek ewidencyjnych o numerach: 200, 954, 955, 1027/2, 1028 położonych w obrębie D., gmina O., powiat [...], województwo [...] oraz działek ewidencyjnych o nr 207, 208/1 i 208/2 położonych w obrębie K., gmina W., powiat [...], województwo [...]. Na rozprawie tej skarżący był obecny. Nie sposób zatem przyjąć, że nie dowiedział się on wówczas o tych okolicznościach, związanych z prowadzonymi w latach 2004-2011 pracami polowymi. Ponowne spisanie tych okoliczności 30 listopada 2020 r. nie zmienia faktu, że wiedzę o nich skarżący posiadł najpóźniej w dniu rozprawy z 28 października 2019 r. Organy powołały się przy tym na protokół z rozprawy nr [...] z 28 października 2019 r. przeprowadzonej w Biurze Powiatowym ARiMR w W., z którego wynika, że na rozprawie stawiła się m in. R. K., siostra M. W. oraz strona osobiście. Skoro M. W. był obecny na rozprawie i słyszał zeznania R. K., to niewątpliwie wiedzę o informacjach wówczas przedstawionych przez świadka powziął w dacie rozprawy. W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że treść oświadczeń z 30 listopada 2020 r., które skarżący dołączył do wniosku o wznowienie postępowania z 30 grudnia 2020 r., pokrywa się z zeznaniami R. K. złożonymi podczas rozprawy administracyjnej w dniu 28 października 2019 r. Sprowadzały się one do kolejnych prób udowodnienia tezy, że w latach 2004-2011 to skarżący użytkował sporne grunty rolniczo i nie było podstaw do przyjęcia, że pierwotne decyzje o przyznaniu mu płatności za te lata wydane zostały z naruszeniem prawa. Należy zgodzić się organami, że strona błędnie interpretuje treść art. 148 § 1 k.p.a., zakładając, że taką okolicznością będzie dzień, w którym K. J. i R. K. na piśmie wypowiedzieli się co do danych okoliczności - tj. że K. J. w latach 2004-2012 wykonywał prace polowe na działkach M. W. oraz że R. K., zeznając co do roku 2012 i lat wcześniejszych, mówiła o latach 2004-2012. Na marginesie należy również zauważyć, że z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wynika, że samoistną podstawę wznowienia stanowi ujawnienie nowych okoliczności faktycznych. Nie może to jednak dotyczyć sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Za "nową okoliczność" nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności i dowodów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego (por. Komentarz do art. 145 § 1 k.p.a. pod red. M. Wierzbowski, 2019 Legalis i przywołane w nim orzecznictwo sądowoadministracyjne). W ocenie Sądu zaś wszystkie przedstawiane przez skarżącego okoliczności, powoływane zarówno we wniosku o wznowienie postępowania, jak i w złożonych oświadczeniach K. J. i R. K., zmierzały właśnie do przedstawienia odmiennej oceny dowodów, które organy obszernie i wyczerpująco zebrały w trakcie wznowionego postępowania, zakończonego w 2017 r. wydaniem decyzji o uznaniu decyzji przyznającej płatności za wydaną z naruszeniem prawa. Skarżący konsekwentnie bowiem kwestionuje ustalenia organów, że to nie on użytkował rolniczo grunty, do których otrzymał płatności, powołując się przy tym wciąż na te same okoliczności (w tym tych samych świadków i te same argumenty). Tym samym nie ulega wątpliwości, że o okolicznościach, o których mowa w oświadczeniach z 30 listopada 2020 r., skarżący wiedział już wcześniej, najpóźniej od daty rozprawy administracyjnej przeprowadzonej 28 października 2019 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że to strona ma wykazać zachowanie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania wznowieniowego. Z art. 148 § 1 k.p.a. wprost wynika, że strona zamierzająca doprowadzić do wszczęcia postępowania wznowieniowego powinna takie podanie wnieść w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (wyrok NSA z 13 lutego 2019 r., II OSK 735/17). Ponieważ organ bada spełnienie tej przesłanki z urzędu, stwierdzenie, w fazie wstępnej postępowania, uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy, ponieważ musi skutkować odmową jego wznowienia z przyczyn formalnych. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu, stanowiłoby więc rażące naruszenie prawa, godzące w wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. zasadę trwałości decyzji ostatecznych (wyrok NSA z 25 października 2018 r., I OSK 2813/16). Skoro za początek terminu uznaje zatem datę faktycznego dowiedzenia się o danej okoliczności, a nie fakt jej opisania na piśmie, a skarżący wniosek o wznowienie postępowania złożył w dniu 30 grudnia 2020 r., choć o okolicznościach stanowiących w jego ocenie podstawę wznowienia dowiedział się najpóźniej na rozprawie administracyjnej z 28 października 2019 r, to termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie został dochowany. Tym samym organ prawidłowo, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w oparciu o art. 119 pkt 3 p.p.s.a. m.m.