I C 3437/20

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 3437/20</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Uzasadnienie wyroku z dnia 14 października 2021 r.</strong> </p> <p>W pozwie skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w <span class="anon-block">W.</span> oraz Skarbowi Państwa - Komendantowi Głównemu Policji w <span class="anon-block">W.</span> powód <span class="anon-block">(...) W.</span> żądał nakazania wydania w stanie wolnym <span class="anon-block">lokalu mieszkalnego nr (...)</span> w <span class="anon-block">budynku nr (...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, pozostającego w dyspozycji pozwanych bez tytułu prawnego.</p> <p>W odpowiedziach na pozew pozwani żądali natomiast oddalenia powództwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Za podstawę wyroku Sąd Rejonowy przyjął następujące ustalenia i wnioski.</strong> </p> <p>Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>Żądanie pozwu sprowadzało się w istocie do nakazania pozwanym zaprzestania wykonywania uprawnienia do dysponowania spornym lokalem.</p> <p>W świetle zgromadzonego w sprawie niniejszej materiału dowodowego w postaci dowodów z dokumentów przedstawionych przez strony żądanie takie nie znajdowało jednak usprawiedliwionych podstaw.</p> <p>Według <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971110723" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych oraz o zmianie ustawy - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 723 (art. 4)">art. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych oraz o zmianie ustawy - Prawo spółdzielcze</a> (Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 723) lokale mieszkalne, które w dniu wejścia w życie ustawy,<br/>o której mowa w art. 1 (ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych<br/>i dodatkach mieszkaniowych), tj. w dniu 12 listopada 1994 r., znajdowały się<br/>w dyspozycji organów państwowych albo podległych im lub nadzorowanych państwowych jednostek organizacyjnych, pozostają nadal w dyspozycji tych organów lub jednostek, chyba że prawo do dysponowania tymi lokalami wygasło z mocy prawa lub umowy.</p> <p>Taki status prawny spornego lokalu mieszkalnego według stanu rzeczy na dzień 12 listopada 1994 r. pozostawał poza sporem pomiędzy stronami w sprawie niniejszej.</p> <p>Przytoczony przepis wspomnianej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. stanowił zaś wynikające z ustawy ograniczenie prawa własności powoda, gdy chodzi o sporny lokal.</p> <p>Wprawdzie ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych<br/>i dodatkach mieszkaniowych utraciła moc z chwilą wejścia w życie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 ()">ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego</a> (Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733), tj. z dniem 10 lipca 2001 r. (por. art. 39 ust. 1 ustawy z dnia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 ()">ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego</a>).</p> <p>Niemniej w przepisach przejściowych i końcowych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 ()">ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego</a> zabrakło regulacji dotyczącej lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów państwowych albo podległych im lub nadzorowanych państwowych jednostek organizacyjnych.</p> <p>Co więcej, żaden z przepisów tej ustawy ani żadnej innej ustawy nie przewidywał utraty mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971110723" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych oraz o zmianie ustawy - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 723 (art. 4)">art. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych oraz o zmianie ustawy - Prawo spółdzielcze</a>, który przyznawał właśnie organom państwowym albo podległym im lub nadzorowanym państwowym jednostkom organizacyjnym prawo do dysponowania tymi lokalami mieszkalnymi, które w dniu 12 listopada 1994 r., znajdowały się w ich dyspozycji.</p> <p>Brak było zatem dostatecznych podstaw do przyjęcia, aby utrata mocy z dniem 10 lipca 2001 r. przez wspomnianą ustawę z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych<br/>i dodatkach mieszkaniowych spowodować miała zniweczenie skutków prawnych wywartych poprzednio przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971110723" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych oraz o zmianie ustawy - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 723 (art. 4)">art. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych oraz o zmianie ustawy - Prawo spółdzielcze</a>.</p> <p>Jeśli zatem skutek prawny polegający na przyznaniu Skarbowi Państwa - Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w <span class="anon-block">W.</span> prawa dysponowania spornym lokalem mieszkalnym został wywarty z dniem 12 listopada 1994 r. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971110723" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych oraz o zmianie ustawy - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 723 (art. 4)">art. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych oraz o zmianie ustawy - Prawo spółdzielcze</a>, prawo dysponowania tym lokalem mieszkalnym nadal musi być uważane za aktualne.</p> <p>Pozbawienie tego pozwanego takiego prawa lub jego wygaśnięcie wymagałoby bowiem wyraźnej podstawy prawnej, a takiej, jak wspomniano, zabrakło.</p> <p>Konkluzja ta znajduje potwierdzenie w art. 87 ust. 5 pkt 6 ustawy z dnia 10 lipca<br/>2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 303), według którego w dyspozycji Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji nadal pozostawać mogą lokale mieszkalne stanowiące własność jednostek samorządowych.</p> <p>Brak było ponadto wystarczających podstaw do przyjęcia, aby przysługujące Skarbowi Państwa - Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w <span class="anon-block">W.</span> prawo dysponowania spornym lokalem mieszkalnym kwalifikowało się jako użyczenie, które mogłoby zostać skuteczne wypowiedziane przez powoda.</p> <p>Konstrukcyjnie bowiem jest to uprawnienie odmienne od użyczenia uregulowanego przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 710)">art. 710 i nast. Kodeksu cywilnego</a>, stanowiącego instytucję umowną.</p> <p>Nawet jeśli zatem pismo skierowane przez powoda w dniu 2 lipca 2018 r. (k. 14), wzywające do zwrotu lokalu, uznać za wypowiedzenie, nie mogło ono skuteczne pozbawić Skarbu Państwa - Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w <span class="anon-block">W.</span> prawa do dysponowania spornym lokalem.</p> <p>Z kolei zrzeczenie się przez Skarb Państwa - Ministra Spraw Wewnętrznych<br/>i Administracji w <span class="anon-block">W.</span> prawa do dysponowania spornym lokalem w piśmie z dnia 12 lutego 2009 r. (k. 13, k. 54) było jedynie warunkowe i miało na celu wyłącznie umożliwienie wykupu spornego lokalu przez jego najemcę <span class="anon-block">E. P.</span>.</p> <p>Poza sporem pomiędzy stronami w sprawie niniejszej pozostawała jednak okoliczność, że warunek ten się nie spełnił, skoro najemca ten wykupu spornego lokalu nie dokonał.</p> <p>Wobec tego zrzeczenie się przez Skarb Państwa - Ministra Spraw Wewnętrznych<br/>i Administracji w <span class="anon-block">W.</span> prawa do dysponowania spornym lokalem ostatecznie okazało się nieskuteczne.</p> <p>Tym samym Skarb Państwa - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji<br/>w <span class="anon-block">W.</span> zachował prawo do dysponowania spornym lokalem, które nie wygasło, jak wspomniano, ani z mocy ustawy, ani z mocy porozumienia stron.</p> <p>Z kolei kwestia ewentualnego odszkodowania w związku z istnieniem ustawowego ograniczenia własności powoda pozostawała poza zakresem rozstrzygnięcia sprawy niniejszej.</p> <p>Względem Skarbu Państwa - Komendanta Głównego Policji w <span class="anon-block">W.</span> powództwo okazało się niezasadne z tego względu, że ten organ państwowy nie wykonywał<br/>w jakimkolwiek zakresie prawa dyspozycji względem spornego lokalu.</p> <p>Natomiast wobec bezzasadności powództwa z przyczyn wskazanych powyżej zbędne okazało się wzywanie do udziału w sprawie niniejszej w charakterze pozwanego kolejnej jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa, tym razem Komendanta Stołecznego Policji.</p> <p>Podstawę zasądzenia kosztów procesu od powoda na rzecz każdego z pozwanych stanowiły <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 Kodeksu postępowania cywilnego</a>, według których przegrywający sprawę powinien zwrócić przeciwnikowi koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, w tym wynagrodzenie reprezentującego stronę pełnomocnika będącego radcą prawnym.</p> <p>Celowe koszty procesu każdego z pozwanych ograniczały się do wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 240,00 zł ustalonej na podstawie § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 265).</p> <p>Z tych względów Sąd Rejonowy orzekł jak w sentencji.</p> <p>Sędzia Robert Bełczącki</p>