IX P 466/20

Sądy powszechne2021-11-22

Sygnatura

IX P 466/20

Data orzeczenia

2021-11-22

Rodzaj

REGULATION

Treść orzeczenia

Sygn. akt IX P 466/20 <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> P. F., po ostatecznym sprecyzowaniu żądania pozwu skierowanego przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S., domagała się zasądzenia na swoją rzecz kwoty 6365 zł, na którą to kwotę składały się żądania: 1 479,66 zł tytułem wynagrodzenia chorobowego za okres od 24 maja 2020r. do 13 czerwca 2020r. wraz z ustawowymi odsetkami liczonym od kwoty 563,68 zł od dnia 10 maja 2020r. oraz od kwoty 915,98 zł od 10 czerwca 2020r.; 2 178,84 zł tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za 2020r., 460 zł tytułem zwrotu kosztów zakupu okularów korekcyjnych oraz 2246,40 zł tytułem odszkodowania w związku z rozwiązaniem przez pracownika umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracodawcy wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 31 lipca 2020r. W uzasadnieniu swojego powództwa wskazała, iż nie otrzymała powyższych należności z tytułu zatrudnienia w pozwanej spółce na stanowisku asystentki zarządu. Przedstawiciele pracodawcy unikali kontaktu z nią, co spowodowało konieczność skierowania sprawy na drogę sądową. Postanowieniem z dnia 28 października 2020r. postępowanie zostało zawieszone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 174;art. 174 § 1;art. 174 § 1 pkt. 2)">art. 174 § 1 pkt 2 k.p.c.</a> , a następnie w dniu 16 lutego 2021r. podjęte z jednoczesnym ustanowieniem dla (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. kuratora w osobie A. L. celem podejmowania w jej imieniu wszelkich czynności procesowych w niniejszym postępowaniu przed sądami powszechnymi. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S., reprezentowana przez kuratora A. L., wniosła o oddalenie powództwa domagając się zasądzenia na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Strona pozwana argumentowała, iż powódka nie udowodniła dochodzonego roszczenia tak co do zasady, jak i co od wysokości w odniesieniu do wszystkich zgłoszonych żądań. Kurator natomiast zawnioskował o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji w niniejszym postępowaniu. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: P. F., posiadająca wykształcenie wyższe i ponaddziesięcioletni staż pracy, została zatrudniona w (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. z dniem 2 listopada 2018r. na podstawie umowy na okres próbny, w pełnym wymiarze etatu na stanowisku specjalisty ds. wdrożeń-asystenta zarządu za wynagrodzeniem wynoszącym 2 500 zł. Następnie z dniem 1 lutego 2019r. została zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, na jednakowych warunkach, z tym że wysokość wynagrodzenia została ustalona na kwotę 3 062 zł. Jako asystent zarządu wykonywała pracę przy monitorze komputerowym w wymiarze przekraczającym 4 godziny z zaleceniem wykonywania jej w okularach. Dowód: umowa o pracę z dnia 31.10.2018r. k. 70, umowa o pracę z dnia 29.01.2019r. k. 4 oraz k. 81, oświadczenie k. 75, orzeczenie lekarskie nr 88/2018r. k. 76 i k. 81, skierowanie na badania lekarskie k. 77-78,wydruki z (...) k. 62-64, przesłuchanie powódki P. F. w charakterze strony k. 65-65v. W przypadku stwierdzenia przez lekarza konieczności świadczenia pracy w okularach ochronnych pracodawca zobowiązał się do refundacji poniesionych kosztów w wysokości 460 zł po przedłożeniu dokumentu zakupu. Dowód: informacja dla pracownika k. 5-5v. oraz k. 81 W okresie od 24 maja 2020r. do 13 czerwca 2020r. P. F. była niezdolna do pracy. Dowód: przesłuchanie powódki P. F. w charakterze strony k. 65-65v., dokumentacja medyczna k. 79-80 i k.81 P. F. przysługiwał urlop wypoczynkowy w wymiarze 26 dni. W latach 2018-2019 wykorzystała pełen wymiar urlopu, zaś w 2020r. nie wykorzystała ani jednego dnia. Dowód: przesłuchanie powódki P. F. w charakterze strony k. 65-65v. Pismem z dnia 9 lipca 2020r. P. F. rozwiązała umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia powołując się na niewypłacanie należnego wynagrodzenia. Dowód: oświadczenie z dnia 09.07.2020r. k. 73 oraz k. 81 Pracodawca nie wypłacił P. F. wynagrodzenia chorobowego za okres od 24 maja 2020r. do 13 czerwca 2020r. , ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy oraz odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracodawcy. Przedstawiciele pracodawcy unikali z nią kontaktu, a pomieszczenia, w których pozwana spółka prowadziła działalność gospodarczą zostały porzucone wraz ze znajdującymi się w nich dokumentami. Aktualnie spółka nie posiada organów uprawnionych do jej reprezentacji. Dowód: przesłuchanie powódki P. F. w charakterze strony k. 65-65v., pismo z dnia 16.08.2021r. k. 84, wydruk z KRS k. 19-24 Sąd zważył, co następuje: Powództwo okazało się w przeważającym zakresie uzasadnione. Za podstawę stanu faktycznego w niniejszej sprawie posłużyły zarówno spójne i spontaniczne zeznania powódki oraz dowody w postaci dokumentów potwierdzających fakt zatrudnienia, jak i rozwiązania spornego stosunku pracy oraz fakt i okres niezdolności do pracy, których prawdziwości żadna ze stron nie kwestionowała. Podkreślenia wymaga, iż w sprawach z zakresu prawa pracy ciężar dowodowy w zakresie wykazania okoliczności dokonania wypłaty należności pracowniczych spoczywa na pracodawcy. W niniejszym procesie pozwana nie zaproponowała materiału dowodowego, który wykazałby fakt wypłaty powódce wynagrodzenia chorobowego oraz ekwiwalentu urlopowego, jak i odszkodowania. Sąd musiał oprzeć się na ograniczonym materiale dowodowym, a to ze względu na faktyczne zaprzestanie prowadzenia działalności przez pozwaną. Wyznaczony kurator mógł reprezentować spółkę przed sądem, ale nie miał możliwości uzupełnienia braków dokumentacji. Powódka wnosiła o zasądzenie wynagrodzenia chorobowego za pracę za okres od 24 maja 2020r. do 13 czerwca 2020r. Roszczenie to znajduje oparcie w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 92;art. 92 § 1;art. 92 § 1 pkt. 1)">art. 92 § 1 pkt 1 k.p.</a> zgodnie z którym za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek: choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną - trwającą łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego, a w przypadku pracownika, który ukończył 50 rok życia - trwającej łącznie do 14 dni w ciągu roku kalendarzowego - pracownik zachowuje prawo do 80% wynagrodzenia, chyba że obowiązujące u danego pracodawcy przepisy prawa pracy przewidują wyższe wynagrodzenie z tego tytułu. Poza sporem pozostawało, iż powódka była w okresie niezdolności pracownikiem pozwanej. Przemawiają za tym przedłożone przez P. F. dokumenty pracownicze, w tym umowy o pracę (także okazane w oryginale). Nadto okres niezdolności do pracy wynika wprost z dokumentacji medycznej w postaci karty informacyjnej z Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej MSWiA w S.. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 92;art. 92 § 2)">art. 92 § 2 k.p.</a> wynagrodzenie, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 92 § 1)">§ 1</a>, oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego i wypłaca za każdy dzień niezdolności do pracy, nie wyłączając dni wolnych od pracy. Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku opiekuńczego stosuje się zasady określone w przepisach 36-42 i 45 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990600636" title="Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - Dz. U. z 1999 r. Nr 60, poz. 636 ()">ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa</a> (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1133). P. F. była zatrudniona na podstawie umowy o pracę za wynagrodzeniem wynoszącym 3 062 zł, stanowiącym podstawę do ustalenia podstawy wymiaru zasiłku chorobowego. Zgodnie z przepisem art. 45 ustawy podstawa wymiaru zasiłku chorobowego z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę, po odliczeniu kwoty odpowiadającej 13,71% tego wynagrodzenia. Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za jeden dzień niezdolności do pracy stanowi jedna trzydziesta część wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku.(art. 36 ust.1 i 3 ww. ustawy). Miesięczny zasiłek chorobowy wynosi 80% podstawy wymiaru zasiłku (art. 35 ust. 1 ww. ustawy). Przy zastosowaniu powyższych zasad obliczenie przedstawia się następująco: (...) : 30 x 21 dni niezdolności do pracy x 80% zł, pomniejszone o 13,71%, daje 1 479,66 zł. Taką kwotę (zgodną z żądaniem powódki) zasądzono na jej rzecz tytułem wynagrodzenia chorobowego. Natomiast podstawą żądania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy był przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 171;art. 171 § 1)">art. 171 § 1 k.p.c.</a>, zgodnie z którym w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 1551;art. 1551 § 1)">art. 1551 §1 k.p.</a> w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy z pracownikiem uprawnionym do kolejnego urlopu, pracownikowi przysługuje urlop u dotychczasowego pracodawcy w wymiarze proporcjonalnym do okresu przepracowanego u tego pracodawcy w roku ustania stosunku pracy, chyba że przed ustaniem tego stosunku pracownik wykorzystał urlop w przysługującym mu lub wyższym wymiarze. Zgodnie z wiarygodnymi zeznaniami powódki nie wykorzystała ona urlopu wypoczynkowego w 2020r. W swojej relacji szczerze przyznała, że wykorzystała cały urlop za lata 2018 i 2019, natomiast nie zdążyła skorzystać z urlopu w ostatnim roku stosunku pracy. Wymiar urlopu wypoczynkowego powódki, z uwagi na jej wykształcenie i wieloletni staż pracy, wynosił 26 dni w skali roku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 154;art. 154 § 1)">art. 154 §1 k.p.</a>). Jak stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 155)">art. 155</a> 2a <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (§ 1;§ 2)">§1 i 2 k.p.</a> przy ustalaniu wymiaru urlopu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 1551)">art. 1551 k.p.</a> kalendarzowy miesiąc pracy odpowiada 1/12 wymiaru urlopu, a niepełny miesiąc kalendarzowy zaokrągla się w górę do pełnego miesiąca. Przy ustalaniu wymiaru urlopu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 155(1);art. 155(2))">art. 155 1 i 155 2 k.p.</a> niepełny dzień urlopu zaokrągla się w górę do pełnego dnia. Sposób wyliczenia ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy określa <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970020014" title="Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop - Dz. U. z 1997 r. Nr 2, poz. 14 ()">rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop</a> (Dz. U. Nr 2, poz. 14). Ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, zwany dalej "ekwiwalentem", ustala się stosując zasady obowiązujące przy obliczaniu wynagrodzenia urlopowego, ze zmianami określonymi w § 15-19 (§ 14 ww. rozporządzenia). Ekwiwalent za niewykorzystany przez pracownika urlop wypoczynkowy oblicza się: 1) dzieląc sumę miesięcznych wynagrodzeń ustalonych na podstawie § 15-17 przez współczynnik, o którym mowa w § 19, a następnie, 2) dzieląc tak otrzymany ekwiwalent za jeden dzień urlopu przez liczbę odpowiadającą dobowej normie czasu pracy obowiązującej pracownika, a następnie, 3) mnożąc tak otrzymany ekwiwalent za jedną godzinę urlopu przez liczbę godzin niewykorzystanego przez pracownika urlopu wypoczynkowego (§ 18 ww. rozporządzenia). Współczynnik służący do ustalenia ekwiwalentu za 1 dzień urlopu ustala się odrębnie w każdym roku kalendarzowym i stosuje przy obliczaniu ekwiwalentu, do którego pracownik nabył prawo w ciągu tego roku kalendarzowego. Współczynnik ustala się, odejmując od liczby dni w danym roku kalendarzowym łączną liczbę przypadających w tym roku niedziel, świąt oraz dni wolnych od pracy wynikających z rozkładu czasu pracy w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, a otrzymany wynik dzieli się przez 12. Jeżeli pracownik jest zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy, wartość współczynnika, ustaloną zgodnie z ust. 2, obniża się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy tego pracownika (§ 19 ww. rozporządzenia). Wymiar urlopu powódki wynosił 26 dni. Na podstawie jej wiarygodnych zeznań ustalono, iż w latach poprzednich wykorzystała pełen wymiar urlopu, zaś w 2020r. ani jednego dnia Pozostało powódce 16 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego (za 7 miesięcy 2020 r.), zaś pracodawca nie wypłacił jej ekwiwalentu. Współczynnik urlopowy w roku 2020 wynosił 21,08. Po podzieleniu wynagrodzenia zasadniczego w kwocie 3 062 zł (jedyny składnik płacowy powódki) przez 21,08 otrzymano 145,26 zł ekwiwalentu za 1 dzień urlopu. Po pomnożeniu przez 16 dni daje to kwotę 2 324,16 zł. Powódka domagała się kwoty niższej, a wynoszącej 2 178,84 zł, stąd taką kwotę na jej rzecz zasądzono, skoro sąd jest związany wysokością żądania. Jako zasadne oceniono żądanie odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z uwagi na ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec pracownika. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 55;art. 55 § 1(1))">art. 55 § 1 1 k.p.</a>, stanowi, że pracownik może rozwiązać umowę o pracę w trybie określonym w § 1 (bez wypowiedzenia) także wtedy, gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika, w takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, a jeżeli umowa o pracę została zawarta na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy – w wysokości wynagrodzenia za okres dwóch tygodni. Powódka złożyła oświadczenie o rozwiązaniu umowy w tym trybie pracodawcy z uwagi na brak wypłaty należnego jej wynagrodzenia chorobowego. Okoliczność braku otrzymania wynagrodzenia chorobowego została w niniejszym postępowaniu potwierdzona. Powyższe naruszenie ma istotny i zasadniczy charakter i mogło stanowić uzasadnioną podstawę rozwiązania umowy przez pracownika z winy pracodawcy. Obowiązek wypłaty wynagrodzenia należy do podstawowych z zakresu prawa pracy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 22;art. 22 § 1)">art. 22 § 1 k.p.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 94;art. 94 pkt. 5)">art. 94 pkt 5 k.p.</a>). Jego naruszenie, choćby jednorazowe, zakwalifikować można jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec pracownika. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 36;art. 36 § 1;art. 36 § 1 pkt. 2)">art. 36 § 1 pkt 2 k.p.</a> okres wypowiedzenia powódki wynosił 1 miesiąc, stąd przysługiwało jej odszkodowanie w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia (3 062 zł). Powódka żądała kwoty niższej tj. 2246,40 zł i taką kwotę na jej rzecz zasądzono. Nadto powódka, posiadająca orzeczenie lekarskie o konieczności wykonywania pracy w okularach ochronnym domagała się zasądzenia na jej rzecz kwoty 460 zł tytułem zwrotu części kosztów zakupu tychże okularów. Pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom zatrudnionym na stanowiskach z monitorami ekranowymi profilaktyczną opiekę zdrowotną, w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom okulary korygujące wzrok, zgodne z zaleceniem lekarza, jeżeli wyniki badań okulistycznych przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej, o której mowa w ust. 1, wykażą potrzebę ich stosowania podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981480973" title="Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe - Dz. U. z 1998 r. Nr 148, poz. 973 (§ 8)">§ 8 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe</a> (Dz.U.1998.148.973). Zgodnie zaś z dołączoną do akt informacją z dnia 29 stycznia 2019r. pracodawca zobowiązał się do refundacji poniesionych kosztów w wysokości 460 zł po przedłożeniu dokumentu zakupu. O ile powódka złożyła do akt orzeczenie lekarskie o konieczności wykonywania pracy przy monitorze w okularach, to nie wykazała stosownym dokumentem (fakturą) wydatkowania środków na ich zakup. Brak wykazania uiszczenia stosownej kwoty skutkował oddaleniem powództwa w tym zakresie, ponieważ faktura była dokumentem będącym w jej własnym posiadaniu. Jeżeli straciła to posiadanie na skutek perturbacji rodzinnych, to okoliczność ta nie może obciążać pozwanego. W konsekwencji na rzecz powódki zasądzono łącznie kwotę 5 904,90 zł wraz z ustawowymi odsetkami (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 300)">art. 300 k.p.</a>) liczonymi od kwoty 563,68 zł tytułem wynagrodzenia chorobowego od dnia 11 maja 2020r., od kwoty 915,98 zł tytułem wynagrodzenia chorobowego od dnia 11 czerwca 2020r., oraz od kwot 2246,40 zł i 2178,84 zł (łącznie 4425,24 zł) od dnia 1 sierpnia 2020r. (od dat wymagalności poszczególnych żądań), zaś co do kwoty 460 zł powództwo oddalono. W niniejszej sprawie pozwana jest reprezentowana przez kuratora - radcę prawnego A. L., która złożyła wniosek o przyznanie wynagrodzenia. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 603(4);art. 603(4) § 1;art. 603(4) § 2;art. 603(4) § 3)">art. 603 4 § 1-3 k.p.c.</a>, kurator ma prawo do wynagrodzenia za swoją działalność oraz do zwrotu uzasadnionych wydatków, które poniósł w związku ze swoimi czynnościami. Koszty działania kuratora, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 603(4) § 1)">§ 1</a>, obciążają tymczasowo: 1) wnioskodawcę - odpowiednio do zakresu spraw wskazanych we wniosku; 2) Skarb Państwa - w pozostałym zakresie. Wysokość wynagrodzenia kuratora określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. z 2018 r., poz. 536). Wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej "kuratorem", ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 16;art. 16 ust. 3)">art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze</a> (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny - w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820190145" title="Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - Dz. U. z 1982 r. Nr 19, poz. 145 (art. 225;art. 225 ust. 3)">art. 225 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych</a> (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820190145" title="Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - Dz. U. z 1982 r. Nr 19, poz. 145 (art. 225 § 2;art. 225 § 2 pkt. 4)">§ 2 pkt 4</a> w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265 j.t.), stawka wynagrodzenia wynosi 1350 zł, a jej pomniejszenie o 40 % dałoby kwotę 540 zł. Stosując § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej Sąd, uwzględniając nakład pracy kuratora i odbyte rozprawy, przyznał mu kwotę 1350 zł, o czym orzeczono w punkcie III. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(2);art. 477(2) § 1)">art. 477 2 § 1 k.p.c.</a> sąd zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Wyrazem tego jest rozstrzygnięcie zawarte w punkcie IV sentencji wyroku. </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> 1. Odnotować (z udziałem asystenta M. Z.), 2. (...) 3. (...) 22.11.2021 </div>