II FZ 1950/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący : sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 985/14 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 23 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu dokonanej zamiany zabudowanej nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 985/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 23 czerwca 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu dokonanej zamiany zabudowanej nieruchomości odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji wskazał, że w skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając złożony wniosek podniesiono, że Skarżący jest osobą bezrobotną, gdyż w kwietniu 2014 r. zawiesił działalność gospodarczą, z uwagi na to, że nie przynosiła ona dochodów. Ponadto podkreślono, że wyegzekwowanie tak wysokiej kwoty mogłoby zagrozić egzystencji życiowej Skarżącego. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, że Skarżący nie wykazał, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji podkreślił, że konieczne jest wykazanie szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a."). W analizowanym przez Sąd wniosku zabrakło szczegółowej argumentacji uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 3 października 2014 r. Skarżący wywiódł zażalenie, w którym zaskarżył postanowienie w całości i wniósł o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu podniesiono, że Skarżący wznowił działalność gospodarczą licząc, że zacznie generować przychody. Ponadto wskazano, że w 2014 r. Skarżący uzyskiwał przychody tylko z najmu w wysokości 12 900 zł. Ponosił natomiast wysokie duże koszty związane z eksploatacją i utrzymaniem domu w którym mieszka. Dodatkowo Skarżący posiada również duże obciążenia kredytowe obejmujące: kredyt na rachunku biezącym z aktualnym zadłużeniem 22 594,56 zł, zadłużenie związane z kartą kredytową, kredyt mieszkaniowy z zadłużeniem 280 000 zł i ratą miesięczną 1 503,44 zł. W ocenie Skarżącego nie posiada on wystarczających środków na pokrycie zobowiązania określonego w decyzji. Skarżący zwrócił uwagę, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do konieczności sprzedaży nieruchomości, co w konsekwencji spowoduje uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej i tym doprowadzi do utraty możliwości zarabiania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Zauważyć należy, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej : "p.p.s.a.") przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w konkretnej rozpatrywanej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji słusznie uznał, że Skarżący nie wypełnił przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku miało bowiem charakter lakoniczny, ograniczyło się do dwóch zdań, w których stwierdzono, że Skarżący jest osobą bezrobotną a wyegzekwowanie tak wysokiej kwoty mogłoby zagrozić egzystencji życiowej Skarżącego. Na etapie postępowania przed Sądem I instancji nie przedstawiono żadnych dokumentów wskazujących na trudną sytuację materialną Skarżącego oraz nie wykazano, że uszczuplenie majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Negatywnej oceny wniosku Skarżącego nie mogły zmieniać też argumenty podniesione w zażaleniu. Zażalenie jest bowiem jednym z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 p.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania. Tym samym prawidłowe jego skonstruowanie, które polega na nienaruszeniu istoty tego środka prawnego, sprowadza się do próby podważenia oceny dokonanej przez podmiot, który wydał dane postanowienie lub zarządzenie. Podniesienie zatem zarzutu naruszenia prawa i argumentacja przemawiająca za oceną wnoszącego zażalenie, że owo naruszenie miało miejsce w jego sprawie, powinny dotyczyć samego rozstrzygnięcia, na które wnosi się środek odwoławczy. Nieskuteczne jest podnoszenie w zażaleniu argumentów, które miałyby wspierać bezpośrednio rozpoznany negatywnie wniosek w pierwszej instancji postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie - zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego - oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być uwzględniony. Możliwość podnoszenia dodatkowych argumentów za wnioskiem w postępowaniu odwoławczym oznaczałaby zaprzeczenie funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który byłby podmiotem ponownie oceniającym sam wniosek, a nie sposób jego rozstrzygnięcia w pierwszej instancji. Tym samym przekreślono by sens instytucji środka odwoławczego, co byłoby tożsame z naruszeniem przepisów p.p.s.a. konstytuujących ów środek (por. postanowienia NSA: z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt II FZ 464/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Skarżący może zatem z uwagi na art. 61 § 4 p.p.s.a., rozważyć ponowne wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji do Sądu pierwszej instancji, z prawidłowym uzasadnieniem, który może zawierać podniesione w zażaleniu okoliczności. Zasada dwuinstancyjności postępowania wymaga jednak, aby okoliczności te zostały merytorycznie ocenione najpierw przez Sąd pierwszej instancji. Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. .