I GSK 329/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A." S.A. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 631/16 w sprawie ze skarg "A." S.A. w O. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od "A." S.A. w O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: WSA) wyrokiem z 20 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 631/16, oddalił skargi A. S.A. w O. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu (dalej: Dyrektor IC) z [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że [...] czerwca 2015 r. na wniosek skarżącej, jako głównego zobowiązanego, objęto procedurą tranzytu wspólnotowego zewnętrznego 1.071 kg przędzy w celu wyprowadzenia poza obszar celny UE. Termin dostarczenia towaru do urzędu celnego przeznaczenia, tj. Siret (Rumunia) wyznaczono do 11 lipca 2015 r. Rumuński urząd celny poinformował, że przesyłka nie została przedstawiona. Z kolei spółka poinformowała o braku dokumentów potwierdzających prawidłowe zakończenie procedury tranzytu i zwróciła się o wydanie decyzji wymiarowej. Naczelnik Urzędu Celnego w Przemyślu (dalej: Naczelnik UC) [...] września 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie. W toku postępowania Naczelnik UC zwrócił się m.in. do skarżącej o podanie dokładnego opisu towaru i przedstawienie dokumentów potwierdzających powyższe, informując jednocześnie, że na podstawie danych z faktury nr [...] z [...] maja 2015 r, wartość celna towaru nie może być ustalona zgodnie z art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1, ze zm. Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 4, str. 307, ze zm.; dalej: WKC). W odpowiedzi na wezwanie spółka określiła towar jako: "przędza do maszyn dziewiarskich, stosowany w urządzeniach przemysłowych, metryczne nr 17/1, w rolach 1.3 - 1.7 kg, 40% wełna 60% nylon: kod HS 5509 52 00 00" i potwierdziła całkowitą ilość i wagę towaru. Naczelnik UC decyzją z [...] marca 2016 r. stwierdził powstanie długu celnego, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru i określił kwotę długu celnego na [...] lipca 2015 r. w wysokości 1.472 zł oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 4 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2015 r. poz. 858). Ponadto decyzją z tego samego dnia – w oparciu o art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; ustawa VAT) – stwierdził powstanie obowiązku podatkowego na [...] lipca 2015 r. w podatku od towarów i usług w imporcie, określił spółce podatek w wysokości 8.800 zł oraz stwierdził obowiązek uiszczenia odsetek od ww. kwoty. Dyrektor IC – w wyniku rozpoznania odwołań spółki – decyzjami z [...] czerwca 2016 r. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika UC. W uzasadnieniach decyzji Dyrektor IC stwierdził, że Naczelnik UC prawidłowo zastosował do ustalenia wartości celnej metodę tzw. "ostatniej szansy" z art. 31 ust. 1 WKC, zgodnie z którą, w celu ustalenia tej wartości brane są pod uwagę dane dostępne we Wspólnocie z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami, wykazując uprzednio, że nie jest możliwe jej ustalenie metodami określonymi w art. 29-30 WKC. Dyrektor IC wyjaśnił, że w sprawie prawidłowo znalazła zastosowanie metoda ustalenia wartości celnej, tj. metoda wartości transakcyjnej podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna (art. 30 ust. 2 lit. b WKC) potraktowana z rozsądną elastycznością. Zastosowanie takiej metody, przy jednoczesnym odstępstwie zgodnie z zasadą rozsądnej elastyczności od zgodności kryteriów towarów podobnych (czas i region przywozu, cechy towaru), zdeterminowały okoliczności sprawy takie jak brak pełnej charakterystyki towaru i jego niedostępność w momencie ustalania wartości celnej i brak przywozu z Chin na obszar celny UE w zbliżonym czasie przędzy sprzedanej w tym celu wywozu i dopuszczonej do swobodnego obrotu na obszarze UE. W celu ustalenia wartości celnej towaru dokonano przeglądu ogólnopolskiej bazy danych Systemu Analizy Zgłoszeń Celnych ALINA, zawierającego informacje o wszystkich odprawach celnych dokonanych na obszarze RP i spośród zgłoszeń celnych wybrano 5 odnoszących się do towaru najbardziej odpowiadającego towarowi dla którego ustalana była wartość celna. Przy czym ostatecznie wybrano najkorzystniejszy dla spółki wariant porównywanych wartości – ustalenie wartości celnej w oparciu o bazową kwotę 8,27 EUR za 1 kg z uwzględnieniem przeliczenia wg kursu walutowego 4,1535 PLN, zgodnie z Tabelą nr 115/A NBP 2015 z 18 czerwca 2015 r. Odnosząc się do zarzutów spółki dotyczących podatku od towarów i usług, Dyrektor IC podkreślił, że zarówno dług celny jak i obowiązek podatkowy są zobowiązaniami powstałymi z mocy prawa - art. 203 WKC i art. 19a ust. 9 ustawy VAT. Rozstrzygnięcie w sprawie podatkowej wynika i jest powiązane ze sprawą celną, a prawny byt decyzji podatkowej uzasadniony jest funkcjonowaniem w obrocie prawnym decyzji celnej, której ustalenia mają wpływ na wymiar podatku. Organ wyjaśnił, że dyspozycja art. 38 ust.1 ustawy VAT nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów celnych dotyczących wymiaru i poboru cła do należności podatkowych. Dyrektor IC stwierdził, że Naczelnik UC prawidłowo określił kwotę podatku od towarów i usług w imporcie przyjmując za podstawę opodatkowania, zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy VAT, kwotę stanowiącą ustaloną w postępowaniu w sprawie długu celnego wartość celną przedmiotowego towaru powiększoną o należne cło oraz prawidłowo zastosował 23% stawkę podatku. Skargi spółki na decyzje Dyrektora IC, WSA połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, a następnie zaskarżonym wyrokiem oddalił. W uzasadnieniu wyroku WSA przypomniał, że spór w sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości ustalenia wartości celnej towaru w postaci przędzy. WSA wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest, co do zasady, wartość transakcyjna. W realiach sprawy, niesłuszny jest zarzut skarżącej odrzucenia przy ustaleniu wartości celnej właśnie wartości transakcyjnej. Słusznie bowiem organy podniosły, że skoro doszło do zakwestionowania sprzedaży w celu wywozu poza terytorium UE, brak było podstawy do ustalania wartości na podstawie dokumentów sprzedażowych. W sprawie nie ujawniono dokumentów, z których wynikałoby, że towary były sprzedane w celu wywozu poza obszar celny UE. WSA wyjaśnił, że w przypadku kiedy wartość transakcyjna nie może zostać przyjęta za wartość celną, ustalenie wartości celnej następuje z wykorzystaniem jednej z metod zastępczych wskazanych kolejno w art. 30 ust. 2 lit. a-d WKC, tj. (tzw. wartości transakcyjnej identycznych towarów, wartości transakcyjnej podobnych towarów, wartości opartej na cenie jednostkowej, wartości kalkulowanej). W ocenie WSA organy prawidłowo zastosowały metodę wartości transakcyjnej podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna (art. 30 ust. 2 lit. b WKC) stosując ją z rozsądną elastycznością. Zastosowanie takiej metody, przy jednoczesnym odstępstwie zgodnie z zasadą rozsądnej elastyczności od zgodności kryteriów towarów podobnych (czas i region przywozu, cechy towaru) zdeterminowały okoliczności sprawy takie jak brak pełnej charakterystyki towaru i jego niedostępność w chwili ustalania wartości celnej oraz brak przywozu z Chin na obszar celny UE w zbliżonym czasie przędzy sprzedanej w tym celu wywozu i dopuszczonej do swobodnego obrotu na obszarze UE. WSA stwierdził, że w trakcie postępowania brak było towaru objętego procedurą, a w dokumentacji towarzyszącej podano jego bardzo ogólnikowe dane. Dane te ograniczały się w zasadzie tylko do podania nazwy towaru. Przy czym początkowo były to nici - (yarn) - co wynika z faktury handlowej czy też akcesoria i wyposażenie domu (nici) - tak w zleceniu wydania towaru niewspólnotowego nr 279/15/1. Dopiero na podstawie wyjaśnień spółki ustalono, że towarem objętym procedurą była przędza do maszyn dziewiarskich, stosowana w urządzeniach przemysłowych, metryczne nr 17/1, w rolach 1.3-1.7 kg, 40% wełna 60% nylon: kod HS 5509 52 00 00. Nie było więc możliwości zastosowania powołanych wyżej metod. Brak takich danych, pomimo podjętych działań w kierunku ich ustalenia, stanowi wystarczający argument za przyjęciem metody ostatniej szansy wskazanej w art. 31 WKC i wybór ten jest prawidłowy. W ocenie WSA organy przeanalizowały możliwość ustalenia wartości celnej na podstawie metod zastępczych z art. 30 WKC, dokonując ich omówienia i wykazując, dlaczego poszczególne z nich nie mogą mieć zastosowania w sprawie. WSA stwierdził, że organy należycie uzasadniły podjęte w tej mierze działania, w szczególności dobór zgłoszeń celnych stanowiących materiał porównawczy, spośród, których wybrano to, gdzie cena jednostkowa była najniższa, co sprawia, że nie są one dowolne. Ponadto organy prawidłowo uznały, że zebrane materiały porównawcze odnosiły się do przędz nylonowych lub poliestrowych zmieszanych głównie lub wyłącznie z wełną i potwierdzały słuszność ustalenia wartości celnej w oparciu o bazową kwotę, tj. 8,27 Euro za 1 kg. Przedstawione zaś przez spółkę oferty cenowe z aukcji internetowych, nie mogły zostać uwzględnione, ponieważ nie zawierały one informacji o rodzaju przędzy bądź też dotyczą innego rodzaju przędzy np. polipropylenowej (tak przędza do dywanów włóczka BCF 4200 dtex nici, kraj produkcji Belgia). WSA nie stwierdził także naruszenia w sprawie przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej: o.p.). WSA dodał, że dokonując wyliczeń wartości celnej towarów Naczelnik UC, wbrew zarzutom skargi, wskazał w oparciu o jaki kurs Euro dokonuje przeliczenia wartości celnej towaru. Z podanych przyczyn WSA oddalił skargi, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Spółka – reprezentowana przez adwokata – wyrok WSA zaskarżyła w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono – na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 73 Prawa celnego, polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy organy obu instancji: a) rozważyły materiał dowodowy w sposób wybiórczy z przekroczeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, co przejawiało się w uznaniu, że skoro na fakturze nr [...] z [...] maja 2015 r. kupującym towar była firma mająca siedzibę na Ukrainie nie spełnia ona warunków wskazanych w art. 29 ust. 1 WKC, co doprowadziło do zakwestionowania wartości transakcyjnej towarów; b) nie zebrały materiału dowodowego, który umożliwiłby skuteczne zakwestionowanie przez organy celne dokumentów będących podstawa ustalenia wartości celnej w oparciu o wartość transakcyjną; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 121 § 1 o.p., polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy organy obu instancji nie prowadziły postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, co przejawiło się w zakwestionowaniu wartości transakcyjnej towaru i ustaleniu wartości celnej na podstawie "metody ostatniej szansy", w przypadku gdy w analogicznej sytuacji, w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] lutego 2016 r. nr [...] organy nie kwestionowały wartości transakcyjnej towarów; Ponadto, w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów, spółka zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, tj.: 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 o.p. w zw. z art. 73 Prawa celnego polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy organy w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji nie wyjaśniły w sposób dostateczny odstąpienia od ustalenia wartości celnej na podstawie metod wskazanych w art. 30 WKC, stwierdzając jedynie lakonicznie, że brak jest materiału porównawczego umożliwiającego zastosowanie metod z art. 30 WKC; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 o.p. w zw. z art. 73 Prawa celnego, polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, w sytuacji, gdy organy obu instancji w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji nie wyjaśniły w sposób dostateczny w jaki sposób wybrały materiał porównawczy dla zastosowania metody ostatniej szansy, o której mowa w art. 31 ust. 2 WKC, w szczególności: nie wskazano w jaki sposób wybrano materiał porównawczy w postaci pięciu zgłoszeń celnych z Systemu Analizy Zgłoszeń Celnych ALINA; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 73 Prawa celnego, polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organy obu instancji kierowały się przy rozstrzyganiu sprawy jedynie względami fiskalnymi bez rozważenia słuszności stanowiska skarżącej, czego przejawem jest brak ustalenia wartości transakcyjnej towaru na rynku jego pochodzenia, jak również dowolność w wyborze materiału porównawczego; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 o.p. w zw. z art. 7 Prawa celnego polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy organy obu instancji nie wyjaśniły dlaczego przy obliczaniu kwoty długu celnego przyjęto kurs EURO z 18 czerwca 2015 r. Co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego. W związku z tym na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a zaskarżonemu wyrokowi zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. art. 29 WKC polegające oddaleniu skarg i nieuchyleniu decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy dokonano niewłaściwej interpretacji art. 29 WKC polegające na uznaniu, iż tylko na podstawie tego, że nabywca towarów ma swoją siedzibę poza Wspólnotą, można przyjąć, że faktura nie spełnia wymogów z art. 29 ust. 1 WKC, co z kolei doprowadziło do zakwestionowania wartości transakcyjnej i ustalenia wartości celnej towarów w oparciu o tzw. metodę ostatniej szansy wyrażoną w art. 31 WKC. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie – reprezentowany przez radcę prawnego – wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna przesłanka nieważności postępowania, wymieniona w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, w zakresie wskazanym w zarzutach kasacyjnych. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, zgodnie z kolejnością ich sformułowania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że chybione są zarzuty o jakich mowa w punkcie 1 skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 73 Prawa celnego. WSA trafnie bowiem przyjął do rozpoznania sprawy jej prawidłowo ustalony stan faktyczny, a nieusprawiedliwione są zarzuty jakoby w sprawie nie zostało wyjaśnione, dlaczego została zakwestionowana cena transakcyjna spornego towaru określona w fakturze nr [...] z [...] maja 2015 r. Odnoszą się do tego zarzuty wskazać należy, że zgodnie z art. 29 WKC, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, tzn. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 32 i 33 WKC. W rozpoznawanej sprawie faktura nr [...] z [...] maja 2015 r. określająca wartość transakcyjną 1.071 kg przędzy w kwocie 525 USD (0,40 USD/kg) wskazuje Ukrainę jako obszar, na który towar sprzedano. Ponadto, jak wynika z zebranego materiału dowodowego, na wniosek skarżącej spółki jako głównego zobowiązanego, [...] czerwca 2015 r. objęto w Oddziale Celnym w Przemyślu procedurą tranzytu wspólnotowego zewnętrznego 1.071 kg przędzy zgodnie ze zgłoszeniem tranzytowym MRN 15PL4010101653B50 z przeznaczeniem wyprowadzenia poza obszar celny UE (Ukraina) do 11 lipca 2015 r. przez zadeklarowany rumuński urząd celny przeznaczenia w Siret. Powyższe, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnej, dowodzi bezsprzecznie, że transakcja nie była związana z wywozem na obszar celny UE lecz na Ukrainę. Tak więc, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, przyczyną odmowy przyjęcia wartości transakcyjnej z omawianej faktury, nie było to, że kupująca firma ma siedzibę na Ukrainie, lecz to że sprzedawany towar miał trafić na Ukrainę a nie do kraju unijnego. W takiej sytuacji wykluczona była możliwość ustalenia wartości celnej metodą wartości transakcyjnej w oparciu o art. 29 WKC. W tej sytuacji WSA prawidłowo uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na skuteczne zakwestionowanie dokumentów będących podstawą ustalenia wartości celnej w oparciu o wartość transakcyjną. W punkcie 2 skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 o.p., poprzez zakwestionowanie wartości transakcyjnej towaru i ustaleniu wartości celnej na podstawie "metody ostatniej szansy", w przypadku gdy w analogicznej sytuacji, w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] lutego 2016 r. nr [...] organy nie kwestionowały wartości transakcyjnej towarów. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie jest zarzut usprawiedliwiony. Przede wszystkim wskazać należy, że WSA oceniał prawidłowość działania organów w tej konkretnej sprawie dotyczącej określonego rodzaju towaru, warunków jego nabycia i zastosowanej procedury celnej. Nie można wykluczyć, że w innej sprawie, pomimo nieprawidłowego zakończenia procedury, którą objęto towar, jego wartość transakcyjna odpowiadała wartościom ustalanym innymi metodami. Tak więc nie ma w takiej sytuacji przeszkód aby do wyliczenia należności celno-podatkowych przyjąć wartość transakcyjną. W rozpoznawanej sprawie taki przypadek nie zachodzi. Tym bardziej, że sprawa na którą powołuje się skarżąca kasacyjnie dotyczyła innego towaru (inwertera), a rozpoznawanej sprawie wartość transakcyjna i wartość podobnych towarów (przędzy) sprowadzanych do Polski była znaczącą różna. W tej sytuacji nie można mówić o złamaniu zasady zaufania do organów podatkowych o jakiej mowa w art. 121 § 1 o.p. W punktach 3-5 skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 o.p. oraz art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 73 Prawa celnego, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu: odstąpienia od ustalenia wartości celnej na podstawie metod wskazanych w art. 30 WKC, w jaki sposób został wybrany materiał porównawczy dla zastosowania metody ostatniej szansy, o której mowa w art. 31 ust. 2 WKC, w szczególności nie wskazano w jaki sposób wybrano materiał porównawczy w postaci pięciu zgłoszeń celnych z Systemu ALINA. Nie są to zarzuty usprawiedliwione, ponieważ WSA w sposób dostateczny wyjaśnił zagadnienia co do których skarżąca kasacyjnie podnosi zastrzeżenia. Organy bowiem w zaskarżonych decyzjach wyjaśniły z jakich przyczyn odstąpiły od ustalenia wartości celnej na podstawie metod wskazanych w art. 30 WKC. Wskazały, że w sprawie nie znajduje zastosowania, przy ustaleniu wartości celnej towaru, metoda wartości transakcyjnej towarów identycznych (art. 30 ust. 2 lit. a WKC) i metoda wartości transakcyjnej towarów podobnych (art. 30 ust. 2 lit. b WKC) wobec braku towarów identycznych i podobnych sprzedanych w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie, co towary dla których ustalana jest wartość celna. Nie zaistniała też możliwość zastosowania metoda ceny jednostkowej (art. 30 ust. 2 lit. c WKC), z uwagi na trudności w znalezieniu towarów podobnych sprzedawanych we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami. Dla ustalania wartości celnej spornego towaru nie mogła być również brana pod uwagę metoda wartości kalkulowanej (art. 30 ust. 2 lit. d WKC) wobec braku możliwości ustalenia wartości celnej towaru na podstawie kosztów i wartości materiałów i produkcji. Zgodnie natomiast z art. 31 WKC, jeżeli wartość celna towarów nie może być ustalona na podstawie powyższych metod, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r., oraz art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., przepisów rozdziału 3 tytułu II WKC. Brak jest również uzasadnienia dla zarzutu braku wyjaśnienia w jaki sposób został wybrany materiał porównawczy. Z akt administracyjnych sprawy i treści decyzji organu I instancji, jasno wynika jaki materiał porównawczy zebrano, przeanalizowano i wykorzystano do ustalenia wartości celnej spornego towaru. Mianowicie przyjęto cenę sprzedaży podobnego nowego towaru na rynku krajowym. W tym celu dokonano przeglądu ogólnopolskiej bazy danych Systemu Analizy Zgłoszeń Celnych ALINA, zawierającego informacje o wszystkich odprawach celnych dokonanych na obszarze Polski, i spośród zgłoszeń celnych wybrano 5 odnoszących się do towaru najbardziej odpowiadającego towarowi dla którego ustalana była wartość celna. Jako materiał porównawczy dla towaru przędza do maszyn dziewiarskich, przyjęto ceny uwidocznione w zgłoszeniach celnych: [...] z [...] października 2014 r. [...] z [...] sierpnia 2015 r., [...] z [...] grudnia 2014 r. [...] z [...] listopada 2014 r., [...] z [...] listopada 2014 r., [...] z [...] sierpnia 2014 r., gdzie cena 1 kg przędzy kształtuje się następująco według kolejności: 8,27 EUR, 8,31 EUR, 10,8 USD, 8,42 EUR i 8,27 EUR. Ostatecznie wybrano najkorzystniejszy dla skarżącej spółki wariant porównywanych wartości - ustalenie wartości celnej w oparciu o bazową kwotę 8,27 EUR za 1 kg z uwzględnieniem przeliczenia wg kursu walutowego 4,1535 PLN, zgodnie z Tabelą nr 115/A NBP 2015 z 18 czerwca 2015 r. W tym miejscu – odnosząc się do zarzutu z punktu 6 skargi kasacyjnej dotyczącego niewyjaśnienia dlaczego do obliczaniu kwoty długu celnego przyjęto kurs EURO z 18 czerwca 2015 r. – wskazać należy, że okoliczność ta nie była podnoszona w toku postępowania przed organami. Niemniej jednak kurs ten został wyliczony prawidłowo. Zgodnie bowiem z art. 35 WKC – jeżeli elementy służące do ustalenia wartości celnej towarów wyrażone są w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego, w którym ustalana jest wartość celna, kurs wymiany, który ma być zastosowany, powinien być taki, jak należycie opublikowany przez właściwe w tym celu organy. Zgodnie § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie kursu wymiany stosowanego w celu ustalania wartości celnej (Dz. U. Nr 87, poz. 827) przy ustalaniu wartości celnej towaru stosuje się bieżące kursy średnie walut obcych w złotych, wyliczane i ogłaszane przez Narodowy Bank Polski. Reguły stosowania tych kursów wynikają z art. 169 - 172 RWKC. Co do zasady są one ustalane w przedostatnią środę miesiąca i obowiązują przez cały następujący po nim miesiąc kalendarzowy. Ustalona z zastosowaniem tak określonego kursu walut wartość celna towaru stanowi podstawę ustalenia wartości statystycznej oraz określenia należności celnych z zastosowaniem stawki celnej ad valorem określonej jako procent wartości celnej towaru. Oznacza to, że kurs walut wskazany w Tabeli nr 115/A NBP 2015 z 18 czerwca 2015 r obowiązywał w dniu powstania długi celnego, tj. [...] lipca 2015 r., co prawidłowo przyjęto w rozpoznawanej sprawie. Ostatni zarzut skargi kasacyjnej (punkt 7) dotyczy naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. art. 29 WKC. Odpowiedź na ten zarzut znalazła się przy omówieniu zarzutów procesowych sformułowanych w punkcie 1 skargi kasacyjnej. Wypada więc jedynie powtórzyć, że wbrew ocenie skarżącej kasacyjnie, WSA dokonał właściwej interpretacji art. 29 WKC i prawidłowo uznał za organami, że wartość transakcyjna spornego towaru musiała zostać zakwestionowana. Wobec czego ustalenie wartości celnej towarów nastąpiło w oparciu o metodę ostatniej szansy wyrażoną w art. 31 WKC. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).