I SA/Wa 2168/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.), sędzia WSA Gabriela Nowak, , Protokolant referent Anna Kaczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi K. B. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt I SAB/Wa 463/19 1. wymierza Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w wysokości 1000 (tysiąc) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz skarżącej K. B. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE K. B. pismem z 6 lipca 2022 r. (doręczonym organowi 20 lipca 2022 r.) wniosła skargę na niewykonanie przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt I SAB/Wa 463/19. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania wniosku z 15 października 2018 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] (r. [...]), ozn. hip. [...], dz. [...] - w terminie czterech miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku oraz stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W złożonej skardze na niewykonanie powyższego wyroku skarżąca wniosła o: wymierzenie Prezydentowi grzywny, przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że wyrokiem z 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt SAB/Wa 463/19 Sąd zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do wyżej opisanej nieruchomości, w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Podniosła, że odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy wpłynął do organu 8 października 2020 r., a zatem termin na jego wykonanie już upłynął. Skarżąca zaznaczyła, że pomimo wezwania organu do wykonania prawomocnego wyroku wniosek nadal pozostaje bez rozpoznania. Uzasadniając żądanie przyznania sumy pieniężnej podniosła, że niepodejmowanie przez tak długi czas czynności zmierzających do załatwienia sprawy nie uzasadniają żadne obiektywne okoliczności. Ponadto zachodzi duże prawdopodobieństwo, że nienałożenie powyższej sankcji na organ spowoduje, iż w dalszym ciągu sprawa nie zostanie załatwiona. Skarżąca zaznaczyła, że w sprawie zapadł już kolejny wyrok, po którym akta zostały zwrócone do organu 5 maja 2022 r., jednakże nadal nie podjęto czynności w sprawie i nie wydano decyzji. W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że decyzjami z 25 sierpnia 2022 r., nr: 414/SD/2022, 415/SD/2022, 416/SD/2022 i 417/SD/2022 odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do części nieruchomości opisanej w księdze hipotecznej pod nazwą "W mieście stołecznem Warszawie przy ul. [...] pod numerem [...]" oznaczonej jako działki: nr [...] (stanowiącej część dz. ew. nr [...], [...] i[...] z obr. [...]), nr [...] (stanowiącej część dz. ew. nr [...] i [...] z obr. [...]), nr[...] (stanowiącej część dz. ew. nr [...] z obr. [...]) i nr [...] (stanowiącej część dz. ew. nr [...] z obr. [...]). Organ wyjaśnił, że po ustaleniu stron postępowania odnośnie działek ewidencyjnych pochodzących z nieruchomości hip Nr [...], na których obecnie posadowione są budynki wielolokalowe, tj. właścicieli lokali, z którymi związane są odpowiednie udziały w użytkowaniu wieczystym (własności) gruntu, wysłał 25 sierpnia 2022 r. zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego co do działek nr [...], [...] (w zakresie dz. ew. nr [...] z obr. [...]) i nr [...] (w zakresie dz. ew. nr [...] i [...] z obr. [...]). Wskazał, że po otrzymaniu zwrotnych potwierdzeń odbioru zostaną wydane rozstrzygnięcia. Natomiast w przypadku działek nr [...] (w zakresie dz. ew. nr [...] z obr. [...]) i nr [...] (dz. ew. [...] z obr. [...]) z uwagi na bardzo dużą liczbę właścicieli lokali posiadających współudział w prawie własności gruntu oraz informacji o śmierci części z nich, decyzje zostaną wydane po ustaleniu wszystkich stron postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest w części zasadna. Przedmiotowa skarga została wniesiona w trybie art. 154 § 1 ppsa. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego przepisu wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę (wydanym na podstawie art. 149 ppsa) i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Sąd wyrokiem z 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt I SAB/Wa 463/19 zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w Warszawie, przy ul. [...] (r. [...]), ozn. hip. [...], działki nr [...] w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy został doręczony Prezydentowi m.st. Warszawy 7 października 2020 r. Oznacza to, że termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Sąd upłynął 7 lutego 2021 r. W kwietniu 2021 r. do organu wpłynęło opracowanie geodezyjne. Jednakże organ nie wydał decyzji w sprawie. Wobec niewykonania wyroku z 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt I SAB/Wa 463/19 tutejszy Sąd, wyrokiem z 5 października 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 663/21 wymierzył Prezydentowi grzywnę w kwocie 2.000 zł oraz stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Akta sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku zostały zwrócone do organu 4 maja 2022 r. Dopiero po złożeniu niniejszej skargi Prezydent wykonał w części wyrok z 22 kwietnia 2020 r. Decyzjami z 25 sierpnia 2022 r. nr: 414/SD/2022, 415/SD/2022, 416/SD/2022 i 417/SD/2022 orzekł o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, co do działek: nr [...] - w części i nr [...]. Do rozpoznania pozostaje wniosek odnośnie działek: nr [...], nr [...] - w części i nr [...]. Wobec treści art. 154 § 1 ppsa uznać należy, że w sprawie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wymierzenie organowi grzywny. Stosownie natomiast do art. 154 § 6 ppsa grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Biorąc pod uwagę przekroczenie wyznaczonego wyrokiem z 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt I SAB/Wa 463/19 terminu na załatwienie sprawy oraz fakt, że organ w części rozpoznał wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego Sąd uznał, że grzywna w wysokości 1.000 zł jest adekwatną sankcją za niewykonanie w całości wyroku. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu po wyroku z 22 kwietnia 2020 r., miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sprawa o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] (r. [...]) nie została w całości załatwiona, pomimo wymierzenia organowi grzywny wyrokiem z 5 października 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 663/21. Zważyć należy, że niewykonywanie wyroków Sądu nie może być tolerowane w demokratycznym państwie. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej. Wskazać należy, że przepis art. 154 § 7 ppsa nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej, stanowiąc jedynie o "sumie pieniężnej". Kwota ta, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma też znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, że ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Użycie przez ustawodawcę w treści tego przepisu słowa "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Podkreślić trzeba, że przyznanie stronie od organu określonej sumy pieniężnej ma niejako zrekompensować krzywdę, jaką doznała na skutek bezczynności organu. W związku z tym wniosek o przyznanie sumy pieniężnej powinien zawierać uzasadnienie, w którym skarżąca powinna nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością organu. Aktywność sądu jest w takiej sytuacji uwarunkowana wskazaną argumentacją (por. wyrok NSA z 16 V 2017 r., sygn. akt I OSK 2934/16). Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej nie został uzasadniony, a z treści skargi nie wynika, aby skarżąca w związku z zaistniałą zwłoką w wydaniu decyzji doznała krzywdy, którą należałoby zrekompensować. Z przyczyn wyżej podanych Sąd w tej części skargę oddalił. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd w pkt 1 i 2 sentencji wyroku orzekł na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 2 zd. 2 ppsa i art. 154 § 6 ppsa. W pkt 3 sentencji orzekł na podstawie art. 151 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa. Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł.