II AKa 110/20

Sądy powszechne2021-11-29

Sygnatura

II AKa 110/20

Data orzeczenia

2021-11-29

Rodzaj

REASONS

Treść orzeczenia

<table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="11"/> <col width="30"/> <col width="45"/> <col width="67"/> <col width="130"/> <col width="7"/> <col width="36"/> <col width="12"/> <col width="21"/> <col width="120"/> <col width="22"/> <col width="22"/> <col width="153"/> </colgroup> <tr> <td colspan="14"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="10"> Formularz UK 2 </td> <td> Sygnatura akt </td> <td colspan="3"> II AKa 110/20 </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td> 3 </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 16 września 2019 r., sygn. akt II K 63/16 </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> ☒ obrońca Z uwagi na złożenie wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu II instancji wyłącznie przez obrońcę oskarżonego R. B. , adwokata P. Ż., zakresem tego uzasadnienia, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 423;art. 423 § 1 a)">art. 423 § 1 a k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 458)">art. 458 k.p.k.</a>, objęto analizę zarzutów i argumentacji zawartych w apelacji wymienionego wnioskującego obrońcy oraz rozstrzygnięć dotyczących wymienionego oskarżonego. </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> ☐ inny </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 0.11.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="5"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="9"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="6"> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="6"> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="6"> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 0.11.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="13"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="13"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="13"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="13"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="13"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="13"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="13"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 0.11.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> uchylenie </td> <td colspan="2"> ☒ </td> <td colspan="5"> zmiana </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="12"> Zarzut </td> </tr> <tr> <td rowspan="7" colspan="2">  1. </td> <td colspan="10"> Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niedaniu wiary konsekwentnym wyjaśnieniom oskarżonego, który przyznawał się do udziału w przestępstwach karnoskarbowych, jednakże jego rola była pomocnicza i z całą pewnością jego celem nie było pranie brudnych pieniędzy, a w konsekwencji niezasadnym skazaniu go za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 290;art. 290 § 5)">art. 290 § 5 k.k.</a> [zapewne powinno być 299 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 5)">§ 5 k.k.</a> – dopisek SA], podczas gdy prawidłowa analiza zebranego materiału dowodowego winna prowadzić do umorzenia postepowania z powodu przedawnienia zarzuconych mu czynów. </td> <td colspan="2"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Ad. 1. Zarzut podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego R. B. – pomimo zakwalifikowania go przez jego autora jako zarzut błędu w ustaleniach faktycznych – w swej istocie sprowadzał się do polemiki z dokonaną przez Sąd I instancji oceną dowodu z wyjaśnień oskarżonego B.. Apelujący zaprezentował bowiem wyłącznie wyrażoną przez oskarżonego ocenę własnych zachowań, w tym pomocniczego ich charakteru względem przestępczej aktywności innych sprawców. Kontrola instancyjna wykazała jednakże, że ocena zaprezentowana przez apelującego, w przeciwieństwie do tej przyjętej przez Sąd I instancji, nie znajdowała potwierdzenia w innych zgromadzonych w sprawie dowodów i – jako taka – musiała zostać uznana za dowolną. Przede wszystkim, podkreślenia wymagało, że wykazanie przez apelującego niepoprawności dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów, a w konsekwencji – przyjętej przez ten Sąd wersji zdarzeń, wymagało uprzedniego wykazania wadliwości w zakresie procedowania Sądu. Tymczasem apelujący faktycznie nie podjął nawet próby wykazania naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procedury, ograniczając się – jak nadmieniono powyżej – do prezentacji ocen własnych oskarżonego, co do pomocniczego charakteru jego roli w przestępczym procederze. To jednak nie wypowiedzi ocenne zawarte w wyjaśnieniach oskarżonego, ale jego twierdzenia o faktach (w tym zakresie, w jakim uznane zostały za wiarygodne) – w połączeniu z innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami – stanowiły miarodajną podstawę dowodową czynionych ustaleń faktycznych. Z tej zaś części wyjaśnień oskarżonego, potwierdzonej dowodami z dokumentacji bankowej, dotyczącej rachunków (...) sp. z o. o. w J. i historii operacji wykonywanych na tychże rachunkach, wynikało, że oskarżony B., działając w imieniu jednego z podmiotów gospodarczych uczestniczących w przestępczym procederze obrotu nielegalnymi paliwami ( (...) sp. z o. o. w J.), nie tylko wystawiał tzw. puste faktury, ale też – co stanowiło istotę czynności sprawczych, których dokonanie zarzucono mu w niniejszej sprawie – założył dla tego podmiotu konta bankowe, a następnie przyjmował na nie wpłaty środków pieniężnych pochodzących z uszczupleń podatku VAT, będącego w tym układzie czynem bazowym dla przestępstwa prania brudnych pieniędzy. Z kolei twierdzenia oskarżonego B., o jego jakoby pomocniczej jedynie roli w przestępczym procederze, w szczególności ograniczeniu jego faktycznej roli do bycia wyłącznie tzw. „słupem”, pozostawały w sprzeczności z jego własnymi wyjaśnieniami, w których przyznawał, że miał świadomość tego, że paliwa pochodzące od nieustalonej osoby określanej jako W. (a jak utrzymywano oficjalnie – od (...)) nie były sprzedawane bezpośrednio K., ale przechodziły przez łańcuszka firm obejmujący (...) D. K. i w końcu (...) Sp. z o. o., co w sposób oczywisty miało to na celu zatajenie pochodzenia korzyści pochodzących z przestępstw skarbowych, a w czym oskarżony świadomie uczestniczył, dokonując chociażby wspomnianych transakcji na rachunkach (...) spółki (...). Uwzględniając powyższe, stwierdzić zatem należało, że w odniesieniu do będącego przedmiotem osądu czynu oskarżonego B., postępowanie dowodowe dostarczyło wystarczających podstaw faktycznych pozwalających odtworzyć nie tylko poszczególne czynności sprawczych oskarżonego, ale także przebieg zdarzeń będących przedmiotem osądu. W rezultacie dawało to podstawy do przypisania oskarżonemu przestępstwo w kształcie przyjętym w zaskarżonym wyroku. W świetle powyższych uwag, jako oczywiście nietrafne jawiło się stanowisko wyrażone w apelacji, w zakresie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Warunkiem koniecznym wykazania błędów w ustaleniach faktycznych, jest bowiem uprzednie dowiedzenie, że Sąd I instancji ustalając fakty, naruszył konkretne zasady procesowe. Błąd w ustaleniach faktycznych nie może bowiem wynikać wyłącznie z wątpliwości strony, czy też z przyjęcia przez nią odmiennej oceny i wersji zdarzeń, ale musi mieć konkretną przyczynę, a przyczyną taką jest właśnie naruszenie reguł procedowania, w tym np. pominięcie przez sąd niektórych dowodów, albo przeciwnie – oparcie się na dowodach niewprowadzonych do procesu, czy też w końcu dokonanie tychże dowodów wadliwej oceny – to jest odbywającej się z przekroczeniem granice swobodnej ich oceny, a zatem np. obrażającej zasady logicznego rozumowania, zasady wiedzy, czy doświadczenia życiowego. Jednakże apelujący obrońca oskarżonego – jak wskazano powyżej – nawet nie starał się wykazać konkretnych uchybień procesowych Sądu I instancji. Tym samym nie mógł on też skutecznie wytykać Sądowi I instancji błędów w ustaleniach faktycznych. Apelujący nie mógł zatem zasadnie wywodzić, jakoby oskarżony B. dopuścił się wyłącznie przestępstwa karnoskarbowego, nie zaś czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 299;art. 299 § 1;art. 299 § 5)">art. 299 § 1 i 5 k.k.</a> – skoro twierdzenie takie pozostawało w sprzeczności z wiarygodnymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, w tym nawet z wyjaśnieniami samego oskarżonego B., w tej ich części, w której opisywał on przebieg zdarzeń historycznych, nie zaś wyrażał swoją ocenę własnej roli w tych zdarzeniach. Tymczasem z tej części jego relacji procesowych – potwierdzonych chociażby dokumentacją rachunków bankowych firmy (...) – wynikało, że oskarżony B., działając w imieniu wymienionego podmiotu, nie tylko wystawiał tzw. puste faktury, ale też – jak wskazano powyżej – założył dla tego podmiotu konta bankowe, a następnie przyjmował na nie wpłaty środków pieniężnych pochodzących z uszczupleń podatku VAT, będącego w tym układzie czynem bazowym dla przestępstwa prania brudnych pieniędzy. Uwzględniając powyższe, Sąd Apelacyjny doszedł do wniosku, że – wbrew stanowisku omawianej apelacji – brak było podstaw do zakwestionowania ustaleń faktycznych Sądu I instancji, leżących u podstaw stwierdzenia sprawstwa i winy oskarżonego R. B.. W szczególności apelacja obrońcy nie wykazała zasadnych podstaw do postulowanego w niej ograniczenia odpowiedzialności karnej oskarżonego B. wyłącznie do (bliżej przez apelującego niesprecyzowanego) przestępstwa karnoskarbowego. W tej sytuacji, oczywiście bezzasadne było stanowisko apelacji, jakoby oskarżony nie mógł być pociągnięty do odpowiedzialności karnej z uwagi na przedawnienie ścigania przestępstwa karnoskarbowego. Nie takie bowiem przestępstwo zostało oskarżonemu przypisane. W przypadku zaś prawidłowo przypisanego oskarżonemu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 299;art. 299 § 1;art. 299 § 5)">art. 299 § 1 i 5 k.k.</a>, o przedawnieniu nie mogło być mowy. Czyn ten popełniony był w okresie od czerwca 2002 r. do 12 maja 2003 r. i zagrożony był karą pozbawienia wolności od roku do lat 10. Jak zaś wynika z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101;art. 101 § 1;art. 101 § 1 pkt. 2 a)">art. 101 § 1 pkt 2a k.k.</a>, karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat: 15 - gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat. Przy czym przepis w tym brzmieniu wprowadzony <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051321109" title="Ustawa z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny - Dz. U. z 2005 r. Nr 132, poz. 1109 ()">ustawą z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny</a> Dz.U.2005.132.1109), której <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051321109" title="Ustawa z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny - Dz. U. z 2005 r. Nr 132, poz. 1109 (art. 2)">art. 2</a> zawiera przepis przejściowy, stanowiący, że do czynów popełnionych przed wejściem w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu karnego</a> o przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął. Z kolei przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 102)">art. 102 k.k.</a> stanowi, że jeżeli w okresie, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101)">art. 101</a>, wszczęto postępowanie, karalność przestępstw określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101;art. 101 § 1)">art. 101 § 1</a> ustaje z upływem 10 lat, a w pozostałych wypadkach - z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu. Przy czym przepis ten obowiązuje w takiej postaci od 3 marca 2016 r., wprowadzony ustawą z dnia 15 stycznia 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny Dz.U.2016.189), której art. 2 zawiera przepis przejściowy, stanowiący, że do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy o przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął. Zastosowanie przytoczonych przepisów do czynu przypisanego oskarżonemu B., wskazywało zatem jednoznacznie, że w przypadku tego czynu 15-letni okres przedawnienia ulega wydłużeniu o 10 lat, zatem upłynie po 25 latach od chwili czynu, czyli z dniem (...) r. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Wniosek </td> </tr> <tr> <td colspan="10"> O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postepowania z powodu przedawnienia ścigania. </td> <td colspan="2"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Ad. 1 Wbrew stanowisku apelującego obrońcy oskarżonego R. B. – brak było podstaw do zakwestionowania zawartego w wyroku Sądu I instancji zaskarżonego rozstrzygnięcia co do sprawstwa i winy oskarżonego, w szczególności apelacja nie wykazała zasadnych podstaw do postulowanego przez obrońcę umorzenia postepowania z powodu przedawnienia ścigania. </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="3"> 0.1Pkt. II wyroku </td> <td colspan="11"> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> Rozstrzygnięcie dotyczące oskarżonego R. B. w całości, tj.: - rozstrzygnięcie w przedmiocie sprawstwa i winy oraz kary, zawarte w pkt IV zaskarżonego wyroku, - rozstrzygnięcie w przedmiocie zaliczenia, zawarte w pkt VIII zaskarżonego wyroku, - rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania, zawarte w pkt X zaskarżonego wyroku. </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> Z uwagi na to, że apelujący nie zdołał skutecznie zakwestionować konkluzji Sądu I instancji o wypełnieniu przez oskarżonego R. B. w sposób zawiniony ustawowych znamion czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 299;art. 299 § 1;art. 299 § 5)">art. 299 § 1 i 5 k.k.</a>, w szczególności nie wykazał zasadności tezy o przedawnieniu karalności czynu – rozstrzygnięcie w przedmiocie sprawstwa i winy oskarżonego zasługiwało na aprobatę. Prawidłowe okazało się także, stanowiące następstwo rozstrzygnięcia w przedmiocie sprawstwa i winy oskarżonego, zawarte w zaskarżonym wyroku, orzeczenie o karze. Wskazać przy tym należało, że kwestionowanie rozstrzygnięcia o karze wynikało wyłącznie z zaskarżenia wyroku w całości na korzyść oskarżonego i nie było poparte żadną wyodrębnioną argumentacją apelującego obrońcy. Sąd Apelacyjny nie znalazł zaś podstaw nakazujących z urzędu ingerować w rozstrzygnięcie w zakresie kary. Wymierzona oskarżonemu B. za przypisany mu czyn kara 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w rozmiarze 500 stawek po 50 zł każda, nie mogły być uznane za rażąco nadmiernie surowe. Przede wszystkim określenie rozmiaru kary pozbawienia wolności na zdecydowanie bliższy dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 299;art. 299 § 5)">art. 299 § 5 k.k.</a> (do 10 lat pozbawienia wolności) – czyniły z niej represję karną obiektywnie mniej dolegliwą. Nadto, rozstrzygając w przedmiocie kary, Sąd I instancji należycie uwzględnił wszystkie okoliczności łagodzące oraz obciążające. W rezultacie brak było jakichkolwiek podstaw do uznania tej kary za rażąco nadmiernie surową. W przypadku oskarżonego B. nie sposób też pominąć nagromadzenia istotnych – i trafnie ustalonych przez Sąd I instancji – okoliczności obciążających. Przede wszystkim oskarżony ten nie tylko dopuścił się czynu o znacznej społecznej szkodliwości, dokonanego w ścisłym przestępczym porozumieniu z innymi osobami, ale też dotyczyły go okoliczności wskazujące na ponadprzeciętny poziom jego demoralizacji. Oskarżony B. bowiem w okresie (...) lat był (...) razy karany za przestępstwa, przy czym dopuszczał się ich zarówno przed, jak i po, a nawet w trakcie blisko rocznego okresu, w którym dopuścił się czynu przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem. Dodać należało, że niekorzystną dla oskarżonego wymowę okoliczności w postaci jego wielokrotnej karalności, wzmacniał dodatkowo fakt, że popełniał on czyny skierowane przeciwko różnym dobrom prawem chronionym i to nie tylko przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu i handlowemu, czy przestępstw karnoskarbowych, stanowiących nadużycie finansowe dotyczące świadczeń publicznych, ale też przestępstw pospolitych, jak kradzieże, jazda pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, jazda pojazdem mimo orzeczonego zakazu, czy uporczywe nękanie innej osoby. W pełni prawidłowa była zatem ocena Sądu I instancji, że oskarżony był sprawcą ponadprzeciętnie zdemoralizowanym, wymagającym oddziaływań poprawczych w warunkach izolacji penitencjarnej. Ta ostatnia okoliczność zdecydowanie odróżniała też oskarżonego B. od pozostałych oskarżonych w sprawie. Powodowało to, że dokonana w następstwie kontroli odwoławczej, zmiana rozstrzygnięcia o karze na korzyść dwóch innych oskarżonych w sprawie – i to skutkująca warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonych wobec nich kar pozbawienia wolności – nie powodowała, że uszczerbku doznał wymóg wewnętrznej sprawiedliwości wyroku. W przypadku oskarżonego B. – w przeciwieństwie do dwóch wspomnianych współoskarżonych – nie mogło być bowiem mowy o możliwości sformułowania pozytywnej prognozy kryminologicznej. Na aprobatę zasługiwały także pozostałe rozstrzygnięcia zawierające się w zakresie orzeczenia o karze, w tym dotyczące zaliczenia okresu faktycznego pozbawienia wolności na poczet kary, którego apelujący nie kwestionował. </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 6. Koszty Procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="10"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Pkt. III wyroku </td> <td colspan="10"> Orzekając o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze – w zakresie dotyczącym oskarżonego R. B. – Sąd Apelacyjny uwzględnił wynik sprawy, a zatem to, że apelacja jego obrońcy nie została uwzględniona. W tej sytuacji, w myśl przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a>, koszty procesu w tym zakresie obciążały oskarżonego. Sąd Apelacyjny znalazł jednakże podstawy do tego, by w oparciu o przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 k.p.k.</a>, zwolnić oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Uwzględniono przy tym sytuację majątkową wymienionego i jego możliwości zarobkowe, w tym perspektywę odbywania kary izolacyjnej oraz realizacji obowiązków o charakterze finansowym wynikających z orzeczenia skazującego, które nakazywały przyjąć, że pokrycie kosztów sądowych byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe. Z tych samych względów, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o kosztach sądowych w sprawach karnych (Dz.U.1983.49.223 ze zmian.), zwolnieniem od kosztów objęto opłatę za drugą instancję. </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 7. PODPIS </td> </tr> <tr> <td colspan="14">   G. N. P. S. U. D. </td> </tr> </table>