II OZ 905/07

SENTENCJA Sygn. akt II OZ 905 /07 POSTANOWIENIE Dnia 4 października 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2306/06 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2306/06 w sprawie ze skargi T. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną od wyroku tegoż Sądu z dnia 6 marca 2007r. wniesioną przez pełnomocnika uczestnika niniejszego postępowania M. K. w sprawie ze skargi T. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że radca prawny R. C., upoważniony do reprezentacji M. K., pomimo wezwania do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez podpisanie jej dodatkowych odpisów nie wykonał ciążącego na nim obowiązku w ustawowym terminie. Przedmiotowe wezwanie doręczone mu zostało w dniu 24 maja 2007 r. zatem koniec terminu do uzupełnienia stwierdzonych braków przypadał na dzień 31 maja 2007 r. Wobec bezskutecznego upływu tego terminu skarga kasacyjna obarczona brakami formalnymi podlegała odrzuceniu na mocy art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a. ). W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącego zarzucił Sądowi błędną interpretację pojęcia odpisu w kontekście art. 47 p.p.s.a. wskazując, iż Sąd może porównać oryginalny egzemplarz skargi kasacyjnej ze złożonymi jej odpisami. Ponadto, jak wskazał autor zażalenia, w postanowieniu z dnia 27 sierpnia 1998 r., (sygn. III CZ 107/98 publ. w OSNC 1999, nr 3, poz. 52) Sąd Najwyższy zaprzeczył, aby odpisy pism procesowych musiały być poświadczone za zgodność z oryginałem podpisem strony. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią powołanego w zażaleniu przepisu art. 47 p.p.s.a., do pisma strony dołącza się jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. § 2 tej regulacji wskazuje, że odpisami mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Badając wykładnię tego przepisu, jaka pojawiła się na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego (J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, str. 128, oraz T. Woś H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 str. 208), uznać należy, iż traktuje ona pojęcie odpisu pisma procesowego jako dalszy jego egzemplarz zgodny z oryginałem lub kopią pisma dokonywaną dowolną techniką jak również fotokopią czy wydrukiem poczty elektronicznej. Wprawdzie jedynie § 2 badanego przepisu wskazuje wyraźnie na konieczność uwierzytelniania fotokopii czy wydruku będących odpisem poprzez podpis strony czy też innej osoby będącej jej autorem. Trzeba jednak wziąć pod uwagę, co podkreśla się w literaturze przedmiotu, jak i w orzecznictwie na gruncie powołanego w zażaleniu art. 128 k.p.c., że uwierzytelnienie odpisu pisma procesowego stanowi niezbędny element formalny, decydujący dla spełnienia warunku dopuszczalności pisma procesowego. Zatem mimo, iż w powołanym zażaleniem orzeczeniu zaprezentowane jest odmienne stanowisko odnośnie konieczności uwierzytelniania odpisów pism procesowych to poglądu w nim wyrażonego nie sposób zaakceptować. Stwierdzić trzeba, iż skoro przepis art. 47 § 2 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje na konieczność uwierzytelniania także fotokopii bądź wydruku poczty elektronicznej, to treść tej normy w zestawieniu z treścią art. 47 § 1 p.p.s.a. stanowi o konieczności poświadczenia zgodności również odpisu z oryginałem. W przedmiotowej sprawie trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, iż pełnomocnik strony składającej skargę kasacyjną mimo, że został wezwany do nadesłania odpisów tejże skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem, zarządzenia Sądu nie wykonał. Tym samym wniesiona przez M. K. skarga kasacyjna uległa odrzuceniu, o czym prawidłowo orzekł Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione zażalenie w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., jako pozbawione uzasadnionych podstaw.