II OZ 1049/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia N. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Wr 192/20 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi N. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie usunięcia odpadów z nieruchomości postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 31 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi N. C. (dalej również "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2019 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie usunięcia odpadów z nieruchomości. Sąd wskazał, że przyczyną odrzucenia skargi było nieuzupełnienie w terminie jej braków formalnych w zakresie podania numeru PESEL i nieuiszczenie w terminie wpisu. Skarżąca przyznała, że otrzymała stosowne wezwanie do uzupełnienia braków skargi i uiszczenia wpisu dnia [...] maja 2020 r., a wykonała je dopiero w dniu [...] czerwca 2020 r. Wyjaśniła, że taki stan rzeczy był konsekwencją pisma otrzymanego z "innego Sądu" w "innej sprawie", które zawierało pouczenie, że w stanie pandemii nie biegną żadne terminy sądowe. W konsekwencji przekonana była, że do zakończenia pandemii nie biegną żadne terminy. Sąd podał, że błędne pouczenie w "innej sprawie" może stanowić podstawę do ubiegania się o przywrócenie terminu przed sądem, który takiego błędnego pouczenia udzielił. WSA we Wrocławiu sformułował zaś wezwanie w sposób jednoznaczny, udzielając prawidłowych pouczeń, w tym w kwestii terminu, w jakim należy wykonać wezwanie. Strona, dochowując należytej staranności w danej sprawie, sugerować powinna się treścią pouczeń otrzymanych przez sąd, przed którym ta sprawa jest prowadzona. W konsekwencji fakt, że skarżąca uznała pouczenie otrzymane przez inny sąd w innej sprawie za miarodajne dla sprawy prowadzonej przed WSA we Wrocławiu stanowi przejaw braku należytej staranności. Sąd uznał zatem, że uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn zawinionych przez skarżącą. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła N. C., wnosząc o jego zmianę i przywrócenie jej terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") przez niezasadną odmowę przywrócenia jej terminu do dokonania czynności, a nadto naruszenie przepisów tej ustawy przez brak należytego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, co doprowadziło do dokonania ustalenia, że skarżąca w sposób zawiniony nie dokonała czynności w terminie. Skarżąca podniosła, że system prawny w Polsce ma charakter jednolity, a pouczenia udzielane przez Sądy mają charakter powszechnie obowiązujący, zatem, w ocenie skarżącej, miała ona prawo powoływać się na pouczenie udzielone przez inny Sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (postanowienie NSA z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt II OZ 849/10 [w:] CBOSA). W uzasadnieniu swojego wniosku skarżąca podnosi, że "nie jest prawnikiem i nie może mieć szczegółowej wiedzy w tym zakresie. Śledzenie informacji dot. zmiany przepisów - jest w praktyce utrudnione, niemal niemożliwe dla laika." Nie kwestionując powyższego wskazać należy, że art. 6 p.p.s.a. stanowi, że sąd administracyjny w razie uzasadnionej potrzeby udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań. Jeżeli strona pomimo prawidłowego pouczenia Sądu nie dokonała czynności w wyznaczonym terminie, to ponosi ona konsekwencje swojego zaniedbania. Nie może być tu mowy o powoływaniu się na pouczenia w innych sprawach sądowych czy administracyjnych. Tylko błędne pouczenie Sądu w rozpatrywanej sprawie, czy też brak takiego pouczenia, mogłoby prowadzić do skutecznego podnoszenia przez skarżącą niezawinionego uchybiania terminu do dokonania czynności procesowej. Takiej sytuacji jednak skarżąca nie wykazała, a zatem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.