II Ka 776/21

<p>Sygn. akt II Ka 776/21</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 6 grudnia 2021r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Agnieszka Karłowicz</p> <p>Protokolant st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz</p> <p>po rozpoznaniu dnia 6 grudnia 2021r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. S.</span> </strong> </p> <p>obwinionego z art. 116 § 1 a kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie</p> <p>z dnia 8 lipca 2021r., sygn. akt II W 171/21</p> <p>I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 50 zł zryczałtowanych wydatków za postępowanie odwoławcze i 50 zł opłaty za II instancję.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 776/21</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. S.</span> </strong>został obwiniony o to, że:</p> <p>w dniu 16 lutego 2021 r. o godz. 11:50 na placu przed Komisariatem Policji w <span class="anon-block">S.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, jak i w budynku Komisariatu Policji w <span class="anon-block">S.</span> wbrew obowiązkowi nie zakrywał ust i nosa w miejscu ogólnodostępnym, to jest o wykroczenie z art. 116 § 1a kw.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Łukowie wyrokiem z dnia 8 lipca 2021 r.:</strong> </p> <p> <span class="anon-block">J. S.</span> uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, jednakże przyjął, że obwiniony wbrew obowiązkowi nie zakrywał ust i nosa w miejscu, gdzie jest to nakazane – w budynku Komisariatu Policji w <span class="anon-block">S.</span> i za to na podstawie art. 116 § 1a kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 złotych oraz zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 170 złotych tytułem kosztów postępowania.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł obwiniony, który nie sprecyzował konkretnych zarzutów, podnosząc jedynie, iż wywiedziony środek odwoławczy złożył z uwagi na brak zaistnienia czynu zabronionego, powołał się na niekonstytucyjność zastosowanych przepisów. Ponadto w uzasadnieniu apelacji wskazał na posiadane orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wystawione przez Miejskie Centrum Pomocy Rodzinie, które jego zdaniem zwalnia go od obowiązku zakrywania ust i nosa. Wskazał również, że w ramach postępowania mandatowego udzielono mu pouczenia, co w jego ocenie powinno zakończyć postępowanie w sprawie.</p> <p>Podnosząc powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku <br/>i uniewinnienie go od zarzucanego mu czynu z uwagi na brak zaistnienia czynu zabronionego.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obwinionego jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż argumentacja obwinionego stanowi jedynie przyjętą przez niego linię obrony i jest polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Obwiniony nie przedłożył stosowanego zaświadczenia, zarówno w toku postępowania przed Sądem I instancji, jak również w toku postępowania odwoławczego, które by zwalniało go od obowiązku zasłaniania ust i nosa. W tym czasie dostępność do usług medycznych pozwalała na bezproblemowe uzyskanie takiego zaświadczenia związanego ze stanem zdrowia obwinionego. Gołosłowne są twierdzenia wywiedzione w apelacji przez obwinionego jakoby została wdrożona procedura mandatowa i udzielono mu pouczenia, gdyż takie okoliczności nie wynikają z akt sprawy. Informowano jedynie obwinionego, że w przypadku okazania stosownego zaświadczenia lekarskiego zwalniającego go z nałożonego obowiązku, będzie możliwość wycofania wniosku, z uwagi na brak znamion wykroczenia (k.6v).</p> <p>Artykuł 116 § 1a k.w. przewiduje odpowiedzialność za samo tylko nieprzestrzeganie zakazów, nakazów, ograniczeń lub obowiązków określonych w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. To sąd dalej pozostaje zobligowany do ustalenia czy zakaz, nakaz, ograniczenie i obowiązek faktycznie istnieje, czy jest wiążący. Aby rozważać odpowiedzialność obwinionego na podstawie art. 116 § 1a k.w. konieczne jest sprawdzenie czy konkretny nakaz, zakaz bądź ograniczenie obowiązywało, a także: w jakim zakresie, na jakim obszarze, w jakim czasie i czy faktycznie do naruszenia regulacji doszło. Sąd I instancji zakwalifikował zachowanie obwinionego jako realizujące znamiona wykroczenia z <span class="underline"> <!-- -->art. 116 § 1a</span> kw, który to przepis został dodany przez <span class="underline"> <!-- -->art. 1 pkt 2</span> ustawy z dnia 28 października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym (...)(Dz. U. poz. 2112 z późn. zm.) i wszedł w życie z dniem 29 listopada 2020 r., a zatem przed zdarzeniem z udziałem obwinionego. Nie jest trafny zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 42;art. 42 ust. 1)">art. 42 ust. 1 Konstytucji</a>, mającego polegać na tym, że znamiona przypisanego obwinionemu czynu stypizowano w akcie prawnym rangi podustawowej. Przepis art. 116 § 1a k.w. ma bowiem charakter blankietowy i zawiera w swej treści normę sankcjonującą. Nakazy i zakazy, o których w nim mowa (normy sankcjonowane) mogą być natomiast określone w akcie prawnym niższego rzędu. Kwestię zgodności tego rodzaju rozwiązania z ustawą zasadniczą badał Trybunał Konstytucyjny na gruncie art. 54 k.w., który w interesującym zakresie ma tożsamą konstrukcję, jak art. 116 § 1a k.w. W wyroku z 8 lipca 2003 r., sygn. P 10/02, Trybunał stwierdził, że art. 54 k.w. w zakresie, w jakim przewiduje wymierzanie kary za naruszenie przepisów porządkowych zawartych w akcie podustawowym, jest zgodny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 42;art. 42 ust. 1)">art. 42 ust. 1 Konstytucji RP</a>. Pogląd ten ma pełne zastosowanie do uregulowania z art. 116 § 1a k.w. W obliczu dramatycznych skutków epidemii COVID-19 oraz jej dalszej eskalacji, należy przyjąć, że obowiązek zasłaniania ust i nosa wprowadzony został do porządku prawnego z zachowaniem minimalnych standardów konstytucyjnych i powinien być tym samym respektowany i egzekwowany. Fakt, iż w pewnym momencie zniesiono obowiązek zasłaniania ust i nosa na wolnym powietrzu (obwinionemu przypisano naruszenie tego obowiązku podczas pobytu w pomieszczeniu zamkniętym), nie wynikał z zamiaru depenalizacji takiego zachowania (nie doszło do zmiany lub uchylenia art. 116 § 1a k.w.), lecz z poprawy warunków pandemicznych, które wcześniej wymagały jego respektowania.</p> <p>Bez jakiegokolwiek znaczenia dla rozpoznania sprawy pozostają przywoływane w apelacji argumenty, że obwiniony jest osobą zdrową, nie miał kontaktu z osobą zakażoną i nie miał nawet potencjalnej możliwości zakażenia, gdyż są one nieistotne dla rozpoznania tej sprawy. Normy sankcjonowane, o których mowa w art. 116 § 1a k.w., ustanawiane są na czas trudny i mają za zadanie chronić życie i zdrowie ludzi. Nie ma racjonalnych argumentów, by przyjąć, że osoby naruszające te normy zostają zwolnione z odpowiedzialności wykroczeniowej tylko dlatego, że poprawie ulegała sytuacja epidemiczna.</p> <p>Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego <em> <!-- -->(wyrok TK z dnia 8 lipca 2003 r., P 10/02</em>), w przypadku przepisu art. 54 stanowiącego normę blankietową i dynamiczną, zasada wyłączności ustawy w sferze prawa ukierunkowanego na poddawanie jednostek różnego rodzaju sankcjom wyznacza pewne nieprzekraczalne granice w zakresie posługiwania się odesłaniami o charakterze dynamicznym do aktów podstawowych. Jedną z tych granic jest dopuszczalność posługiwania się techniką blankietu zupełnego tylko wówczas, gdy ustawa odsyła do przepisów ustanowionych przez organy posiadające demokratyczną legitymację opartą na powszechnych i bezpośrednich wyborach. Wobec faktu, iż obowiązek zakrywania ust i nosa wszedł do polskiego porządku prawnego właściwą, legalną procedurą dopiero w listopadzie 2020r., zaś zasada używania do tego specjalistycznych maseczek chirurgicznych jeszcze później, uznać należy, iż dopiero po tych granicznych datach zachowanie, którego dopuścił się obwiniony można było zakwalifikować jako wykroczenie z art. 116 § 1a kw.</p> <p>Jak już wspomniano na wstępie wina obwinionego w zakresie przypisanemu czynu nie budzi wątpliwości. Bez wątpienia obwiniony 16 lutego 2021 r. o godz. 11:50 w budynku Komisariatu Policji w <span class="anon-block">S.</span> nie zasłaniał ust i nosa w miejscu, gdzie jest to nakazane, co niewątpliwie wypełnia znamiona wykroczenia z art. 116 § 1a kw. Obwiniony został kilkukrotnie pouczony przez funkcjonariusza policji o istnieniu takiego obowiązku, ale nie dostosował się do tych pouczeń.</p> <p>Sąd Okręgowy zgodził się również z Sądem Rejonowym w zakresie wysokości kary grzywny orzeczonej wobec obwinionego za przypisane mu wykroczenie, uznając, iż w świetle okoliczności tej sprawy brak jest podstaw do uznania jej za rażąco surową, a w sposób właściwy podkreślono stopień społecznej szkodliwości czynu. Górna granica kary grzywny określona w art. 24 § 1 kw przekracza zasadniczo wymierzoną przez Sąd I instancji.</p> <p>Sąd Okręgowy nie uwzględnił apelacji wniesionej przez obwinionego, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 8 lipca 2021 roku. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze, orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118)">art. 118 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 kpw</a>.</p> <p>Z tych wszystkich względów, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.</p> </div>