II SA/Po 279/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi I. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "Samorządowe Kolegium Odwoławcze" lub "organ"), po rozpatrzeniu odwołania I. K. od decyzji Wójta Gminy P. Nr [...] z dnia [...] lutego 2017r., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak wynika z jego uzasadnienia, zapadło w następującym stanie faktycznym sprawy. Wójt Gminy P., decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2017r. , po rozpatrzeniu wniosku M. i B. P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w P. przy ul [...]. Decyzja ta została doręczona M. P. w dniu [...] lutego 2017 r., B. P. w dniu [...] lutego 2017r., P. B. i B. P. w dniu [...] marca 2017r., M. K. i L. K. w dniu [...] marca 2017r.. Pismem z dnia [...] października 2020r. I. K. zwrócił się do organu " o doręczenie stronie decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] lutego 2017r.. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. Wójt [...] przesłał kopię decyzji z dnia [...] lutego 2017 r.. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. I. K. wniósł odwołanie od decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po przytoczeniu treści przepisów prawa, wskazało, iż w orzecznictwie ustalony jest pogląd, że w sytuacjach określonych w art. 42 § 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. – dalej jako "K.p.a.") pisma można doręczyć tylko do rąk adresata, a nie innych osób. A zatem wydanie oryginału decyzji , której adresatem jest pan I. K. w siedzibie organu do rąk S. K. (ojca Skarżącego) nie stanowi doręczenia przewidzianego w przepisach K.p.a.. Stosownie do treści art. 110 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Okoliczność zatem prawidłowego doręczenia choćby jednej ze stron postępowania oznacza, że przedmiotowa decyzja znajduje się w obrocie prawnym. Ponieważ zaskarżona decyzja Wójta Gminy P. została doręczona pozostałym stronom postępowania zgodnie z przepisami K.p.a. obowiązującymi w tym zakresie, znajduje się ona w obrocie prawnym. Na wniosek pełnomocnika I. K. z dnia [...] października 2020r. Wójt Gminy P. przesłał E. K. kopię decyzji z dnia [...] lutego 2017r.. Należy zatem podnieść, że doręczenie kserokopii decyzji nie otwiera terminu do wniesienia odwołania. Jest to czynność techniczna, która nie podlega zaskarżeniu w trybie odwołania. Z kolei uwzględnienie wniosku o wydanie kserokopii nie skutkuje rozpoczęciem biegu kolejnego terminu do wniesienia odwołania. Dalej organ podniósł, iż ugruntowany jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że termin do wniesienia odwołania dla pominiętej strony biegnie od dnia doręczenia decyzji stronie, której najpóźniej decyzję doręczono. W przedmiotowej sprawie jest to dzień doręczenia decyzji stronom : B. i B. P. oraz M. i L. K. w dniu [...] marca 2017r. Odwołanie od przedmiotowej decyzji zostało nadane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu [...] listopada 2020r.. Zatem odwołanie zostało wniesione po upływie ustawowego, czternastodniowego terminu do jego wniesienia, który kończył się w dniu [...] kwietnia 2017r. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł I. K. zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na jego treść, tj. art. 129 § 2 K.p.a. w zw. z art. 134 K.p.a. polegające na błędnym uznaniu przez SKO, że strona wniosła odwołanie po terminie bowiem jako dla pominiętej strony biegł on dla niej od dnia doręczenia decyzji tej stronie, której najpóźniej decyzję doręczono i zakończył się w dniu [...] kwietnia 2017 r., w sytuacji gdy I. K., który został przez Organ uznany za stronę, decyzja nie została doręczona w marcu 2017 r., ale [...] listopada 2020 r., zatem termin do wniesienia odwołania upływał dla niego po 14 dniach od dnia prawidłowego i zgodnego z przepisami K.p.a. doręczenia mu decyzji, a zatem odwołanie wniesione w dniu [...] listopada 2020 r. zostało wniesione w terminie bowiem decyzja została stronie (I. K.) doręczona w dniu [...] listopada 2020 r. na jej wniosek. Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, iż pismem datowanym na dzień [...] listopada 2020 r. organ przesłał stronie decyzję w sprawie warunków zabudowy. Co prawda do pisma z dnia [...] listopada 2020 r. zostało dołączone potwierdzenie odbioru na którym widnieje podpis S. K. to jednak takie doręczenie nie może zostać uznane za prawidłowe. Doręczenie takie nie odbyło się w żadnym z przewidzianych w K.p.a. trybów doręczenia. Kwestię tego, że decyzja nie został I. K. doręczona w marcu 2017 r. SKO jednoznacznie przesądził w treści zaskarżonego postanowienia. Dalej Skarżący wskazał, iż pierwsze doręczenie decyzji stronie (I. K.) miało miejsce w dniu [...] listopada 2020 r. na jej wniosek, a zatem od tej daty biegnie dla strony termin na wniesienie od niej odwołania. Wobec powyższego strona (I. K.) w dniu [...] listopada 2020 r. wniosła odwołanie od doręczonej w dniu [...] listopada 2020 r. decyzji. Odwołanie zostało przekazane przez Organ pierwszej instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący podniósł, iż po pierwsze, nie ulega żadnej wątpliwości, co SKO przyznało wprost, że decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] lutego 2017 r. nie została doręczona stronie - I. K. w dniu [...] marca 2017 r. Wobec powyższego pełnomocnik I. K. w dniu [...] października 2020 r. wniósł o doręczenie decyzji, a nie wydanie jej kserokopii, na co wskazało SKO . W odpowiedzi na wniosek strona otrzymała pismo z [...] listopada 2020 r. o następującej treści "w odpowiedzi na pismo z dnia [...] października 2020 r. w załączeniu przesyłam kopię decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, planowanej na działce nr [...] położonej w P. przy ul. [...]". Skarżący podniósł, iż po drugie, SKO wskazało, że "uwzględnienie wniosku o wydanie kserokopii nie skutkuje rozpoczęciem biegu kolejnego terminu do wniesienia odwołania. Termin ten biegnie jednokrotnie wyłącznie od daty doręczenia stronie oryginału decyzji." Skarżący wyjaśnił, iż wniosek o doręczenie decyzji i doręczenie jej kopii nie skutkowało rozpoczęciem biegu kolejnego terminu do wniesienia odwołania, ale wyznaczało końcowy czternastodniowy termin na wniesienie odwołania, który upływał 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji, zatem 14 dni od [...] listopada 2020 r. Skoro decyzja nie została wcześniej (przed dniem [...] listopada 2020 r.) doręczona stronie, to nie upłynął dla niej termin na wniesienie odwołania. Po trzecie, pogląd wyrażony przez SKO że termin do wniesienia odwołania dla pominiętej strony biegnie od dnia doręczenia decyzji stronie, której najpóźniej decyzję doręczono, (...) zatem w przedmiotowej sprawie jest to dzień doręczenia decyzji stronom: B. i B. P. oraz M. i L. K. w dniu [...] marca 2017 r. (...)" jest nieadekwatny do niniejszej sprawy. Pogląd dotyczący terminu wniesienia odwołania przez stronę pominiętą, dotyczy sytuacji gdy dana osoba, przez całe postępowanie, w ogóle nie była uznawana za stronę, była pominięta (podstawa do wznowienia postępowania). Z akt niniejszej sprawy wynika, że I. K. został przez Organ (Wójta Gminy P.) uznany za stronę, nie został pominięty, ale nie została mu doręczona decyzja. W powyższym zakresie należy zwrócić uwagę na pogląd zaprezentowany przez WSA w Warszawie w wyroku z [...] listopada 2020 r., VII SA/Wa [...]. Sąd wskazał w nim, że z przepisów (art. 129 § 2 K.p.a. i art. 134 K.p.a.) należy wywieść, że przesłanką do wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest ustalenie skuteczności doręczenia decyzji organu I instancji stronie. WSA wskazał, że "Biorąc pod uwagę okoliczność, że zaskarżona decyzja nie została zaadresowana do skarżącej, a tym samym nie została jej doręczona, należy przyjąć, że termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął swojego biegu w stosunku do niej. Tak więc odwołania podpisanego przez skarżącą, nie można uznać za wniesione z uchybieniem terminu. Brak bowiem doręczenia decyzji stronie czy ustalenie, że zostało ono dokonane z obrazą przepisów kodeksu postępowania administracyjnego traktujących o doręczenia oznacza, że termin ten nie rozpoczął swojego biegu (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 1996 r. SA/Ka 2966/95, LEX nr 27283)." Jednocześnie, odnosząc się do wskazanej przez SKO kwestii, że "składając odwołanie strona nie wniosła jednocześnie prośby o przywrócenie uchybionego terminu" należy wskazać, że "Jeżeli nie doszło do doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, to nie rozpoczął biegu termin na wniesienie od niej odwołania, co wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia czyni bezprzedmiotowym. Instytucja przywrócenia terminu ma bowiem zastosowanie w sytuacji, gdy strona nie kwestionuje tego, że nie złożyła odwołania w ustawowym terminie, twierdząc jedynie, że uchybienie to nie zostało przez nią zawinione." (wyrok NSA z 12.11.2019 r. sygn. akt II OSK 238/18, wyrok WSA w Warszawie z 29.6.2020 r. V SA/Wa 2314/19). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2021 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, iż pierwszy wybudowany budynek nie jest zamieszkały na stałe ani przez właścicieli lub ich rodzinę, ale pełni rolę komercyjną - wynajmu pokoi. Kolejny budynek który obecnie powstaje na działce, a znajduje się bezpośrednio przed oknami domu I. K., budowany jest według bardzo podobnego projektu - osobne pokoje z aneksami, na dole z osobnymi wyjściami na zewnątrz. W obiekcie który już istnieje, cały czas w okresie letnim przebywają turyści, a poza sezonem letnim kwaterowani są pracownicy firm. Koło nowego obiektu parkowane są pojazdy i teren jest użytkowany jako parking dla osób przebywających w obiekcie. Zatem kolejny obiekt z pewnością będzie użytkowany jako obiekt o funkcji komercyjnej. Na terenie wyznaczone są osobne miejsca dla turystów do spożywania posiłków na zewnątrz, do grillowania. Co również istotne teren nie ma przygotowanej komunikacji dla przejazdu tylu pojazdów ile się na nim znajduje. Bezpośrednio przed oknami domu I. K., tuż za płotem parkowane są liczne pojazdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zaznaczenia wymaga, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz.2325 zwanej dalej: "P.p.s.a.".) Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu w nieniejszej sprawie jest postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. – dalej jako "K.p.a.") organ odwoławczy bada z urzędu zachowanie terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji, co w konsekwencji wyłącza dopuszczalność jej skontrolowania w zwyczajnym postępowaniu odwoławczym. Wydanie postanowienia na podstawie art. 134 K.p.a.. nie zależy więc od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia, organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 K.p.a.. W myśl art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin ten jest terminem zawitym, co oznacza, że jego przekroczenie, niezależnie od przyczyn, które go spowodowały, powoduje konieczność stwierdzenia, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu. W pierwszej kolejności odnieść należy się do kwestii prawidłowości doręczenia decyzji ojcu Skarżącego w siedzibie organu. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż aby uznać, że doręczenie zostało dokonane prawidłowo, muszą zostać spełnione przesłanki określone w przepisach normujących określoną formę doręczeń. W przeciwnym razie brak jest podstaw do łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia pisma stronie (zob. wyrok NSA z 17 marca 2009 r., II OSK 1297/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej jako "CBOSA"). Zasady doręczania pism w postępowaniu administracyjnym przez organ administracji publicznej regulują przepisy rozdziału 8 "Doręczenia" działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. I tak, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 K.p.a.). Osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 § 1 K.p.a.). Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 42 § 2 K.p.a.). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42 § 2 K.p.a.). W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się w trybie doręczenia zastępczego (art. 43 K.p.a.). Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że na gruncie K.p.a. formy doręczenia zastępczego pism procesowych odnoszą się tylko do doręczania pism adresatowi w mieszkaniu. Doręczenie pisma osobie fizycznej w siedzibie organu może być dokonane zatem wyłącznie adresatowi (do rąk adresata), albowiem przepisy prawa nie przewidują doręczenia dorosłemu domownikowi w siedzibie organu. Z powyższych względów słusznie uznał organ odwoławczy, iż w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] lutego 2017 r. nie została skutecznie doręczona Skarżącemu., co w ocenie Sądu doprowadziło do pozbawienia możliwości działania Skarżącego w sprawie. W tym miejscu podkreślić należy, iż pod pojęciem "nie branie udziału w postępowaniu" nie należy rozumieć wyłącznie sytuacji całkowitego pominięcia strony w postępowaniu, jak wskazuje na to Skarżący, ale również pominięcie jej w części tego postępowania choćby na etapie doręczania decyzji administracyjnej. Ponadto rozpoznając niniejszą sprawę podkreślić należy, iż odróżnić należy postępowania w którym bierze udział jedna strona od postępowania gdzie mamy do czynienia z wielością stron. W przepisie art. 129 § 2 K.p.a. jako datę początkową terminu do wniesienia odwołania wskazano datę doręczenia decyzji stronie. Znaczenie tej normy jest oczywiste tam, gdzie w postępowaniu administracyjnym występuje jedna strona i doręczenie decyzji następuje do jej rąk. Wtedy, z dniem doręczenia, decyzja wprowadzana jest do obrotu prawnego. Od tej daty organ związany jest decyzją (art. 110 K.p.a.), od tej daty strona może podejmować także inne, niż wniesienie odwołania, czynności dotyczące tej decyzji (np. złożyć wniosek o jej uzupełnienie). Zatem w takiej sytuacji brak skutecznego doręczenia decyzji powoduje, iż nie wchodzi ona do obrotu prawnego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. W istocie bowiem decyzja niedoręczona stronie w sensie prawnym "nie istnieje", nie ma więc rozstrzygnięcia, które mogłoby być kwestionowane czy to w drodze odwołania czy nadzwyczajnych środków zaskarżenia. W takiej sytuacji należałoby w pierwszej kolejności doręczyć decyzję. Natomiast sytuacja kształtuje się diametralnie odmiennie jeśli w postępowaniu administracyjnym występuje więcej niż jedna strona, a decyzja została doręczona przynajmniej jednej ze stron postępowania. W orzecznictwie wskazuje się, iż bez wątpienia wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie np. z pominięciem niektórych stron postępowania (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 1015/15). W takiej sytuacji niedopuszczalne jest przyjęcia, iż taka decyzja nie wywołuje skutków prawnych czy też nigdy nie nabędzie waloru ostateczności i można ją zaskarżyć w każdym czasie. Powyższe prowadziłoby do całkowitego zachwiania regułami procesowymi, takimi jak bezpieczeństwo i trwałość działań organów administracji. Z powyższych względów w sytuacji nie doręczenia decyzji jednej ze stron aby zapewnić pewność prawa, a z drugiej strony nie pozbawić zainteresowanych możliwości zakwestionowania zapadłego rozstrzygnięcia ustawodawca przewidując takie sytuacje wprowadził do systemu prawa administracyjnego instytucję wznowienia postępowania czy też wniosku o przywrócenie terminu. Z tych też względów w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie prawa administracyjnego utrwalił się pogląd, że osoba, która pomimo posiadania interesu prawnego nie brała udziału w postępowaniu, zachowuje termin do wniesienia środka zaskarżenia, ale w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję doręczono. Oznacza to, że ostateczny i nieprzekraczalny termin do złożenia odwołania dla osób, które nie brały udziału w postępowaniu jest taki sam jak termin do złożenia odwołania dla strony, której jako ostatniej doręczono decyzję. Strona może wnieść odwołanie od wydanej decyzji do momentu, gdy decyzja ta stała się ostateczna, a więc do czasu rozpoznania odwołania wniesionego przez inną stronę, a gdy odwołania nie wniesiono - przed upływem 14 dni (m.in. wyrok NSA z 10 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1209/05, Lex nr 289245; wyrok WSA w Olsztynie z 10 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 30/11, Lex nr 795687, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 129 K.p.a., Lex/el., 2014, teza 6). Zatem jeżeli strona postępowania bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym i to zarówno w całym postępowaniu, jak i w jego części, na przykład na skutek niedoręczenia decyzji, to czternastodniowy termin do wniesienia odwołania biegnie dla tej strony od doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronom postępowania, które brały udział w postępowaniu. Jak wynika z niewadliwych ustaleń organu, najpóźniejsze doręczenie decyzji stronie biorącej udział w postępowaniu zakończonym decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...] lutego 2017r. r. nastąpiło [...] marca 2017 r. Natomiast odwołanie od przedmiotowej decyzji zostało nadane za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu [...] listopada 2020r.. Zatem odwołanie zostało wniesione po upływie ustawowego, czternastodniowego terminu do jego wniesienia, który, jak słusznie uznał organ odwoławczy, kończył się w dniu [...] kwietnia 2017r.. W tym miejscu wskazać należy, iż doręczenie w dniu [...] listopada 2020 r. kopii decyzji nie należy traktować jako doręczenia decyzji otwierającej termin do wniesienia odwołania nawet w sytuacji gdy stronie nigdy tej decyzji w oryginale nie doręczono. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko reprezentowane w orzecznictwie, iż późniejsze wydanie stronie postępowania kopii decyzji nie ma wpływu na bieg terminu, w szczególności nie przerywa biegu tego terminu i termin ten nie biegnie od nowa licząc od daty doręczenia kserokopii decyzji stronie, nie powoduje otwarcia od początku dla strony terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2890/16, CBOSA). Wobec powyższego skoro w niniejszej sprawie Skarżący wniósł odwołanie z uchybieniem terminu do jego wniesienia, to na organie odwoławczym ciąży obowiązek wydania w oparciu o art. 134 K.p.a. postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania jest bowiem terminem wyznaczonym przez ustawodawcę, a organ nie ma żadnego wpływu na jego długość, niemożliwe jest więc jego przedłużenie. Stwierdzenie uchybienia terminu nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. W tym miejscu wskazać również należy, iż w okolicznościach niniejszej sprawy organ zasadnie potraktował pismo Skarżącego jako odwołanie, a nie jako wniosek o wznowienie postępowania. Na powyższe wskazywał sposób zaadresowania pisma, a także treść, w której wyrażone zostało niezadowolenie z decyzji, jak tego wymaga art. 128 zd. 2 k.p.a., a co ważniejsze strona szeroko opisała kwestię, iż wnosi odwołanie w terminie. Skarżący w toku całego dotychczasowego postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego nie kwestionował kwalifikacji jego pisma jako odwołania, co więcej, wyraźnie tę kwalifikację potwierdzał. Tym samym w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do wydania postanowienia z art. 134 K.p.a., a wydając to postanowienie, organ odwoławczy działał zatem prawidłowo, zgodnie z przepisami prawa procesowego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.