II K 126/20

<p>Sygn. akt II K 126/20 <em> <!-- -->-wyrok po sprostowaniu-</em> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 9 grudnia 2021r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Częstochowie II Wydział Karny w składzie:</p> <p>Przewodnicząca: SSO Urszula Adamik</p> <p>Sędziowie: SSO Jarosław Poch</p> <p>Ławnicy: Paweł Cieślak</p> <p>Anna Sikorska</p> <p>Regina Lis</p> <p>Protokolant: Emilia Bojanowska</p> <p>Przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Częstochowie <span class="anon-block">A. S. (2)</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniach 3.12.2020r., 21.01.2021r., 4.03.2021r., 16.04.2021r., 13.05.2021r., 17.06.2021r., 24.09.2021r., 18.11.2021r., 2.12.20212r. w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p>sprawy:</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Ł. M.</span> </strong> </p> <p>s. <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">A.</span> zd. <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span>,</p> <p>oskarżonego o to, że:</p> <p>1.  W dniu 22 kwietnia 2020 roku w m. <span class="anon-block">Z.</span> gm. <span class="anon-block">M.</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span> działając w zamiarze bezpośrednim, usiłował pozbawić życia <span class="anon-block">B. W.</span> porażając go paralizatorem elektrycznym, a następnie wielokrotnie zadając mu uderzenia maczetą w głowę oraz tylne części ciała i powodując obrażenia ciała w postaci licznych ran ciętych głowy, złamania kości potylicznej po stronie prawej z wgłobieniem, drobnych ognisk krwotocznych w prawej okolicy ciemieniowej mózgu, rany ciętej policzka lewego penetrującej do jamy ustnej z uszkodzeniem mięśni żwaczy, rany ciętej pośladka lewego, naruszające czynności narządów jego ciała na okres powyżej 7 dni, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na rodzaj i charakter doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń ciała, obezwładnienie przez pokrzywdzonego i interweniujących funkcjonariuszy Policji oraz udzieloną mu pomoc medyczną,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </strong> </p> <p>2.  W dniu 22 kwietnia 2020 roku w m. <span class="anon-block">Z.</span> gm. <span class="anon-block">M.</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span> działając w zamiarze bezpośrednim, usiłował pozbawić życia <span class="anon-block">W. M.</span> kilkukrotnie uderzając ją maczetą w głowę i powodując u niej obrażenia w postaci rany tłuczonej głowy okolicy ciemieniowej, otarcia naskórka okolicy łuku brwiowego prawego, podbiegnięcia krwawego okolicy ramienia prawego i okolicy łydki prawej, naruszających czynności narządu jej ciała na okres poniżej 7 dni, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na rodzaj i charakter doznanych przez pokrzywdzoną obrażeń, interwencję <span class="anon-block">B. W.</span> oraz ucieczkę pokrzywdzonej z miejsca zdarzenia i udzieloną jej pomoc medyczną,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </strong> </p> <p>3.  W dniu 17 kwietnia 2020 roku w m. <span class="anon-block">Z.</span> województwa <span class="anon-block"> (...)</span> kierował w ruchu lądowym samochodem marki <span class="anon-block">M. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> pomimo obowiązującego od dnia 30.08.2019r. do 30.08.2022r. zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego wyrokiem <span class="anon-block">(...)</span> o sygn. <span class="anon-block">(...)</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 kk</a> </strong> </p> <p>4.  W dniu 17 kwietnia 2020 roku w m. <span class="anon-block">Z.</span> województwa <span class="anon-block"> (...)</span> groził pozbawieniem życia i zdrowia przy użyciu noża <span class="anon-block">B. W.</span> i <span class="anon-block">D. M. (1)</span>, przy czym groźby te i towarzyszące im okoliczności wzbudziły w pokrzywdzonych uzasadnioną obawę, że mogą zostać spełnione,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> </strong> </p> <p>5.  W dniach 21 i 22 kwietnia 2020 roku w m. <span class="anon-block">Z.</span> województwa <span class="anon-block"> (...)</span>, działając z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu – kierował w ruchu lądowym samochodem marki <span class="anon-block">M. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> pomimo obowiązującego od dnia 30.08.2019r. do 30.08.2022r. zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego wyrokiem <span class="anon-block">(...)</span> o sygn. akt<span class="anon-block">(...)</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 kk</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->orzeka:</strong> </p> <p>I.  w ramach zarzutu z pkt 1 aktu oskarżenia uznaje oskarżonego <span class="anon-block">Ł. M.</span> za winnego tego, że w dniu 22 kwietnia 2020r. w miejscowości <span class="anon-block">Z.</span> gm. <span class="anon-block">M.</span> posługując się maczetą zadał kilka uderzeń <span class="anon-block">B. W.</span> i swoim działaniem spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała skutkujące rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni, w szczególności ranę ciętą głowy w okolicy czołowo-ciemieniowej prawej, ranę ciętą głowy w okolicy potylicznej prawej, ranę ciętą policzka lewego, ranę w okolicy przymostkowej lewej, ranę ciętą w okolicy podłopatkowej prawej, ranę ciętą w okolicy lędźwiowej prawej, ranę ciętą w okolicy przyśrodkowej łokcia lewego, ranę ciętą pośladka lewego, ranę ciętą w okolicy przyśrodkowej stawu skokowego prawego, otwarte złamanie kości ciemieniowej i potylicznej po stronie prawej z wgłobieniem, stłuczenie mózgu w okolicy ciemieniowej prawej, złamanie żuchwy po stronie lewej w okolicy kąta żuchwy, złamanie korony zęba 24 w 1/3 długości – tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> i za to przestępstwo na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> skazuje oskarżonego na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;</p> <p>II.  w ramach zarzutu z pkt 2 aktu oskarżenia uznaje oskarżonego <span class="anon-block">Ł. M.</span> za winnego tego, że w dniu 22 kwietnia 2020r. w miejscowości <span class="anon-block">Z.</span> gm. <span class="anon-block">M.</span> usiłował spowodować u <span class="anon-block">W. M.</span> obrażenia skutkujące uszkodzeniem ciała na okres powyżej 7 dni, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję osoby trzeciej i ucieczkę pokrzywdzonej, przy czym w wyniku podjętych działań, w szczególności uderzenia maczetą spowodował ranę tłuczoną głowy w okolicy ciemieniowej, a nadto otarcia naskórka okolicy łuku brwiowego prawego, podbiegnięcie krwawe okolicy ramienia prawego i okolicy łydki lewej, które skutkowały naruszeniem czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni, tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> i za to przestępstwo na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> skazuje go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;</p> <p>III.  uznaje oskarżonego <span class="anon-block">Ł. M.</span> za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt 3 aktu oskarżenia wyczerpującego znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 kk</a> i z pkt 5 aktu oskarżenia wyczerpującego znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 kk</a>, przy czym przyjmuje ciąg przestępstw w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 kk</a> i na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 kk</a> wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a nadto na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 1 a;art. 42 § 1 a pkt. 2)">art. 42 § 1a pkt 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 1)">art. 43 § 1 kk</a> orzeka środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat;</p> <p>IV.  uznaje oskarżonego <span class="anon-block">Ł. M.</span> za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt 4 aktu oskarżenia, przy czym eliminuje z opisu czynu twierdzenie, że oskarżony groził pozbawieniem życia <span class="anon-block">D. M. (1)</span> i ustala, iż groźby stosowane wobec <span class="anon-block">B. W.</span> miały na celu wymuszenie zwrotu wierzytelności, tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1;art. 191 § 2)">art. 191 § 1 i 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> i za to przestępstwo na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 kk</a> skazuje oskarżonego na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>V.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> orzeka wobec oskarżonego <span class="anon-block">Ł. M.</span> obowiązek przekazania <span class="anon-block">B. W.</span> kwoty 3000 (trzech tysięcy) złotych i <span class="anon-block">W. M.</span> kwoty 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zadośćuczynienia za krzywdy wyrządzone w wyniku popełnienia na ich szkodę przestępstw skutkujących obrażeniami ciała;</p> <p>VI.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1)">art. 85 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a> łączy oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. M.</span> orzeczone kary pozbawienia wolności i orzeka karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 4 (czterech) lat;</p> <p>VII.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> zalicza oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. M.</span> na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 22 kwietnia 2020r. godz. 18.25 do dnia 9 grudnia 2021r.;</p> <p>VIII.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> zwalnia oskarżonego <span class="anon-block">Ł. M.</span> od kosztów sądowych i obciąża tymi należnościami Skarb Państwa.</p> <p>SSO Urszula Adamik SSO Jarosław Poch</p> <p>Paweł Cieślak Anna Sikorska Regina Lis </p> <table> <colgroup> <col width="32"/> <col width="30"/> <col width="56"/> <col width="10"/> <col width="87"/> <col width="11"/> <col width="22"/> <col width="20"/> <col width="100"/> <col width="38"/> <col width="5"/> <col width="11"/> <col width="11"/> <col width="114"/> <col width="71"/> <col width="99"/> </colgroup> <tr> <td colspan="16"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="10"> <p>Formularz UK 1</p> </td> <td colspan="4"> <p>Sygnatura akt</p> </td> <td colspan="2"> <p>II K 126/20</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niekt ó rych czyn ó w lub niekt ó rych oskar ż onych, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do cz ęś ci wyroku obj ę tych wnioskiem. Je ż eli wyrok zosta ł wydany w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 a;art. 387)">art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.</a> albo je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygni ę cie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do informacji zawartych w cz ęś ciach 3–8 formularza.</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1.USTALENIE FAKTÓW</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->0.1. Fakty uznane za udowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="11"> <p> <em> <!-- -->Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">Ł. M.</span> </p> </td> <td colspan="11"> <p>6.  W dniu 22 kwietnia 2020 roku w m. <span class="anon-block">Z.</span> gm. <span class="anon-block">M.</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span> działając w zamiarze bezpośrednim, usiłował pozbawić życia <span class="anon-block">B. W.</span> porażając go paralizatorem elektrycznym, a następnie wielokrotnie zadając mu uderzenia maczetą w głowę oraz tylne części ciała i powodując obrażenia ciała w postaci licznych ran ciętych głowy, złamania kości potylicznej po stronie prawej z wgłobieniem, drobnych ognisk krwotocznych w prawej okolicy ciemieniowej mózgu, rany ciętej policzka lewego penetrującej do jamy ustnej z uszkodzeniem mięśni żwaczy, rany ciętej pośladka lewego, naruszające czynności narządów jego ciała na okres powyżej 7 dni, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na rodzaj i charakter doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń ciała, obezwładnienie przez pokrzywdzonego i interweniujących funkcjonariuszy Policji oraz udzieloną mu pomoc medyczną,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </strong> </p> <p>7.  W dniu 22 kwietnia 2020 roku w m. <span class="anon-block">Z.</span> gm. <span class="anon-block">M.</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span> działając w zamiarze bezpośrednim, usiłował pozbawić życia <span class="anon-block">W. M.</span> kilkukrotnie uderzając ją maczetą w głowę i powodując u niej obrażenia w postaci rany tłuczonej głowy okolicy ciemieniowej, otarcia naskórka okolicy łuku brwiowego prawego, podbiegnięcia krwawego okolicy ramienia prawego i okolicy łydki prawej, naruszających czynności narządu jej ciała na okres poniżej 7 dni, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na rodzaj i charakter doznanych przez pokrzywdzoną obrażeń, interwencję <span class="anon-block">B. W.</span> oraz ucieczkę pokrzywdzonej z miejsca zdarzenia i udzieloną jej pomoc medyczną,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </strong> </p> <p>8.  W dniu 17 kwietnia 2020 roku w m. <span class="anon-block">Z.</span> województwa <span class="anon-block"> (...)</span> kierował w ruchu lądowym samochodem marki <span class="anon-block">M. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> pomimo obowiązującego od dnia 30.08.2019r. do 30.08.2022r. zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego wyrokiem <span class="anon-block">(...)</span> o sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 kk</a> </strong> </p> <p>9.  W dniu 17 kwietnia 2020 roku w m. <span class="anon-block">Z.</span> województwa <span class="anon-block"> (...)</span> groził pozbawieniem życia i zdrowia przy użyciu noża <span class="anon-block">B. W.</span> i <span class="anon-block">D. M. (1)</span>, przy czym groźby te i towarzyszące im okoliczności wzbudziły w pokrzywdzonych uzasadnioną obawę, że mogą zostać spełnione,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> </strong> </p> <p>10.  W dniach 21 i 22 kwietnia 2020 roku w m. <span class="anon-block">Z.</span> województwa <span class="anon-block"> (...)</span>, działając z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu – kierował w ruchu lądowym samochodem marki <span class="anon-block">M. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> pomimo obowiązującego od dnia 30.08.2019r. do 30.08.2022r. zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego wyrokiem <span class="anon-block">(...)</span> o sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 kk</a> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p> <em> <!-- -->Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty </em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>Wyrokiem z dnia 16 września 2019r. sygn. <span class="anon-block">(...)</span> rozwiązał małżeństwo <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">Ł. M.</span> bez orzekania o winie – zgodnie z wolą obojga małżonków – a nadto zobowiązał pozwanego do łożenia na utrzymanie wspólnego dziecka stron i umorzył postępowanie w części dotyczącej zasądzenia alimentów na rzecz powódki.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Kserokopie dokumentów z akt sprawy sygn. <span class="anon-block">(...)</span>, w tym wyroku i jego pisemnego uzasadnienia</p> </td> <td> <p>k.999-1024</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>W związku z rozwodem, <span class="anon-block">Ł. M.</span> przekazał żonie w formie darowizny samochód marki <span class="anon-block">F. (...)</span>, a nadto przyjął na siebie ciężar spłaty kredytu zaciągniętego na zakup domu mimo, iż nie zdecydował się zamieszkać w tym budynku.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Umowa darowizny i wyciągi bankowe z rachunku <span class="anon-block">Ł. M.</span> </p> </td> <td> <p>k.1262-1278</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>Po rozwiązaniu małżeństwa <span class="anon-block">Ł. M.</span> wywiązywał się z obowiązku płacenia alimentów i opieki nad córką, zaś kontakty z byłą żoną ograniczył do niezbędnego minimum i unikał konfliktowych sytuacji. Mimo faktycznego i prawnego ustania relacji z żoną, <span class="anon-block">Ł. M.</span> zaniedbał uregulowania wszystkich spraw związanych z orzeczeniem rozwodu, w szczególności nie cofnął pełnomocnictwa do swojego konta walutowego. Oskarżony od wielu lat podejmował zatrudnienie za granicą i w dniu 15 kwietnia 2020r. otrzymał przelewem kwotę ponad 800 EURO tytułem wynagrodzenia za wykonywaną pracę. W tym okresie <span class="anon-block">Ł. M.</span> nie miał innych źródeł dochodu, a ograniczenia związane z pandemią oraz ciążące na nim zobowiązania z tytułu alimentów na dziecko i kredytu bankowego, miały istotny wpływ na sytuację materialną. Dodatkowym utrudnieniem dla oskarżonego była depresja, która wymagała nie tylko terapii farmakologicznej, ale również skłaniała do podjęcia leczenia szpitalnego na <span class="anon-block">D. (...)</span>.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Wyjaśnienia oskarżonego</p> <p>Dokumentacja medyczna</p> <p>Opinia psychiatryczna</p> </td> <td> <p>k.159-160, 176-178, 184-185, 490-491, 610-617</p> <p>k.409</p> <p>k.436-441, 540-542</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>W dniu 17 kwietnia 2020r. <span class="anon-block">Ł. M.</span> uzyskał informację, że była żona wydała dyspozycję przelewu kwoty 800 EURO z jego konta walutowego na konto <span class="anon-block">B. W.</span>, który – według wiedzy oskarżonego – był aktualnym partnerem <span class="anon-block">W. M.</span>. Zdenerwowany postępkiem byłej żony, postanowił wyjaśnić zaistniałą sytuację i w tym celu próbował nawiązać z nią kontakt telefoniczny, jednak nie odbierała połączeń. Ostatecznie oskarżony zdecydował się spotkać z byłą żoną w jej miejscu zamieszkania i w tym celu skorzystał ze swojego samochodu, mimo orzeczonego przez <span class="anon-block">(...)</span>zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.</p> <p>Na miejscu zastał nieznanego mu wcześniej <span class="anon-block">B. W.</span>, którego zapytał o miejsce pobytu <span class="anon-block">W. M.</span>, a gdy uzyskał informację, ze kobieta jest w pracy, zdecydował się od razu rozwiązać swój problem i zażądał zwrotu waluty pobranej z konta bez jego wiedzy i zgody. Powodowany emocjami, <span class="anon-block">Ł. M.</span> zwrócił się do <span class="anon-block">B. W.</span> słowami, które ten odebrał jako bezprawną groźbę, a przy tym manifestując trzymany w ręku nóż, dodatkowo nadał szczególnego znaczenia prezentowanej postawie. Oskarżony ponownie złamał zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych i swoim samochodem wrócił do miejsca zamieszkania.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Wyjaśnienia oskarżonego</p> <p>Dokumentacja bankowa</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">W. M.</span> </p> <p>Odpis wyroku <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>Wyjaśnienia oskarżonego</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">B. W.</span> </p> </td> <td> <p>m.in. k.160</p> <p>k.401-402</p> <p>k.148verte</p> <p>k.464</p> <p>k.160, 177, 491</p> <p>143-144, 620-630</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>Mimo kategorycznego żądania, <span class="anon-block">Ł. M.</span> nie odzyskał swoich pieniędzy i wtedy zaczął obmyślać sposób zemsty, przy czym jego działania były zdeterminowane silnymi emocjami i ułomnościami wynikającymi z zaburzeń depresyjno-lękowych oraz fobii społecznej. Początkowo oskarżony ograniczał się do obserwowania posesji byłej żony, by zaakcentować swoją desperację („żeby wiedzieli, że ja nie żartuję” k.177). Ostatecznie zdecydował się na bardziej radykalne działanie, w szczególności był zdecydowany wyrządzić byłej żonie krzywdę poprzez pozostawienie na jej ciele blizny, a następnie w jej obecności chciał popełnić samobójstwo (wyjaśnienia oskarżonego k.177verte).</p> <p>W dniu 22 kwietnia 2020r. około godz. 17-ej oskarżony udał się do miejsca zamieszkania <span class="anon-block">W. M.</span> wyposażony w maczetę, paralizator i nóż, którym miał zamiar odebrać sobie życie. Przez krótki czas obserwował posesję przy użyciu lornetki, a następnie wszedł na podwórko i udał w stronę budynku gospodarczego. Oskarżony nie zachowywał ostrożności i wkrótce <span class="anon-block">W. M.</span> ujawniła jego obecność, o czym powiadomiła <span class="anon-block">B. W.</span>, który spał w jej domu. Pojawienie się intruza skłoniło <span class="anon-block">B. W.</span> do podjęcia interwencji i w tym celu wyszedł na podwórko wyposażony w pistolet na gumowe kule – mężczyzna przewidział możliwość zaistnienia podobnej sytuacji i przygotował się do niej poprzez przyuczenie <span class="anon-block">W. M.</span> do obsługi pistoletu, który już od pewnego czasu trzymał w jej domu.</p> <p>Pierwsza konfrontacja między mężczyznami miała miejsce w budynku gospodarczym, gdy <span class="anon-block">B. W.</span> dwukrotnie strzelił do oskarżonego z broni na gumowe kule. Wtedy <span class="anon-block">Ł. M.</span> strzelił z paralizatora, w wyniku czego zaatakowany mężczyzna upadł na ziemię. Oskarżony udał się w kierunku byłej żony, przy czym mijając <span class="anon-block">B. W.</span> ponownie poraził go paralizatorem powodując, że ten upadł na ziemię. Po wyjściu z pomieszczenia gospodarczego napastnik uderzył kobietę maczetą w głowę, przy czym użył nieznacznej siły, albowiem nie miał zamiaru pozbawić jej życia. Pokrzywdzona zdecydowała się na ucieczkę do sąsiadów. W tym czasie <span class="anon-block">B. W.</span> wstał z ziemi i podszedł do oskarżonego, który zaczął wymachiwać maczetą. Nie zważając na otrzymywane ciosy, pokrzywdzony odebrał napastnikowi maczetę, zadał mu kilka uderzeń pięścią w twarz, a następnie przewrócił na ziemię i usiadł na nim. Oskarżony prosił mężczyznę by go zabił. Po chwili na miejscu zjawił się patrol policji i karetka pogotowia.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Wyjaśnienia <span class="anon-block">Ł. M.</span> </p> <p>Protokół oględzin konta <span class="anon-block">F.</span> </p> <p>Opinia sądowo-psychiatryczna</p> <p>Opinia psychologiczna</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">B. W.</span> </p> </td> <td> <p>k.159-160, 176-178, 184-185, 490-491, 610-617</p> <p>k.52-58</p> <p>k.436-441, 540-542, 1121-1125</p> <p>k.410-415, 951-954, 1196-1197</p> <p>k.103-103, 620-630</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>W wyniku zajścia <span class="anon-block">B. W.</span> doznał obrażeń ciała skutkujących rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni, w szczególności licznych ran ciętych głowy, złamania kości ciemieniowej i potylicznej po stronie prawej z wgłobieniem, drobnych ognisk krwotocznych w prawej okolicy ciemieniowej mózgu, rany ciętej policzka lewego penetrującej do jamy ustnej z uszkodzeniem mięśni żwaczy, rany ciętej pośladka lewego, ran ciętych w okolicy przymostkowej lewej, podłopatkowej prawej, lędźwiowej prawej, przyśrodkowej łokcia lewego, przyśrodkowej stanu skokowego prawego, złamania żuchwy po stronie lewej w okolicy kąta żuchwy, złamania korony zęba 24 w 1/3 długości.</p> <p> <span class="anon-block">W. M.</span> miała obrażenia ciała powodujące rozstrój zdrowia na okres do 7 dni, w szczególności ranę tłuczoną głowy w okolicy ciemieniowej, a nadto otarcia naskórka okolicy łuku brwiowego prawego, podbiegnięcie krwawe okolicy ramienia prawego i okolicy łydki lewej.</p> <p>Oskarżony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy, stłuczenia klatki piersiowej po stronie lewej, rany szarpanej lewej małżowiny usznej z ubytkiem części małżowiny, ran ciętych szyi po stronie lewej.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Opinie biegłego z zakresu chirurgii urazowej</p> <p>Dokumentacja medyczna</p> </td> <td> <p>k.168-170, 1314-1321, 1339-1341, 1343-1344</p> <p>k.116, 297, 1067-1077</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>W dacie popełnienia zarzuconych czynów, <span class="anon-block">Ł. M.</span> miał zachowaną zdolność rozpoznania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, z tym że występujące u niego zaburzenia osobowości (osobowość unikająca, lękowa) i kumulacja sytuacji trudnych, spowodowały silny stres przekraczający jego możliwości adaptacyjne, w szczególności wywołały oszołomienie, zawężenie pola świadomości, skoncentrowanie się na jednej idei, nie dostrzeganie innych sposobów rozwiązania trudnej sytuacji. Cechy ostrej reakcji na stres były niezależne od woli oskarżonego i nie był w stanie ich kontrolować. Oskarżony miał świadomość, że działał w dobrej sprawie, w obronie własnej.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Opinia biegłych lekarzy psychiatrów</p> <p>Opinia biegłego psychologa</p> </td> <td> <p>k.436-441, 540-542, 1121-1125</p> <p>k.410-415, 951-954, 1196-1197</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->0.1. Fakty uznane za nieudowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="11"> <p> <em> <!-- -->Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="3"> <p>Zarzut 1, 2</p> <p>Zarzut 4</p> </td> <td colspan="11"> <p>Brak dowodów potwierdzających zamiar usiłowania zabójstwa <span class="anon-block">W. M.</span> i <span class="anon-block">B. W.</span>.</p> <p>Brak dowodów potwierdzających zarzut stosowania gróźb bezprawnych wobec <span class="anon-block">D. M. (1)</span>.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p> <em> <!-- -->Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione </em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>Materiał dowodowy został szczegółowo omówiony w dalszej części uzasadnienia.</p> </td> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1.OCena DOWOdów</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p>1.1.  <strong> <!-- --> Dowody będące podstawą ustalenia faktów </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 1.1</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td rowspan="2" colspan="2"> <p>Wyjaśnienia <span class="anon-block">Ł. M.</span> k.159-160, 176-178, 184-185, 490-491, 610-617</p> <p>Opinia biegłego psychologa k.951-954, 1196-1197</p> <p>Protokół k.52-58</p> <p>Opinia biegłych lekarzy psychiatrów k.436-441, 540-542, 1121-1125</p> <p>Opinia biegłego psychologa k.410-415, 951-954, 1196-1197</p> </td> <td rowspan="2" colspan="10"> <p>Oskarżony <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Ł. M.</span> </strong> zakwestionował zasadność przedstawionej w akcie oskarżenia oceny prawnej jego zachowania względem <span class="anon-block">W. M.</span>, <span class="anon-block">D. M. (1)</span> i <span class="anon-block">B. W.</span>, natomiast uznał zarzuty dotyczące kierowania samochodem pomimo orzeczonego względem niego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, a także przyznał się do grożenia <span class="anon-block">B. W.</span>.</p> <p>Podczas pierwszego przesłuchania przeprowadzonego w dniu 18.04.2020r. oskarżony odniósł się jedynie do przedstawionych mu podczas tej czynności zarzutów dotyczących zdarzeń zaistniałych w dniu 17.04.2020r. (postanowienie o przedstawieniu zarzutów k.157). Oskarżony potwierdził fakt zaistnienia konfliktu w relacjach z byłą żoną i jej znajomym <span class="anon-block">B. W.</span>, przy czym zaprzeczył, by stosował wobec nich groźby. Odnosząc się do złożonego przeciwko niemu doniesienia, <span class="anon-block">Ł. M.</span> wyjaśnił, że w dniu 17.04.2020r. stwierdził brak na koncie bankowym kwoty ponad 800 EURO, które zostały przelane przez niemiecką agencję tytułem zaległego wynagrodzenia za pracę. Ustalił, że cała suma została przekazana przez jego byłą żonę na rachunek <span class="anon-block">B. W.</span>. Próbował wyjaśnić sprawę, jednak była żona nie odbierała telefonu. Był zdenerwowany zaistniałą sytuacją i swoim samochodem udał się do miejscowości <span class="anon-block">Z.</span>, by spotkać się z byłą żoną w jej miejscu zamieszkania. Na podwórku zastał nieznanego mu mężczyznę, którym okazał się aktualny partner <span class="anon-block">W. M.</span>. Na jego pytanie <span class="anon-block">B. W.</span>, potwierdził swoją tożsamość i wyjaśnił, że <span class="anon-block">W. M.</span> jest w pracy. Oskarżony oświadczył, że wie o kradzieży pieniędzy z jego konta i zażądał ich zwrotu. Niedługo potem podszedł do nich <span class="anon-block">D. M. (1)</span>. Opuszczając posesję, w zdenerwowaniu kopnął donicę z kwiatkiem i potłukł znalezione po drodze talerze. Nie wszczynał żadnej awantury, tylko wsiadł do swojego samochodu i udał się do domu. By uspokoić emocje, wypił niewielką ilość alkoholu. Okazało się, że <span class="anon-block">B. W.</span> wraz z <span class="anon-block">D. M. (1)</span> złożyli na niego doniesienie i po niespełna godzinie zjawili się u niego funkcjonariusze Policji w celu wyjaśnienia zasadności skargi. Postępek byłej żony i jej partnera spowodował dla niego bardzo trudną sytuację, albowiem pozostał bez środków do życia i w tamtym czasie nie mógł liczyć na żadne zatrudnienie, a musiał realizować zobowiązania związane z alimentami na córkę i kredytem zaciągniętym jeszcze w czasie małżeństwa na zakup domu, przy czym ciężka depresja stanowiła dla niego dodatkowe obciążenie.</p> <p>Składając wyjaśnienia w dniu 24.04.2020r. przed prokuratorem (k.176-178), <span class="anon-block">Ł. M.</span> zastrzegł, że przebieg zdarzenia, które miało miejsce w dniu 22.04.2020r. nie był przez niego zaplanowany i stanowił sumę zachowań wszystkich osób, które brały w nim udział. Udał się do miejsca zamieszkania byłej żony, bo czuł się skrzywdzony dokonaną na jego szkodę kradzieżą. Miał zamiar jedynie „ją trochę uszkodzić”, ale na pewno nie planował zabójstwa. Wiedział, że <span class="anon-block">W. M.</span> mieszka z <span class="anon-block">B. W.</span> i w celu obrony przed ich działaniami, zabrał ze sobą maczetę, paralizator i nóż myśliwski. Wpierw zobaczył na posesji byłą żonę, a chwilę później w pomieszczeniu gospodarczym spotkał <span class="anon-block">B. W.</span>. Nie umiał sobie odtworzyć początku awantury, a jedynie utrwaliło mu się w pamięci, że uderzył żonę maczetą w głowę. Później doszło do „zwarcia” z <span class="anon-block">B. W.</span>, który stanął mu na drodze gdy zamierzał doprowadzić do konfrontacji z byłą żoną.</p> <p>Podane przez oskarżonego okoliczności świadczyły – zdaniem Sądu – nie tylko o woli współpracy z organami ścigania, ale również poczuciu winy za agresywną reakcję na postępek byłej żony, a także ujawniały bezradność wobec doznanej krzywdy. Podana przez niego sekwencja zdarzeń zawiera obciążające go elementy, których nawet <span class="anon-block">B. W.</span> nie potwierdził – m.in. odnośnie początkowej fazy zajścia i roli w zdarzeniu osób, które w procesie uzyskały status pokrzywdzonych. Na treść składanych zeznań niewątpliwie miał wpływ jego stan emocjonalny, co zaakcentował biegły psycholog obecny przy jego przesłuchaniu na rozprawie.</p> <p>Przesłuchiwany kolejny raz na posiedzeniu w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania (k.184-185), <span class="anon-block">Ł. M.</span> ograniczył się do uznania zarzutów prowadzenia samochodu bez uprawnień i gróźb bezprawnych. Oskarżony zaprzeczył, by w konfrontacji z pokrzywdzonymi, działał z zamiarem pozbawienia ich życia.</p> <p>W końcowej fazie śledztwa (k.490-491), <span class="anon-block">Ł. M.</span> zastrzegł, że podczas zdarzenia w dniu 22.04.2020r., <span class="anon-block">B. W.</span> pierwszy go zaatakował strzelając do niego z broni. Kolejny raz podkreślił, że nie chciał nikogo zabić, a jedynie miał zamiar postraszyć byłą żonę i na jej oczach popełnić samobójstwo „aby miała do końca życia poczucie winy” (k.491). W wyniku przebiegu zdarzenia, w szczególności działań podjętych przez <span class="anon-block">B. W.</span>, nie miał siły na obronę, gdy <span class="anon-block">B. W.</span> przygniótł go ciężarem swojego ciała, czy choćby nawiązanie rozmowy z policjantami – nie jest prawdą, by rzekomo miał przyznać się do zamiaru zabicia byłej żony, co sugerował jeden z policjantów.</p> <p>Składając wyjaśnienia na rozprawie (k.610-617) oskarżony przedstawił szczegółowy opis zdarzeń objętych stawianymi mu zarzutami, przy czym – co podkreślił obecny przy przesłuchaniu psycholog – nie starał się umniejszać własnej winy, ani usprawiedliwiać swojego zachowania. Zwraca uwagę, że podane przez oskarżonego okoliczności, zasadniczo nie odbiegają od depozycji <span class="anon-block">B. W.</span>, który przecież nie miał powodu wspierać linii obrony byłego męża swojej przyjaciółki. Oskarżony nawiązał do wszystkich stawianych mu zarzutów i rzeczono przedstawił okoliczności stanu faktycznego. Przyznał się do kierowania samochodem bez wymaganych uprawnień i częściowo potwierdził również ustalenia prokuratora odnośnie pozostałych zarzutów.</p> <p>Z wyjaśnień <span class="anon-block">Ł. M.</span> jednoznacznie wynikało, że starał się utrzymywać poprawne relacje z byłą żoną, jednak dokonana przez nią kradzież pieniędzy była krzywdą, która wyzwoliła w nim gniew i negatywne emocje. Brak środków do życia i perspektyw na znalezienie zatrudnienia w okresie pandemii, a przy tym depresja, której doświadczał w tym czasie, zdeterminowały jego późniejsze poczynania. Postanowił upomnieć się o zwrot pieniędzy, jednak była żona nie odbierała telefonów i dlatego musiał doprowadzić do bezpośredniego spotkania. Nie zważając na zatrzymanie prawa jazdy, pojechał do <span class="anon-block">Z.</span> swoim samochodem. Nie zastał byłej żony, ale przekazał czytelny komunikat jej partnerowi żądając zwrotu pieniędzy pod groźbą „tragedii” (k.610) – swoje słowa kierował wyłącznie do <span class="anon-block">B. W.</span> i nie uczestniczyły w tej sytuacji inne osoby, w szczególności <span class="anon-block">D. M. (1)</span>. Nie odzyskał swojej własności i wtedy postanowił zemścić się za doznaną krzywdę. Nie miał zamiaru pozbawienia kogokolwiek życia, a swoje pretensje kierował wyłącznie do byłej żony. Nie miał precyzyjnie określonego scenariusza, ale gotów był zostawić byłej żonie jakąś bliznę „na pamiątkę” wyrządzonych krzywd i w jej obecności popełnić samobójstwo. Gdy w dniu 22 kwietnia 2020r. udał się do <span class="anon-block">Z.</span>, zabrał ze sobą maczetę, paralizator i nóż myśliwski, przy czym takie wyposażenie miało na celu przede wszystkim wywołanie wrażenia na innych osobach. Na miejscu okazało się, że w swoich planach musi uwzględnić <span class="anon-block">B. W.</span>, który dał sygnał do konfrontacji, strzelając do niego z broni gumowymi kulami. Gdy mężczyzna zaczął uciekać, oskarżony strzelił do niego przy użyciu paralizatora. W tym czasie <span class="anon-block">W. M.</span> próbowała zasunąć drzwi obory. Pokrzywdzony przewrócił się, a wtedy on dobiegł do byłej żony. Oskarżony uderzył byłą żonę dwukrotnie w głowę, jednak mimo użycia maczety, nie stosował dużej siły, bo nie miał zamiaru wyrządzenia jej dotkliwej krzywdy. Gdy dobiegł do nich <span class="anon-block">B. W.</span>, oskarżony przeniósł na niego uwagę – zaczął wymachiwać maczetą i zadał pokrzywdzonemu tym przedmiotem kilka ciosów. Później między mężczyznami doszło do bezpośredniej konfrontacji i szamotaniny, po czym <span class="anon-block">B. W.</span> wyrwał mu maczetę i zadał jej ostrzem kilka ciosów, aż wreszcie obezwładnił, przyciskając do ziemi ciężarem swojego ciała. Oskarżony prosił, by go zabić („Powiedziałem żeby mi wbił nóż w serce, bo chcę umrzeć” – k.616). Oskarżony stanowczo podkreślił, że nie miał zamiaru zabicia ani byłej żony, ani <span class="anon-block">B. W.</span>.</p> <p>Uważna analiza wyjaśnień <span class="anon-block">Ł. M.</span>, składanych podczas kolejnych przesłuchań pozwala na miarodajną ocenę wiarygodności podanej przez niego wersji zdarzeń i odniesienia do przeprowadzonych w sprawie dowodów, w tym m.in. zeznań pokrzywdzonych. Zapisy w protokołach przesłuchań przeprowadzonych w śledztwie zdają się świadczyć o mało wnikliwym badaniu wyjaśnień <span class="anon-block">Ł. M.</span> i ograniczeniu aktywności osoby przesłuchującej do ogólnikowych wypowiedzi, bez inicjatywy ustalenia właściwych racji oskarżonego. Oceniając wyjaśnienia <span class="anon-block">Ł. M.</span>, Sąd miał w polu widzenia również stan kondycji psychicznej wynikający ze zdiagnozowanej u niego fobii społecznej oraz depresji (m.in. k.1025, 436-441, 533-535). Uwagę zwraca spójność wersji podanej przez oskarżonego na rozprawie z depozycjami <span class="anon-block">B. W.</span> przedstawionymi podczas przesłuchania w śledztwie i potwierdzonymi również przed Sądem (k.100-102, 143-144).</p> <p>Oceniając jako wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie, Sąd miał na względzie m.in. opinie biegłego psychologa uczestniczącego przy przesłuchaniu. Według biegłego psychologa, <span class="anon-block">Ł. M.</span> wykazał dobrą zdolność postrzegania, zapamiętywania i odtwarzania spostrzeżeń. Nie pamiętał wszystkich szczegółów zdarzenia ze względu na stan emocjonalny w jakim się znajdował. Biegły stwierdził brak u <span class="anon-block">Ł. M.</span> tendencji do konfabulacji, symulacji, usprawiedliwiania się. Oskarżony wykazał krytyczny stosunek do popełnionych czynów, przy czym biegły dostrzegł u niego utrzymujące się poczucie skrzywdzenia przez byłą żonę. W czasie przesłuchania na rozprawie udzielał odpowiedzi rzeczowych, konkretnych i adekwatnych do treści pytania.</p> <p>Strony nie kwestionowały opinii wydanej przez biegłego psychologa, a Sąd w pełni podzielił zawarte w niej wywody i wnioski.</p> <p>Oskarżony wyjawił powody, które wywołały w nim negatywne emocje i szczerze przedstawił okoliczności podjętych przez niego działań. Z jego wyjaśnień wynika, że próbował rozwiązać problem ugodowo, jednak była żona nie odbierała od niego telefonów – co zostało potwierdzone przez <span class="anon-block">W. M.</span>. Przyznał, że następnym krokiem była próba wymuszenia zwrotu skradzionych mu pieniędzy poprzez groźby skierowane do <span class="anon-block">B. W.</span>. Gdy i ten pomysł okazał się bezskuteczny zaczął zamieszczać w internecie wpisy dotyczące zemsty, a nadto zgromadził przedmioty w postaci maczety i paralizatora. Wreszcie w dniu 22 kwietnia 2020r. udał się do <span class="anon-block">Z.</span> i zaczął obserwować przez lornetkę posesję byłej żony – na marginesie wymaga zauważenia, że sam ujawnił tę informację przed organami ścigania. Tego dnia około godz. 17-ej zdecydował się na zemstę, która miała polegać na pozostawieniu byłej żonie „blizny” i popełnieniu na jej oczach samobójstwa, by żyła z poczuciem wyrządzonej mu krzywdy.</p> <p>Teksty zamieszczone przez oskarżonego na jego profilu <span class="anon-block">F.</span> nie zawierały treści jednoznacznie precyzujących sposób zemsty i nie zostały ocenione przez prokuratora jako czyn zabroniony.</p> <p>Podejmowane przez oskarżonego zachowania wpisują się w obraz zdiagnozowanej u niego choroby. Z opinii biegłych lekarzy psychiatrów – którą Sąd podzielił w całej rozciągłości – wynika, że fobia społeczna stanowi zaburzenie osobowości mające wpływ na zachowanie, a zwłaszcza relacje interpersonalne. Tempore criminis oskarżony miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem, z tym że występowały u niego cechy ostrej reakcji na stres. Biegłe potwierdziły, że myśli samobójcze i zaplanowane przez oskarżonego samobójstwo popełnione w obecności żony, są zachowaniami typowymi dla osoby obciążonej fobią społeczną.</p> <p>Biegły psycholog wydał szczegółowo zreferowaną i przekonująco uzasadnioną opinię w przedmiocie zaburzeń osobowości oskarżonego i wpływu tych zaburzeń na jego zachowanie. Badanie psychologiczne pozwoliło biegłemu stwierdzić u <span class="anon-block">Ł. M.</span> cechy osobowości unikającej, lękowej, które mają wpływ na jego decyzje i funkcjonowanie w społeczeństwie. Oskarżonego cechuje niska samoocena, skłonność do samooskarżania, jest osobą depresyjną, mało odporną na zmiany i sytuacje trudne. W opinii psychologa, w dniach 17-18 kwietnia 2020r. doszło u <span class="anon-block">Ł. M.</span> do kumulacji czynników stresogennych i negatywnych emocji oraz dezorganizacji zachowania. Kumulacja sytuacji trudnych spowodowała silny stres, przekraczający, z uwagi na charakter osobowości, jego możliwości adaptacyjne. W zachowaniu oskarżonego wystąpiły cechy ostrej reakcji na stres, w szczególności oszołomienie, zawężenie pola świadomości, skoncentrowanie na jednej idei, nie reagowanie na perswazje, nie dostrzeganie innych sposobów rozwiązywania trudnej sytuacji, pobudzenie emocjonalne, a także agresja i autoagresja. Główną cechą osobowości oskarżonego jest mała odporność na sytuacje trudne i tendencja do zachowań impulsywnych wyzwalanych doświadczanym stresem, a także zawężenie pola świadomości, skoncentrowanie na jednej idei. Ostra reakcja na stres była niezależna od woli oskarżonego i nie podlegała jego kontroli. Z opinii biegłego wynika, że <span class="anon-block">Ł. M.</span> podczas przesłuchania przed Sądem nie wykazywał tendencji do konfabulacji, symulacji, usprawiedliwiania się, a udzielane odpowiedzi były adekwatne do treści pytania, rzeczowe, konkretne, spójne i logiczne.</p> <p>Opinie biegłych psychiatrów i psychologa nie budzą w ocenie Sądu zastrzeżeń, przy czym uwagi podnoszone przez obrońcę odnoszą się zasadniczo do oceny wpływu zaburzeń osobowości oskarżonego na jego zachowanie w dacie popełnienia zarzuconych mu czynów i nie zostały poparte żadnymi racjonalnymi argumentami.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="2"> <p>Zeznania <span class="anon-block">B. W.</span> k.100-102, 103-104, 143-144, 620-630</p> </td> <td colspan="10"> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. W.</span> </strong>był kilka razy przesłuchiwany, przy czym zasadniczo jego depozycje nie zawierają istotnych rozbieżności, chociaż w początkowej fazie przesłuchania przed Sądem dodatkowo podał wątki odbiegające od pierwotnej wersji. Podczas przesłuchania na rozprawie początkowo starał się nawiązać do wersji podanej przez <span class="anon-block">W. M.</span>, jednak ostatecznie wycofał się z próby modyfikacji swoich depozycji i podtrzymał wcześniej złożone zeznania podając, że były zgodne z prawdą i składane gdy „pamięć była świeża”.</p> <p>Podczas pierwszego przesłuchania przeprowadzonego w dniu 17.04.2020r. (k.143-144), <span class="anon-block">B. W.</span> odniósł się do złożonego tego dnia doniesienia dotyczącego gróźb kierowanych pod jego adresem przez <span class="anon-block">Ł. M.</span>. Z jego zeznań wynikało, że oskarżony zjawił się na posesji byłej żony i zażądał zwrotu pieniędzy grożąc, że ich „<span class="anon-block">w. (...)</span>” i „wytnie”. Dla większego efektu, oskarżony wyjął z kieszeni nóż, zamachnął się nim i z powrotem schował. W ocenie <span class="anon-block">B. W.</span>, zaistniały incydent był konsekwencją decyzji <span class="anon-block">W. M.</span> dotyczącej przelewu kwoty 800 EURO z konta oskarżonego. Świadek zastrzegł, że co prawda udostępnił swoje konto do wykonania przelewu z rachunku oskarżonego, jednak niezwłocznie całą sumę wydał <span class="anon-block">W. M.</span> („<span class="anon-block">Ł.</span> mógł być zły dlatego, że <span class="anon-block">W.</span> przelała te pieniądze z ich wspólnego konta” k.143v). Gdy oskarżony odszedł, świadek zauważył na posesji brata <span class="anon-block">W. M.</span>, którego poprosił o użyczenie telefonu w celu zgłoszenia zdarzenia organom ścigania. Według <span class="anon-block">B. W.</span>, groźby wypowiedziane przez oskarżonego wzbudziły w nim poczucie zagrożenia, gdyż często podczas prac na podwórku używa stoperów do uszu i gogli ochronnych, co ogranicza jego pole widzenia i słyszenia.</p> <p>Kolejne przesłuchanie <span class="anon-block">B. W.</span> dotyczyło zdarzenia zaistniałego w dniu 22 kwietnia 2020r. i zostało przeprowadzone jeszcze podczas jego pobytu w szpitalu. Relacjonując przebieg zajścia przyznał, że zanim doszło do bezpośredniej konfrontacji z oskarżonym, wiedział o jego wtargnięciu na posesję <span class="anon-block">W. M.</span> i przygotował się na spotkanie zabierając ze sobą pistolet na gumowe kule. Oboje z <span class="anon-block">W. M.</span> wyszli na podwórko i udali w kierunku obory. Świadek początkowo nie zauważył oskarżonego, jednak błyskawicznie zareagował na krzyk <span class="anon-block">W. M.</span>, która pierwsza spostrzegła byłego męża. Mężczyzna trzymał w jednej ręce „coś czarnego”, a w drugiej miał maczetę. Świadek oddał w jego kierunku 2 strzały z pistoletu na gumowe kule i odniósł wrażenie, że były to celne trafienia. Postanowił skierować się do wyjścia i wtedy przewrócił się w wyniku – prawdopodobnie – użycia przez oskarżonego paralizatora. Już po kilku sekundach <span class="anon-block">B. W.</span> podniósł się z ziemi i widząc jak oskarżony „uderza” <span class="anon-block">W. M.</span> maczetą, niezwłocznie udał się w ich stronę. Udało mu się wyrwać napastnikowi paralizator, jednak zanim obezwładnił oskarżonego, ten zdążył uderzyć go kilka razy maczetą („nie pamiętam w co mnie uderzył”). Podczas szarpaniny, <span class="anon-block">B. W.</span> uderzył oskarżonego kilka razy pięścią w twarz i zaczął dusić go maczetą. Świadek zastrzegł, że działał w obronie <span class="anon-block">W. M.</span> i własnej. Dodał, że oskarżony prosił, by go zabił.</p> <p>Składając zeznania przed Sądem (k.620-630), <span class="anon-block">B. W.</span> nawiązał do wersji podanej na etapie śledztwa, z tym że wzbogacił relację, dodając własne przemyślenia i ocenę zdarzenia. Szczegółowo wypytywany odnośnie rozbieżności w zeznaniach, świadek potwierdził okoliczności podane w śledztwie, tłumacząc sprzeczne treści upływem czasu („Potwierdzam tamte zeznania, bo wtedy to była pamięć świeża” - k.623), z tym że w nawiązaniu do kilku spornych kwestii upierał się przy aktualnie podanej wersji, powołując się na błędy w protokołach wcześniejszych przesłuchań. Ostatecznie <span class="anon-block">B. W.</span> przyznał, że na terenie budynku gospodarczego oskarżony prawdopodobnie użył wobec niego paralizatora, jednak nie użył siły fizycznej – do bezpośredniej konfrontacji doszło w późniejszym czasie, gdy świadek stanął w obronie <span class="anon-block">W. M.</span> („Potwierdzam, że w momencie kiedy byłem w budynku gospodarczym to nie zostałem zaatakowany w tym sensie, że nie byłem uderzony, ale upadłem na ziemię” – k.622). Świadek ujawnił również, że po odebraniu <span class="anon-block">Ł. M.</span> maczety, skupił się na zadawaniu oskarżonemu ciosów, „żeby on utracił przytomność” (k.622). Odnosząc się do zdarzenia, które miało miejsce w dniu 17.04.2020r., <span class="anon-block">B. W.</span> nawiązał do wcześniej złożonych zeznań i w uzupełnieniu doprecyzował wątki dotyczące osób trzecich, w szczególności potwierdził wersję oskarżonego w części dotyczącej kontekstu i adresata gróźb <span class="anon-block">Ł. M.</span> – z jego zeznań jednoznacznie wynikało, że w chwili wypowiadania gróźb, <span class="anon-block">D. M. (1)</span> stał za plecami oskarżonego, w odległości około 5 do 7 metrów, przesłonięty krzewami i siatką. Jakkolwiek świadek skłonny był przypisać oskarżonemu bezprawność zachowania również względem jego byłego szwagra, to jednak lokalizacja osób biorących udział w zajściu, a także odniesienie groźby do konkretnej sytuacji, wyklucza <span class="anon-block">D. M. (1)</span> z kręgu pokrzywdzonych. Pokrzywdzony ujawnił również, że był obeznany ze sztuką walki albowiem przez 22 lata służył w szeregach Jednostki Specjalnej Komandosów.</p> <p>Wbrew sugestiom świadka, nie stracił przytomności w przebiegu zdarzenia zaistniałego w dniu 22 kwietnia 2020r., a odniesione wówczas obrażenia nie były bezpośrednią przyczyną zakończenia służby w Jednostce Specjalnej (dowód: m.in. pismo k.1258). Przyznając fakt zainicjowania konfrontacji z oskarżonym poprzez oddanie do niego 2 strzałów, świadek powołał się na własną ocenę sytuacji i prawdopodobny atak nieproszonego gościa („po ponad 20 latach zwalczania terroryzmu wiem kiedy ktoś będzie strzelał, żeby nie dać się zabić byle komu” – k.628). Starał się wzbogacić relację o wątki podkreślające natężenie złej woli oskarżonego, jednak szczegółowo wypytywany nie był w stanie udzielić precyzyjnych wyjaśnień – na szczególną uwagę zasługuje przejaskrawienie zachowania oskarżonego względem <span class="anon-block">W. M.</span> i jego późniejsze wycofanie się z twierdzenia, że napastnik próbował zadać pokrzywdzonej kolejne uderzenie (k.626). Nie sposób również uznać za wiarygodne próby włączenia <span class="anon-block">D. M. (1)</span> do grupy adresatów gróźb wypowiadanych przez <span class="anon-block">Ł. M.</span> („No patrzył na nas obu” – k.623), albowiem, nie było możliwe, by oskarżony widział osobę stojącą za jego plecami, w odległości kilku metrów, zasłoniętą krzewami i siatką („W tym czasie <span class="anon-block">M.</span> stał przy furtce jakieś 5-7 metrów za <span class="anon-block">M.</span> (…) oddzielała siatka i także krzewy” – k.623).</p> <p>Depozycje <span class="anon-block">B. W.</span> zawierają treści ukierunkowane na dodanie dramaturgii sytuacjom, w których uczestniczył, przy czym zasadniczo nie pozostają w opozycji do głównych wątków wersji podanej przez oskarżonego. Świadek przyznał, że w początkowej fazie zajścia oddał do <span class="anon-block">Ł. M.</span> 2 strzały z broni na gumowe kule, a potem zaatakował oskarżonego stając w obronie <span class="anon-block">W. M.</span> i zadawał mu ciosy, by ten stracił przytomność. Z relacji świadka wynikało, że sprawnie udało mu się obezwładnić oskarżonego, jednak mimo „pochwycenia za głowę” napastnik jeszcze przez chwilę wymachiwał maczetą i kilka razy trafił w różne części ciała pokrzywdzonego („W momencie kiedy ja próbowałem mu odebrać maczetę, to on jeszcze zdołał zadać mi kilka ciosów tą maczetą, ale to było takie wymachiwanie tą maczetą” – k.621). W szpitalu okazało się, że miał 9 ran ciętych, a nadto otwarte złamanie kości ciemieniowej i potylicznej po prawej stronie z wgłobieniem, stłuczenie mózgu w okolicy ciemieniowej prawej, złamanie żuchwy po lewej stronie w okolicy kąta żuchwy, złamanie korony zęba 24 (dowód: k.297, 319, 841-856, 1314-1321). Podczas bezpośredniej konfrontacji z <span class="anon-block">B. W.</span>, oskarżony również doznał obrażeń ciała, w szczególności miał obcięty fragment małżowiny usznej, rany cięte na szyi, stłuczenie powieki i okolicy oczodołowej, stłuczenie głowy, stłuczenie klatki piersiowej po lewej stronie (dowód: k.209-221, 1067-1077, 1314-1321).</p> <p>Oceniając realistycznie układ sił w przebiegu sytuacji zaistniałej w dniu 22 kwietnia 2020r., niewątpliwie oskarżony dysponował narzędziami, które miały znaczenie w bezpośredniej konfrontacji, jednak musiał zmierzyć się z przeciwnikiem sprawnym fizycznie i doskonale wyszkolonym. Jakkolwiek oskarżony zainicjował scysję z pokrzywdzonymi poprzez wtargnięcie na posesję byłej żony to jednak uległ przewadze siły i umiejętności <span class="anon-block">B. W.</span>.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="2"> <p>Zeznania <span class="anon-block">G. G.</span> k.163, 1033-1036</p> </td> <td colspan="10"> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. G.</span> </strong>nie był świadkiem zdarzeń objętych aktem oskarżenia, jednak ujawnił istotne w sprawie okoliczności dotyczące relacji pokrzywdzonej odnośnie przebiegu zdarzenia bezpośrednio po opuszczeniu swojej posesji – według twierdzeń <span class="anon-block">W. M.</span>, oskarżony najpierw ją zaatakował, a dopiero później doszło do jego konfrontacji z <span class="anon-block">B. W.</span>. <br/>Pokrzywdzona nie miała powodu by dopuszczać się przekłamań w spontanicznej relacji podanej sąsiadom, przy czym informacja podana przez <span class="anon-block">G. G.</span> przydaje waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego złożonym przed Sądem („powiedziała pani <span class="anon-block">W.</span>, że <span class="anon-block">Ł.</span> przyszedł tam z nożem i zaatakował <span class="anon-block">B.</span>, ale najpierw ją” – k.1033). Świadek zaprzeczył, by <span class="anon-block">W. M.</span> prosiła kogokolwiek o udzielenie pomocy <span class="anon-block">B. W.</span> – zwróciła się jedynie o telefoniczne wezwanie policji.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="2"> <p>Zeznania <span class="anon-block">P. K.</span> k.1197-1199</p> </td> <td colspan="10"> <p>W celu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, Sąd dodatkowo przeprowadził dowód z zeznań <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. K.</span> </strong>, który w dniach 17 i 22 kwietnia 2020r. brał udział w czynnościach zatrzymania oskarżonego. Z zeznań świadka wynika, że <span class="anon-block">Ł. M.</span> nie stawiał żadnego oporu i zachowywał się spokojnie. Świadek nie słyszał, by oskarżony powiedział, że chciał kogoś zabić i nie pamięta by kierował takie słowa do innych osób obecnych przy jego zatrzymaniu. Nie potwierdził, by <span class="anon-block">D. M. (2)</span> w obecności funkcjonariuszy miał sposobność prowadzenia rozmowy z oskarżonym.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="2"> <p>Zeznania <span class="anon-block">A. K.</span> k.30-31, 132, 1093-1096</p> </td> <td colspan="10"> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. K.</span> </strong> nie była świadkiem zdarzeń objętych aktem oskarżenia, a jej depozycje zasadniczo odnosiły się do okoliczności, które wyzwoliły w oskarżonym negatywne emocje. Świadek z troską i niepokojem oceniała wpływ postępku <span class="anon-block">W. M.</span> na stan psychiczny oskarżonego.</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">A. K.</span> nawiązywały do okoliczności, które zostały potwierdzone również innymi dowodami, m.in. opiniami psychiatryczną i psychologiczną dotyczącymi stanu zdrowia psychicznego i stanu emocjonalnego oskarżonego.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="2"> <p>Opinia kryminalistyczna k.320-330, 422-432</p> </td> <td colspan="10"> <p>Na miejscu zdarzenia zatrzymano należące do oskarżonego maczetę i paralizator oraz broń, którą posłużył się <span class="anon-block">B. W.</span>.</p> <p>Z opinii kryminalistycznej z zakresu broni i batalistyki wynika, że podczas zdarzenia, które miało miejsce w dniu 22 kwietnia 2020r. <span class="anon-block">B. W.</span> użył rewolweru pneumatycznego, z którego oddawane były strzały z pocisków w postaci kul gumowo-metalowych. Natomiast oskarżony posłużył się paralizatorem, które jest urządzeniem służącym do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej w trybie rażenia na odległość; biegły nie dokonał pomiaru średniego natężenia prądu w układzie urządzenia. Zarówno rewolwer, jak i paralizator nie są objęte obowiązkiem rejestracji i na posiadanie tych przedmiotów nie jest wymagane zezwolenie.</p> <p>Opinia została sporządzona przez biegłego dysponującego specjalistyczną wiedzą i brak jest podstaw do kwestionowania rzetelności ekspertyzy.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p>1.2.  <strong> <!-- -->Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów<br/>(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td colspan="3"> <p>Zeznania <span class="anon-block">W. M.</span> k.37-39, 114-115, 1128-1140</p> </td> <td colspan="10"> <p>Podczas pierwszego przesłuchania w śledztwie <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. M.</span> </strong> przedstawiła byłego męża jako osobę agresywną i niebezpieczną, przy czym dla uwiarygodnienia swoich twierdzeń, podniosła nawet zarzut znęcania się na nią jeszcze w okresie trwania małżeństwa. Nawiązując do wydarzeń z dnia 22 kwietnia 2020r., świadek starała się wyeksponować agresywne poczynania oskarżonego i jednocześnie pominąć aktywny udział w przebiegu zajścia <span class="anon-block">B. W.</span>. Według jej twierdzeń, oskarżony zainicjował atak na <span class="anon-block">B. W.</span> strzelając do niego z paralizatora, a następnie gdy pokrzywdzony zaczął uciekać, napastnik udał się w pościg za nim i kilka razy uderzył go maczetą w plecy. Gdy świadek zamykała wrota obory, oskarżony uderzył ją maczetą w głowę, a potem znowu skierował atak na <span class="anon-block">B. W.</span> gdy ten leżał na ziemi. Świadek uciekła do sąsiadki <span class="anon-block">K. G.</span>, która wezwała policję i pogotowie. Nie podjęła żadnych działań w celu wsparcia <span class="anon-block">B. W.</span>, a jedynie powiadomiła swojego brata o zaistniałej sytuacji. W uzupełnieniu podała, iż nigdy wcześniej oskarżony nie wykazał się tak dużą agresją i zastrzegła, że nie zna powodu takiego zachowania byłego męża.</p> <p>Przesłuchiwana ponownie kilka godzin później, <span class="anon-block">W. M.</span> nawiązała do pierwszych zeznań, przy czym aktualnie zdecydowała się przyznać, że <span class="anon-block">B. W.</span> wyszedł oskarżonemu na spotkanie, wyposażony w pistolet na gumowe kule. W dalszym ciągu jej relacja z przebiegu zdarzenia koncentrowała się na agresywnych poczynaniach oskarżonego względem jej przyjaciela. Eksponując agresję oskarżonego, przedstawiła <span class="anon-block">B. W.</span> w roli ofiary, a nawet dodała sytuacji elementów dramaturgii podając wątki, które nie miały miejsca m.in. dotyczące poczynań oskarżonego względem <span class="anon-block">B. W.</span> leżącego na ziemi, której to sytuacji sam pokrzywdzony nie potwierdził („Wydaje mi się, że <span class="anon-block">Ł.</span> chciał wykorzystać to, że <span class="anon-block">B.</span> leży i dobić go” – k.114v-115).</p> <p>Przed Sądem, <span class="anon-block">W. M.</span> nawiązała do wersji podanej na etapie śledztwa, jednak szczegółowo wypytywana o poszczególne wątki z jej wcześniejszych zeznań, nie potrafiła logicznie wytłumaczyć szeregu zarzutów postawionych byłemu mężowi. Świadek przyznała, że korzystając z rachunku <span class="anon-block">B. W.</span>, pobrała walutę z konta byłego męża, przy czym starała się usprawiedliwić swój postępek powołując się na przysługujące jej rozliczenie wspólnego majątku małżeńskiego. Nie powiadomiła byłego męża o wypłaceniu pieniędzy z jego konta. Faktem jest, że po wypłacie pieniędzy oskarżony kilka razy telefonował do niej, jednak zdecydowała się nie odbierać połączeń. Od zaprzyjaźnionego z nią <span class="anon-block">B. W.</span> dowiedziała się o wizycie oskarżonego i żądaniu zwrotu pieniędzy pod groźbą, że ich „powybija i pozażyna”(k.1128). Ostatecznie świadek wycofała się z twierdzeń o rzekomej napaści oskarżonego na <span class="anon-block">B. W.</span> i podniosła tylko zarzut uderzenia jej w głowę „jakąś metalową pałką”, („teraz musze powiedzieć, że tego jak on <span class="anon-block">B.</span> ciął tą maczetą po plecach, to nie widziałam” – k.1131). W uzupełnieniu podała, że oskarżony wyjawił przed <span class="anon-block">D. M. (1)</span>, że chciał ją zabić. Ostatecznie przyznała, że były mąż nigdy nie znęcał się nad nią, a podnosząc podczas wcześniejszych przesłuchań zarzut znęcania psychicznego miała na myśli, że „cały czas musiał stawiać na swoim” (k.1130). Pytana o wspólny majątek małżeński, <span class="anon-block">W. M.</span> przyznała, że po rozwodzie żadna ze stron nie zainicjowała postępowania w tej sprawie, a dopiero wiosną 2021r. złożyła stosowny wniosek do sądu. Nigdy wcześniej nie składała żadnych skarg na byłego męża i nie miała ku temu powodu.</p> <p>Szczegółowa analiza zeznań składanych przez <span class="anon-block">W. M.</span> uzasadnia tezę, że na etapie postępowania przygotowawczego przejaskrawiła negatywne cechy byłego męża i stronniczo zrelacjonowała zdarzenie, które miało miejsce w dniu 22 kwietnia 2020r. Pokrzywdzona dużo uwagi poświęciła usprawiedliwieniu swojej decyzji odnośnie pobrania waluty z konta byłego męża i jednocześnie pominęła fakty odnoszące się do rozliczeń faktycznie dokonanych w ramach podziału majątku małżeńskiego, m.in. dokonanej przez oskarżonego na jej rzecz darowizny samochodu i uzgodnień odnośnie spłaty kredytu pobranego na zakup domu. Przyznała, że oskarżony podejmował próby wyjaśnienia sytuacji, która miała miejsce w dniu 17 kwietnia 2020r., jednak nie odbierała połączeń. Przesłuchiwana przed Sądem nie potrafiła logicznie wytłumaczyć rozbieżności między jej depozycjami, a zeznaniami złożonymi przez <span class="anon-block">B. W.</span>. Podtrzymywała twierdzenie, że jej przyjaciel upadł na podłogę budynku gospodarczego, a wkrótce potem upadł ponownie na plecy „jak wypadł z tej obory” (k.1129) – pierwszy upadek był spowodowany użyciem przez oskarżonego „jakiegoś pistoletu”, a drugi miał miejsce podczas podjętej przez świadka próby zamknięcia bramy obory i w wyniku przytrzaśnięcia mu nogi. Pokrzywdzona nie podjęła wyjaśnienia podanej przez siebie sekwencji zdarzeń, w szczególności przebiegu sytuacji zaistniałej na terenie obory, gdy to <span class="anon-block">B. W.</span> dwukrotnie upadł na ziemię, a oskarżony zdołał wyjść na podwórko i zadał jej 2 ciosy „jakąś pałką”, przy czym w międzyczasie rzekomo miał jeszcze kilka razy uderzyć tym przedmiotem <span class="anon-block">B. W.</span>. Wypytywana na okoliczność niespójności w zeznaniach, <span class="anon-block">W. M.</span> ostatecznie przyznała, że „niby na to patrzyła, ale tego jak on <span class="anon-block">B.</span> ciął tą maczetą po plecach, to nie widziała” k.1131) – wymaga zwrócenia uwagi, że z zeznań pokrzywdzonego nie wynika, by w tej fazie zajścia został zaatakowany przez oskarżonego. Świadek przyznała również, że nie widziała co robił jej były mąż w chwili gdy <span class="anon-block">B. W.</span> upadł kilka metrów od wejścia do obory (zeznania k.1131). Odpowiadając na szczegółowe pytania, <span class="anon-block">W. M.</span> podała wersję, według której <span class="anon-block">B. W.</span> i oskarżony utknęli w bramie do obory, ponieważ w tym czasie starała się zamknąć wejście do budynku, przy czym pokrzywdzony upadł na ziemię, zaś jej były mąż „był tak jakby pół na pół, trochę w stodole, trochę na zewnątrz” (k.1132). Przyznała, że bez przeszkód podjęła ucieczkę z miejsca zdarzenia i zostawiła leżącego na ziemi <span class="anon-block">B. W.</span>. Przyznała również, że po uzyskaniu schronienia u sąsiadów, nie podjęła próby udzielenia pomocy swojemu przyjacielowi, mimo iż został z oskarżonym. W końcowej fazie przesłuchania potwierdziła, że były mąż nigdy wcześniej nie dopuścił się przemocy i nigdy nie był skonfliktowany z żadnym z członków jej rodziny (k.1132, 1136).</p> <p>Jeśli mieć na uwadze kompleksową ocenę depozycji <span class="anon-block">W. M.</span>, nasuwa się obraz zeznań niespójnych, niekonsekwentnych i stronniczych. Świadek nie potrafiła przekonująco wyjaśnić wątków, które nie znalazły wsparcia w zeznaniach <span class="anon-block">B. W.</span>, m.in. odnośnie początkowej fazy konfrontacji z oskarżonym, drogi przemieszczania się oskarżonego z wnętrza budynku gospodarczego do wyjścia i jego zachowania względem pokrzywdzonego, a także nie podała konkretnych informacji o usytuowaniu poszczególnych uczestników zajścia w czasie gdy wszyscy troje znajdowali się na niewielkiej przestrzeni bramy obory. Niewątpliwie emocje i dynamiczny przebieg zdarzenia mogły mieć wpływ na zdolność postrzegania i zapamiętywania, jednak <span class="anon-block">W. M.</span> nie powoływała się na luki w pamięci i prezentowała swoją osobę jako uważnego obserwatora. Wymaga zauważenia, że pytana o szczegóły zachowania oskarżonego w bramie obory, nie potrafiła zdecydować czy uderzył ją celowo czy też urazy były wynikiem chaotycznego wymachiwania maczetą, a nawet nie potrafiła podać wyglądu przedmiotu, którym posłużył się napastnik („myślałam, że zostałam uderzona jakąś metalową rurką” – k.1138).</p> <p>Błędem byłoby bezkrytyczne przyjęcie, że podczas przesłuchania osoba posiadająca status pokrzywdzonego składa zeznania zgodnie z prawdą. Błędem byłoby również uznanie, że oskarżony ma interes by kłamać i jego wyjaśnienia nie zasługują na walor wiarygodności. Depozycje pokrzywdzonego i wyjaśnienia oskarżonego podlegają ocenie na tych samych zasadach – wnikliwie, analitycznie i krytycznie.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td colspan="3"> <p>Zeznania <span class="anon-block">D. M. (1)</span> k.89-90, 151-152, 632-638</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">E. G.</span> k.19-20, 1030-1033</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">K. D.</span> k.22-24, 1088-1091</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">B. M.</span> k.166-167, 1098-1101</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">Ł. F.</span> k.289-290, 1101-1102</p> <p>Protokół oględzin miejsca zdarzenia k.14-17, 227, 355-365</p> <p>Protokół oględzin i materiały zarejestrowane na płytach CD k.136-137, 352, 355, 35-36, 307-317, 342-344, 345-351</p> <p>Protokół przeszukania k.27-29</p> <p>Protokoły oględzin k.252-253, 268-280, 335; k.254-255, 259-267</p> <p>Opinia retrospektywna k.457-461</p> </td> <td colspan="10"> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. M. (1)</span> </strong>jest bratem <span class="anon-block">W. M.</span> i niewątpliwie postrzega problem przez pryzmat więzi rodzinnych. Z przyczyn, których sam nie był w stanie rzeczowo wyjaśnić, uznał się za osobę pokrzywdzoną w kontekście sytuacji zaistniałej w dniu 17 kwietnia 2020r.</p> <p>Przesłuchiwany w dniu 17 kwietnia 2020r. (k.151-152), <span class="anon-block">D. M. (1)</span> nawiązał do zdarzenia, które miało miejsce tego dnia na posesji w miejscowości <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Podany przez niego przebieg zdarzenia eksponował agresywną postawę <span class="anon-block">Ł. M.</span> i tendencyjnie określał rolę świadka jako – rzekomo – osobę, która była adresatem groźby wypowiedzianej przez oskarżonego.</p> <p>Składając zeznania w dniu 23 kwietnia 2020r. (k.89-90), <span class="anon-block">D. M. (1)</span> odniósł się do sytuacji zaistniałej tego dnia na posesji, na której zamieszkuje razem z siostrą. Przyznał się, że nie był świadkiem zdarzenia, w wyniku którego obrażenia odniosła <span class="anon-block">W. M.</span> i jej przyjaciel <span class="anon-block">B. W.</span>. Z jego relacji wynikało, że telefonicznie został wezwany przez siostrę do domu sąsiadów, gdzie znalazła schronienie po awanturze z byłym mężem.</p> <p>Dotrzymywał towarzystwa siostrze przez około 10 minut do przyjazdu funkcjonariuszy Policji, a później udał się na miejsce zdarzenia – w tym czasie „<span class="anon-block">Ł.</span> leżał na ziemi, twarzą do ziemi, na brzuchu, ręce miał splecione za plecami, na nim siedział <span class="anon-block">B. W.</span> dociskając jego tułów do podłoża kolanem oraz trzymając za szyję rękami <span class="anon-block">Ł.</span>” (k.89verte). Według twierdzeń świadka, w czasie gdy policjanci po uprzednim założeniu kajdanek wyprowadzali oskarżonego z podwórka, ten powiedział „<span class="anon-block">z. (...)</span> twoją siostrę” (k.89verte).</p> <p>Przed Sądem, w początkowej fazie przesłuchania, <span class="anon-block">D. M. (1)</span> podał okoliczności zdarzenia zgodnie z wersjami oskarżonego i <span class="anon-block">B. W.</span>. Przyznał, że w dniu 17 kwietnia 2020r. stał w odległości kilku metrów za byłym szwagrem („stanąłem za nim tak 5-7 metrów, w sumie to tak po linii za nim” – k.632). Aktualnie również zmienił zeznania w części dotyczącej istotnych wątków zajścia, które miało miejsce w dniu 22 kwietnia 2020r. – twierdził, że już po zatrzymaniu <span class="anon-block">Ł. M.</span> przez policję, musiał wejść do swojego domu i mijając po drodze oskarżonego zapytał go czy chciał zabić matkę swojego dziecka, na co otrzymał odpowiedź twierdzącą.</p> <p>Wypytywany na okoliczność rozbieżności w zeznaniach, <span class="anon-block">D. M. (1)</span> podjął nieudolną próbę nawiązania do depozycji przedstawionych w dniu 17 kwietnia 2020r. (k.634), przy czym nie potrafił odnieść się do relacji <span class="anon-block">B. W.</span>, który nie miał żadnego interesu by wspierać linie obrony oskarżonego i czynić to kosztem brata swojej przyjaciółki. Ostatecznie świadek przyznał, że nie miał żadnego związku z sytuacją, która wywołała gniew oskarżonego i sprowokowała jego agresję. Potwierdził również, ze nigdy wcześniej nie doświadczył żadnej krzywdy ze strony byłego szwagra i nie był świadkiem sytuacji, która ujawniałaby jego skłonność do agresji. Odnosząc się do pytań dotyczących zachowania <span class="anon-block">Ł. M.</span> w dniu 22 kwietnia 2020r. po przybyciu patrolu policji, wyjaśnił, że oskarżony nie składał oświadczeń, a jedynie odpowiadał na pytania (k.637-638).</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. G.</span> </strong> i jej córka <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. D.</span> </strong> zamieszkują w sąsiedztwie rodziny <span class="anon-block">M.</span>. Według ich twierdzeń, nie posiadają wiedzy odnośnie przebiegu zdarzenia zaistniałego w dniu 22 kwietnia 2020r. – udzieliły gościny <span class="anon-block">W. M.</span>, gdy z raną głowy przybiegła do ich domu, jednak nie wypytywały o okoliczności powstania jej obrażeń. Mimo szczegółowego wypytywania na rozprawie, depozycje świadków nie miały istotnego wpływu na ustalenie okoliczności stanu faktycznego rozprawy.</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">E. G.</span> i <span class="anon-block">K. D.</span> potwierdziły depozycje <span class="anon-block">W. M.</span> odnośnie jej reakcji na zaistniałą sytuację, w szczególności zaniechanie podjęcia działań mających na celu wsparcie <span class="anon-block">B. W.</span> i ograniczenie się do wezwania policji oraz biernego oczekiwania na interwencję funkcjonariuszy. Na uwagę zasługuje również fakt, że sąsiadki wcześniej nie słyszały żadnych odgłosów awantury, dochodzących z posesji <span class="anon-block">M.</span> (m.in. k.1033).</p> <p>W postępowaniu przygotowawczym prokurator zdecydował o potrzebie przesłuchania dwóch funkcjonariuszy policji, którzy brali udział w czynnościach zatrzymania oskarżonego – <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. M.</span> </strong> i <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Ł. F.</span> </strong>. Z relacji <span class="anon-block">B. M.</span> wynika, że do przyjazdu patrolu policji, <span class="anon-block">B. W.</span> zdołał obezwładnić oskarżonego i podczas zatrzymania nie było już żadnych scysji.</p> <p>Analiza zeznań <span class="anon-block">B. M.</span> przywodzi do wniosku, że miał problemy ze zrozumieniem relacji osób uczestniczących w czynnościach, w szczególności przedstawił rozmowę z <span class="anon-block">B. W.</span>, zasadniczo odbiegającą od depozycji pokrzywdzonego, a nadto zacytował wypowiedź oskarżonego o rzekomym zamiarze zabicia żony i jej partnera mimo, iż żaden z policjantów biorących udział w interwencji nie potwierdził przytoczonych przez niego słów. Przesłuchiwany na rozprawie, <span class="anon-block">B. M.</span> nie potrafił przytoczyć wypowiedzi oskarżonego odnośnie rzekomego zamiaru zabicia pokrzywdzonych i przyznał, że podana przez niego relacja nie opera się na dosłownym przekazie, lecz jest wynikiem jego wnioskowania odnośnie intencji zatrzymanego mężczyzny. Żaden z policjantów biorących udział w interwencji nie sporządził notatki z przebiegu czynności („No jak mieliśmy sporządzić notatę i jednocześnie pilnować tego zatrzymanego?” – zeznania <span class="anon-block">B. M.</span> k.1089).</p> <p>Świadek <span class="anon-block">Ł. F.</span> przyznał, że nie posiada wiedzy odnośnie przebiegu zdarzenia, które miało miejsce w dniu 17 kwietnia 2020r.</p> <p>Protokół oględzin miejsca zdarzenia może mieć istotne znaczenie w sprawie, pod warunkiem, że ekipa dochodzeniowa ustala okoliczności stanu faktycznego zgodnie z sytuacją istniejącą w chwili zdarzenia. W realiach niniejszej sprawy zachodzą uzasadnione wątpliwości czy funkcjonariusze przeprowadzający czynności wstępne nie ingerowali w sytuację pozostawioną przez osoby biorące udział w zdarzeniu – świadek <span class="anon-block">B. M.</span> nie wykluczył, że policjanci dotykali lub przemieszczali przedmioty pozostawione na miejscu przestępstwa (zeznania k.1099).</p> <p>Nie wniosły do sprawy istotnych treści protokoły oględzin miejsca zdarzenia i samochodu oskarżonego, przeprowadzone w dniu 17 kwietnia 2020r., a także protokół przeszukania pomieszczeń mieszkalnych i gospodarczych oskarżonego.</p> <p>Nie przyczyniły się w istotny sposób do ustalenia okoliczności stanu faktycznego również protokoły oględzin odzieży zabezpieczonej od oskarżonego i <span class="anon-block">W. M.</span>.</p> <p>W początkowej fazie śledztwa, prokurator przedstawił oskarżonemu zarzut popełnienia w dniu 17 kwietnia 2020r. występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1;art. 178 a § 4)">art. 178a § 1 i 4 kk</a> (postanowienie k.171). Przeprowadzone dowody, w szczególności w opinia retrospektywna nie potwierdziły stanowiska prokuratora.</p> <p>Sąd pominął szczegółowe omawianie dowodów, które nie miały istotnego wpływu na ustalenie okoliczności zarzutów aktu oskarżenia.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>1.3.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>1.4.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="4"> <p>pkt I, II, III, IV</p> </td> <td colspan="4"> <p> <span class="anon-block">Ł. M.</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p>Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, Sąd ze szczególną uwagą potraktował okoliczności towarzyszące kolejnym przesłuchaniom oskarżonego i pokrzywdzonych, by właściwie ocenić rzetelność treści zapisanych w protokołach – okoliczności towarzyszące tym czynnościom, w szczególności wnikliwość przesłuchującego, a także kondycja fizyczna i psychiczna osób przesłuchiwanych niewątpliwie miały wpływ na wartość dowodową poszczególnych przesłuchań.</p> <p>Podczas pierwszego przesłuchania w dniu 18.04.2020r. (k.159-160), oskarżony był jeszcze w fazie pobudzenia psychicznego wywołanego utratą pieniędzy i nadzieją na ich odzyskanie. Kolejne przesłuchanie (k.176-178) zostało przeprowadzone bezpośrednio po nieudanej akcji „odwetowej”, gdy <span class="anon-block">Ł. M.</span> miał już świadomość swojej bezradności wobec zaistniałej sytuacji i towarzyszyło mu uczucie przygnębienia (… „nie byłem w najlepszym stanie psychicznym i fizycznym. Nie zależało mi na powiedzeniu prawdy. Gdy pani prokurator coś stwierdziła lub zapytała, to ja odpowiadałem tak lub nie. (…) Byłem w takiej sytuacji, że bardziej podczas tego przesłuchania myślałem o samobójstwie niż o tym przesłuchaniu” k.610). Stany emocjonalne oskarżonego przekładały się na jakość jego wyjaśnień (opinia biegłego psychologa k.951-954). Najbardziej miarodajne były wyjaśnienia, które oskarżony złożył na rozprawie – jak trafnie zauważył biegły psycholog, cechowała je rzeczowość, spójność i szczerość.</p> <p>Nie sposób uznać za zbieg okoliczności, oczywistej spójności wersji <span class="anon-block">B. W.</span> podanej podczas pierwszego przesłuchania i wersji przedstawionej przez oskarżonego przed Sądem. Faktem jest, że pokrzywdzony został przesłuchany w szpitalu, jednak nie uskarżał się na dolegliwości utrudniające zeznania, a na rozprawie również przyznał wartość złożonych wówczas depozycji, w tym przebiegu początkowej fazy zajścia i zachowania poszczególnych uczestników – przyznał, że pierwszy strzelił do oskarżonego gumowymi kulami, potwierdził swój upadek spowodowany prawdopodobnie użyciem przez oskarżonego paralizatora, jak również okoliczności towarzyszące konfrontacji napastnika z <span class="anon-block">W. M.</span> i swój udział w obezwładnieniu <span class="anon-block">Ł. M.</span> oraz końcowy wynik zaistniałej sytuacji. Z zeznań <span class="anon-block">B. W.</span> wynikało, że w początkowym etapie zajścia agresja oskarżonego była skierowana na <span class="anon-block">W. M.</span>, a dopiero aktywne włączenie się świadka do tej fazy zdarzenia gdy pokrzywdzona z obrażeniami głowy uciekła do sąsiadów, doprowadziła do bezpośredniej konfrontacji między mężczyznami. Wymaga zaakcentowania, że to <span class="anon-block">B. W.</span> ujawnił informacje dotyczące stanu psychicznego oskarżonego, gdy nie mając żadnej możliwości obrony prosił pokrzywdzonego by go zabił – <span class="anon-block">Ł. M.</span> potwierdził tę informację podczas przesłuchania przed Sądem. <span class="anon-block">B. W.</span> szczerze wyznał, że spodziewał się konfrontacji z oskarżonym i przygotował się do niej trzymając w zasięgu ręki broń na gumowe kule, a gdy w dniu 22 kwietnia 2020r. intruz pojawił się na posesji <span class="anon-block">W. M.</span>, wyszedł mu na spotkanie mimo, iż mógł bezpiecznie poczekać w domu na interwencję policji. W świetle depozycji <span class="anon-block">B. W.</span>, nie sposób uznać za wiarygodną wersję <span class="anon-block">W. M.</span> jakoby pokrzywdzony nie potrafił uciec przed napastnikiem gdy ten gonił go i okładał maczetą. Natomiast zasługuje na walor wiarygodności wyjaśnienie <span class="anon-block">B. W.</span> odnośnie jego reakcji na zachowanie oskarżonego – ocenił sytuację jako niebezpieczną i podjął działania, które podjął by komandos w sytuacji zagrożenia („nikt nie będzie do mnie strzelał. Jeżeli ktoś do mnie celuje czymś, to dla mnie to jest pistolet sportowy z celownikiem (…) żeby nie dać się zabić byle komu” – k.628). Pokrzywdzony zareagował według zasad utrwalonych przez wiele lat służby – domyślając się złych zamiarów <span class="anon-block">Ł. M.</span>, postanowił podjąć środki, które uznał za właściwe, w szczególności doprowadził do bezpośredniego spotkania i starał się zamanifestować swoje przygotowanie do konfrontacji poprzez oddanie strzałów z broni na gumowe kule. Pokrzywdzony spodziewał się reakcji oskarżonego na odmowę zwrotu pieniędzy i w tym celu przechował w domu <span class="anon-block">W. M.</span> bron na gumowe kule, a także udzielił kilku lekcji swojej przyjaciółce by umiała posłużyć się tym przedmiotem. Nie zdecydował się wezwać na pomoc funkcjonariuszy policji, lecz postanowił osobiście rozwiązać problem zaistniały w dniu 22 kwietnia 2020r. Nawet świadomość, że oskarżony wyposażył się w maczetę i paralizator, nie skłoniła go do zaniechania bezpośredniej konfrontacji mimo, iż mógł jeszcze bezpiecznie wrócić do domu. Wymaga zaakcentowania, że według depozycji <span class="anon-block">B. W.</span> oskarżony minął go leżącego na podłodze obory i skierował się do miejsca gdzie znajdowała się jego była żona –pokrzywdzony faktycznie nie widział czy napastnik wykonał jakiś ruch manifestujący zamiar zadania kobiecie kolejnych uderzeń. Początkowo oskarżony starał się jedynie spacyfikować <span class="anon-block">B. W.</span> przy użyciu paralizatora i wyraźnie dążył do bezpośredniego spotkania z byłą żoną – to postawa <span class="anon-block">B. W.</span> doprowadziła do bezpośredniej konfrontacji między mężczyznami, przy czym oskarżony ograniczył się do wymachiwania maczetą. Pokrzywdzony doznał obrażeń ciała podczas próby obezwładnienia oskarżonego, przy czym sam również doprowadził do okaleczenia napastnika, m.in. poprzez odcięcie mu fragmentu małżowiny usznej.</p> <p>Szczegółowe przesłuchanie na rozprawie pozwoliło również uzyskać właściwą perspektywę w odniesieniu do relacji <span class="anon-block">W. M.</span> podanej na etapie śledztwa i wyjaśnić rozbieżności między wersjami podawanymi przez pokrzywdzonych. Zeznania <span class="anon-block">W. M.</span> zostały szczegółowo omówione we wcześniejszej części uzasadnienia i jedynie tytułem podsumowania należy zauważyć, że po szczegółowym wypytaniu ostatecznie wycofała szereg niekorzystnych dla oskarżonego wątków, które przytoczyła w zeznaniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym.</p> <p>Przebieg zdarzeń nie potwierdza stanowiska prokuratora odnośnie stopnia zagrożenia wywołanego poczynaniami <span class="anon-block">Ł. M.</span>. Niewątpliwie <span class="anon-block">B. W.</span> i <span class="anon-block">W. M.</span> zdawali sobie sprawę, że oskarżony jest wrogo do nich nastawiony, jednak nie podjęli środków bezpieczeństwa właściwych w sytuacji zagrożenia życia, co dowodzi braku obaw, iż napastnik może podjąć działania nacechowane dużą agresją. Niezrozumiała jest postawa <span class="anon-block">W. M.</span>, która wiedząc o wtargnięciu byłego męża na posesję i obawiając się – jak twierdzi – o swoje bezpieczeństwo, zdecydowała się wraz z <span class="anon-block">B. W.</span> wyjść oskarżonemu na spotkanie, a następnie z odległości kilku metrów obserwować rozwój sytuacji. Uprawniona jest teza, że w przypadku realnej obawy o bezpieczeństwo, <span class="anon-block">W. M.</span> mogła i powinna skorzystać ze schronienia w swoim domu, gdzie wystarczyło zamknąć drzwi na klucz by uniemożliwić oskarżonemu stworzenie niebezpiecznej dla nich sytuacji. W realiach niniejszej sprawy nie wytrzymuje krytyki próba przedstawienia <span class="anon-block">B. W.</span> w roli ofiary, która w obliczu ataku ratuje się ucieczką – atakowany komandos nie ucieka, atakowany komandos przyjmuje wyzwanie i stawia czoła napastnikowi.</p> <p>W realiach niniejszej sprawy nie znajduje uzasadnienia przypisanie <span class="anon-block">Ł. M.</span> usiłowania pozbawienia życia byłej żony i jej przyjaciela. Ocena prawna prokuratora musi budzić zastrzeżenia już w kontekście okoliczności powołanych w opisach czynów z pkt 1 i 2 aktu oskarżenia. Według twierdzeń rzecznika oskarżenia publicznego, oskarżony nie zdołał zrealizować zamiaru pozbawienia życia <span class="anon-block">B. W.</span> „z uwagi na rodzaj i charakter doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń ciała, obezwładnienie przez pokrzywdzonego i interwencję funkcjonariuszy Policji oraz udzieloną mu pomoc medyczną”. Natomiast zamiar zabójstwa <span class="anon-block">W. M.</span>, nie został przez oskarżonego zrealizowany „z uwagi na rodzaj i charakter doznanych przez pokrzywdzoną obrażeń, interwencję <span class="anon-block">B. W.</span> i udzieloną jej pomoc medyczną”. Wymaga zaakcentowania, że obrażenia pokrzywdzonych nie stanowiły zagrożenia dla ich życia lub zdrowia, policja podjęła interwencję po obezwładnieniu napastnika przez <span class="anon-block">B. W.</span>, zaś włączenie się pokrzywdzonego do bezpośredniego starcia z oskarżonym miało miejsce już po ucieczce <span class="anon-block">W. M.</span>.</p> <p>W ocenie Sądu, przeprowadzone w sprawie dowody, uzasadniały ocenę zdarzenia z pkt 1 aktu oskarżenia według <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a>, zaś występku opisanego w pkt 2 aktu oskarżenia według <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a>. Stanowczo należy stwierdzić, że w kontekście zdarzeń zaistniałych w okresie od 17 kwietnia 2020r. do 22 kwietnia 2020r. bezpodstawne byłoby twierdzenie, że <span class="anon-block">Ł. M.</span> miał zamiar zabicia pokrzywdzonych. W bezpośrednim starciu z <span class="anon-block">B. W.</span>, mężczyźni wzajemnie zadawali sobie urazy, z tym że to pokrzywdzony zainicjował scysję, czyniąc to – jak twierdził – w obronie <span class="anon-block">W. M.</span>. Oceniając zachowanie oskarżonego względem byłej żony, Sąd miał na uwadze jego przyznanie się do zamiaru skrzywdzenia pokrzywdzonej by została jej jakaś blizna, a zatem umiarkowanie poważnych dolegliwości, jednak bardziej znaczących niż uszkodzenie ciała poniżej 7 dni, które zazwyczaj nie pozostawia śladów w postaci blizny.</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">D. M. (1)</span> nie zasługują na walor wiarygodności zarówno w części dotyczącej kręgu pokrzywdzonych w wyniku sytuacji zaistniałej w dniu 17 kwietnia 2020r., jak też w odniesieniu do zachowania oskarżonego już po zatrzymaniu przez policję w dniu 22 kwietnia 2020r. Depozycje świadka w tej materii są stronnicze i sprzeczne z innymi dowodami, w tym m.in. zeznaniami <span class="anon-block">B. W.</span>. Poza sporem pozostaje fakt, że <span class="anon-block">Ł. M.</span> miał pretensje wyłącznie z powodu nieuprawionego pobrania pieniędzy z jego konta, a zatem roszczenia dotyczyły przede wszystkim byłej żony, zaś <span class="anon-block">B. W.</span> był jedynie pośrednikiem w przekazaniu relacji oskarżonego i jego żądania zwrotu gotówki. Jak słusznie zauważył <span class="anon-block">D. M. (1)</span>, roszczenia oskarżonego w ogóle nie dotyczyły jego osoby – a zatem groźba wypowiedziana przez byłego szwagra w dniu 17 kwietnia 2020r. nie była do niego adresowana.</p> <p>Oskarżony przyznał fakt zastosowania wobec <span class="anon-block">B. W.</span> groźby bezprawnej, jako narzędzia mającego skłonić byłą żonę do zwrotu pieniędzy zabranych bez jego wiedzy i zgody. Postawa oskarżonego i wypowiedziane przez niego słowa mogły wzbudzić w <span class="anon-block">B. W.</span> obawę o swoje bezpieczeństwo – wymowne jest zachowanie pokrzywdzonego, który przygotował się na bezpośrednią konfrontację z oskarżonym, w szczególności zaopatrzył się w pistolet na gumowe kule i nauczył <span class="anon-block">W. M.</span> posługiwać się tym przedmiotem (zeznania <span class="anon-block">B. W.</span>). W świetle ustalonego stanu faktycznego, uzasadniona była ocena prawna zachowania <span class="anon-block">Ł. M.</span> według <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1;art. 191 § 2)">art. 191 § 1 i 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>.</p> <p>Oskarżony przyznał się do winy odnośnie zarzutów z pkt 3 i 5 aktu oskarżenia, a złożone przez niego wyjaśnienia zasługują na walor wiarygodności. Z ustaleń Sądu wynika, że w dniach 17, 21 i 22 kwietnia 2020r., <span class="anon-block">Ł. M.</span> przemieszczał się swoim samochodem na trasie między swoim miejscem zamieszkania w miejscowości <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span>, a posesją byłej żony, przy czym miał świadomość zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, orzeczonego prawomocnym wyrokiem <span class="anon-block">(...)</span> (odpis wyroku k.464). Zachowanie <span class="anon-block">Ł. M.</span> stanowiło czyny zabronione określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 kk</a>, przy czym odnośnie zdarzeń opisanych w pkt 5 aktu oskarżenia właściwe i uzasadnione było powołanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 kk</a> – opisane w zarzutach 3 i 5 zdarzenia stanowią ciąg przestępstw w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 kk</a>, albowiem zostały popełnione w krótkich odstępach czas i z wykorzystaniem takiej samej sposobności.</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>1.5.  Warunkowe umorzenie postępowania</p> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>1.6.  Umorzenie postępowania</p> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>1.7.  Uniewinnienie</p> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia <br/>z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Punkt z wyroku odnoszący się <br/>do przypisanego czynu</em> </p> </td> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="2"> <p>Pkt I, II, III, IV</p> <p>Pkt VI wyroku</p> <p>Pkt V wyroku</p> </td> <td colspan="7"> <p>Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że czynnikiem, który wywołał ciąg zdarzeń objętych aktem oskarżenia, było pobranie przez <span class="anon-block">W. M.</span> pieniędzy, zdeponowanych na rachunku oskarżonego, dokonane bez jego wiedzy i zgody. Pokrzywdzona nie była skłonna wytłumaczyć byłemu mężowi swojego postępku mimo, iż kilka razy podejmował próby rozmowy i w tym celu usiłował skontaktować się z nią telefonicznie. Również kategoryczne żądanie zwrotu pieniędzy skierowane do <span class="anon-block">B. W.</span>, nie skłoniło pokrzywdzonych do rozwiązania problemu. Była żona oskarżonego wiedziała o jego chorobie i niewątpliwie zdawała sobie sprawę z wpływu zaistniałej sytuacji na jego stan psychiczny ze skłonnością do depresji. Oskarżony popełnił błąd nie powierzając sprawy organom ścigania, jednak – jak wynika z opinii psychologicznej – w wyniku kumulacji czynników frustracyjnych i negatywnych emocji, zaistniał u niego proces dezorganizacji zachowania, skoncentrowanie na jednej idei, nie dostrzeganie innych sposobów rozwiązania trudnej sytuacji. Mając cechy osobowości skłonne do agresji i autoagresji w sytuacjach ostrej reakcji na stres, <span class="anon-block">Ł. M.</span> obmyślił zemstę, która miała polegać na zranieniu byłej żony na tyle dotkliwym by pozostała jej blizna, a następnie dokonanie na jej oczach samobójstwa. Chciał groźnie wyglądać i w przypadku ataku móc się bronić, dlatego zjawił się na posesji <span class="anon-block">W. M.</span> z wyposażeniem w postaci maczety i paralizatora, zaś nóż miał mu posłużyć do popełnienia samobójstwa. Nie zaistniały żadne obiektywne przeszkody, które mogły oskarżonemu przeszkodzić w zabiciu byłej żony bądź jej przyjaciela – gdyby faktycznie działania oskarżonego były motywowane zamiarem pozbawienia ich życia. Maczeta jest niebezpiecznym przedmiotem i nawet przy użyciu stosunkowo nieznacznej siły możliwe było wyrządzenie pokrzywdzonym obrażeń ciała zagrażających ich życiu. Przed Sądem <span class="anon-block">B. W.</span> początkowo uczynił uwagę, że zanim włączył się do awantury między oskarżonym a <span class="anon-block">W. M.</span> widział próbę kolejnego zamachnięcia się napastnika w celu uderzenia pokrzywdzonej – ostatecznie wycofał się z tych twierdzeń („Jak biegłem to patrzyłem żeby tą rurkę wziąć, patrzyłem żeby on paralizatora nie wziął, nie użył. To już trzeciego oka nie miałem” – k.626). Z depozycji <span class="anon-block">W. M.</span> również nie wynika, by napastnik usiłował zadać jej kolejne uderzenie, bądź podjął pościg gdy zaczęła uciekać z podwórka.</p> <p>Wymaga zaakacentowania, że podana przez oskarżonego motywacja i zakres działań podjętych w ramach zemsty, znajduje potwierdzenie w realiach niniejszej sprawy i stanowi zbiór zdarzeń adekwatnych do cech jego nieprawidłowej osobowości. Sąd wyraża jednoznacznie krytyczną ocenę postawy <span class="anon-block">Ł. M.</span> i jego bezprawnych zachowań, jednak konieczne jest również uwzględnienie cech nieprawidłowej osobowości oskarżonego, która determinowała jego poczynania. Oskarżony był skoncentrowany na zemście, która miała dotyczyć tylko byłej żony i faktycznie w początkowej fazie zajścia nie skrzywdził <span class="anon-block">B. W.</span>, a jedynie starał się usunąć go z drogi, by mieć dostęp do stojącej za nim <span class="anon-block">W. M.</span>. Pokrzywdzony przyznał, że podczas zajścia na terenie budynku gospodarczego nie został zaatakowany przez napastnika, a jedynie upadł na ziemię w wyniku – prawdopodobnie – użycia paralizatora (k.622). Jakkolwiek <span class="anon-block">B. W.</span> w początkowej fazie przesłuchania na rozprawie dodał wątki przydające dramaturgii sytuacji zaistniałej w dniu 22 września 2020r., jednak w wyniku szczegółowych pytań przyznał, że zainicjował konfrontację z oskarżonym poprzez oddanie w jego kierunku dwóch strzałów z broni na gumowe kule (k.628), później upadł na skutek – prawdopodobnie – rażenia go z paralizatora, a gdy po kilku sekundach podniósł się z ziemi, postanowił biegiem opuścić pomieszczenie, jednak po przebiegnięciu kilku metrów ponownie upadł na ziemię. W celu wiarygodnego odtworzenia przebiegu zdarzenia, wymaga zwrócenia uwagi reakcja <span class="anon-block">W. M.</span>, która próbowała zamknąć wrota pomieszczenia gospodarczego – zważywszy na bliską relację między pokrzywdzonymi, nie wydaje się możliwe, by <span class="anon-block">W. M.</span> próbowała zasunąć bramę w celu uwięzienia wewnątrz pomieszczenia jej przyjaciela i prezentującego agresywną postawę oskarżonego, natomiast wiarygodna jest sekwencja zdarzeń podana przez <span class="anon-block">Ł. M.</span>, który potwierdził opuszczenie obory przez <span class="anon-block">B. W.</span> jeszcze zanim pokrzywdzona zaczęła przesuwać wrota, by zamknąć oskarżonego w budynku i tym samym zapewnić sobie i przyjacielowi ochronę przed atakiem („Pan <span class="anon-block">W.</span> zaczął uciekać jak zobaczył, że ja do niego biegnę i wybiegł z obory i ja w tym momencie chyba strzeliłem do niego z paralizatora (…). Z tego, co pamiętam pan <span class="anon-block">W.</span> się chyba przewrócił. Podbiegła pokrzywdzona pani <span class="anon-block">M.</span>, chciała zatrzasnąć mnie w tej oborze” – k.611). Z wiarygodnej – w kontekście całej sytuacji – wersji oskarżonego wynika, że do bezpośredniej konfrontacji z <span class="anon-block">B. W.</span> doszło w tym samym miejscu gdzie została zaatakowana <span class="anon-block">W. M.</span>, a zatem już na podwórku. Oskarżony wykorzystał chwilę gdy <span class="anon-block">B. W.</span> leżał na ziemi i w tym czasie zadał byłej żonie dwa uderzenia maczetą w głowę, a gdy pokrzywdzony wstał i podbiegł do niego, zaczął wymachiwać maczetą, powodując u mężczyzny kilka ran. Po chwili oskarżony rzucił maczetę i próbował użyć paralizatora by unieruchomić <span class="anon-block">B. W.</span>, jednak w międzyczasie pokrzywdzony podniósł z ziemi maczetę i wymierzył mu w odwecie kilka ciosów (także dowód: dokumentacja medyczna i obdukcja k.1067-1077, 209-221, 1314-1321). Nie wytrzymują krytyki twierdzenia <span class="anon-block">B. W.</span> odnośnie samookaleczenia oskarżonego w trakcie wymachiwania maczetą – nie jest możliwe by w wyniku przypadkowych urazów zadanych własną ręką, <span class="anon-block">Ł. M.</span> pokaleczył swoją głowę i odciął fragment małżowiny usznej.</p> <p>Relacja oskarżonego odnośnie przebiegu zdarzeń jest rzeczowa i logiczna, przy czym nie może ujść uwagi fakt, iż odnośnie większości wątków znajduje wsparcie w depozycjach <span class="anon-block">B. W.</span> złożonych na etapie śledztwa (zeznania k.103), które potwierdził również podczas przesłuchania na rozprawie (k.623). Wymaga zaakcentowania, że podczas pierwszego przesłuchania <span class="anon-block">B. W.</span> opisując przebieg zdarzenia na terenie budynku gospodarczego przyznał się do przejęcia inicjatywy poprzez oddanie do oskarżonego dwóch strzałów z broni na gumowe kule, zaś zarzuty, które wysunął pod adresem napastnika dotyczyły wyłącznie dwukrotnego – prawdopodobnie – użycia paralizatora. Podczas przesłuchania w śledztwie pokrzywdzony – nie mając przecież celu w obronie interesów oskarżonego – również wskazał podwórko jako miejsce bezpośredniego starcia z oskarżonym, przy czym podał chronologię i przebieg zdarzeń zgodnie z wersją <span class="anon-block">Ł. M.</span>.</p> <p>Wymaga stanowczego podkreślenia, ze prokurator nie przedstawił żadnych dowodów, które pozwoliłyby stwierdzić w sposób nie budzący wątpliwości, że oskarżony działał z zamiarem zabójstwa, natomiast szczegółowe rozpytanie uczestników zajścia zaistniałego w dniu 22 kwietnia 2020r. przydało waloru wiarygodności twierdzeniom oskarżonego w przedmiocie motywu, który skłaniał go do agresywnych zachowań i zakresu planowanej zemsty, która miała polegać na spowodowaniu u byłej żony obrażeń ciała na tyle dotkliwych by została jej blizna, która miała jej przypominać o wyrządzonej mu krzywdzie. W podsumowaniu uwag dotyczących winy oskarżonego, wymaga przypomnienia, że jego zachowanie było determinowane zaburzeniami osobowości, które skutkowały ostrą reakcją na stres, w szczególności oszołomieniem, zawężeniem pola świadomości, skoncentrowaniem się na jednej idei, nie dostrzeganiem innych sposobów rozwiązania trudnej sytuacji i pobudzeniem emocjonalnym (opinia psychiatryczna, opinia psychologiczna).</p> <p>Krytycznie oceniając decyzję oskarżonego odnośnie samowolnego dochodzenia roszczeń z powodu zabrania przez byłą żonę jego pieniędzy, należy krytycznie ocenić zachowanie pokrzywdzonych, którzy również postanowili nie angażować organów ścigania w sprawy nie podlegające ich kompetencjom. Jeśli <span class="anon-block">W. M.</span> legalnie pobrała pieniądze z konta byłego męża – jak twierdzi – powinna wyjaśnić sytuację, natomiast w przypadku bezprawnego zawłaszczenia cudzej – przecież – własności, właściwe było podjęcie tematu w bezpośredniej rozmowie, a nie celowe ignorowanie prób połączenia telefonicznego. W nawiązaniu do zdarzenia, które miało miejsce w dniu 22 kwietnia 2020r. również budzi zastrzeżenia postawa pokrzywdzonych, którzy postanowili doprowadzić do konfrontacji z oskarżonym, podczas gdy jedynie słuszne i bezpieczne było pozostanie w domu i zgłoszenie policji wizyty nieproszonego gościa.</p> <p>Oskarżony był karany za występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> i ma dobrą opinię w miejscu zamieszkania (k.224, 433).</p> <p>Mając na uwadze, że zdarzenia objęte aktem oskarżenia były motywowane tymi samymi okolicznościami i zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, Sąd orzekł karę łączną przy zastosowaniu zasady częściowej absorpcji.</p> <p>Pełnomocnik <span class="anon-block">W. M.</span> złożył prywatną opinię psychologiczną, która miała uwiarygodnić negatywny wpływ zaistniałych zdarzeń na pokrzywdzoną (k.956). Wymaga zauważenia, że oskarżony doświadczył większej traumy w postaci ciężkiej depresji i próby samobójczej (k.1025, 1059, 1061, 1067-1077, 1079-1081).</p> <p> <span class="anon-block">B. W.</span> doznał obrażeń ciała na okres powyżej 7 dni (opinie sądowo-lekarskie k.168-170, 1314-1321, 1343-1344). Pokrzywdzony podjął nieudolną próbę przedstawienia się w roli ofiary, która w wyniku działań <span class="anon-block">Ł. M.</span> musiała zrezygnować ze służby w jednostce wojskowej – co nie wytrzymuje krytyki w konfrontacji z zebranymi dowodami (m.in. k.1258). Z depozycji <span class="anon-block">B. W.</span> wynikało, że w dacie zdarzenia przechodził proces rehabilitacji, co pozwala wnioskować o jego wcześniejszych niedomaganiach zdrowotnych. Wezwany do złożenia dokumentacji medycznej, która pozwoliłaby Sądowi zweryfikować dane dotyczące stanu zdrowia przed dniem 22 kwietnia 2020r., pokrzywdzony odmówił wykonania zleconej czynności, a złożone dokumenty jedynie pozorowały uczynienie zadość zobowiązaniu (k.1279-1287). Opinia biegłego specjalisty chirurga jednoznacznie stwierdza, że obrażenia, których doznał <span class="anon-block">B. W.</span> w wyniku zajścia mającego miejsce w dniu 22 kwietnia 2020r. zostały wyleczone bez powikłań, a zatem nie miały i nie mogły mieć wpływu na orzeczenie niezdolności pokrzywdzonego do służby wojskowej. Na marginesie Sąd zauważa, że rodzaj pracy, w szczególności udział w misjach, niewątpliwie również nie pozostał bez wpływu na stan zdrowia <span class="anon-block">B. W.</span>. Obrażenia, których pokrzywdzony doznał w dniu 22 kwietnia 2020r. były dla niego dolegliwe, jednak należy również zważyć na obrażenia oskarżonego, których był sprawcą. Z ustaleń Sądu wynika, że to <span class="anon-block">B. W.</span> zainicjował bezpośrednią konfrontację z oskarżonym, co nie może pozostać bez wpływu na ustalenie rozmiaru doznanej przez niego krzywdy i wysokości zadośćuczynienia. Pełnomocnik pokrzywdzonego domagał się zadośćuczynienia w kwocie rażąco zawyżonej, jeśli zważyć faktyczne ustalenia odnośnie rodzaju i rozmiaru obrażeń <span class="anon-block">B. W.</span>. W związku z tym, że intencją pokrzywdzonego było uzyskanie zadośćuczynienia, Sąd nie podzielił stanowiska prokuratora w przedmiocie orzeczenia nawiązki – wymaga podniesienia, że stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 3)">art. 46 § 3 kk</a>. Orzeczenie odszkodowania lub zadośćuczynienia albo nawiązki nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia <br/>z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu</em> </p> </td> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="7"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1.6. inne zagadnienia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, <br/>a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosowa ł określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p>7.  <strong> <!-- -->KOszty procesu </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="13"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td colspan="13"> <p>Orzeczenie kary izolacyjnej i pozbawienie oskarżonego możliwości zarobkowania, uzasadniało zwolnienie <span class="anon-block">Ł. M.</span> od należności z tytułu kosztów procesu.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1.1Podpis</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->SSO Jarosław Poch SSO Urszula Adamik </em> </p> <p> <em> <!-- --> Paweł Cieślak Anna Sikorska Regina Lis </em> </p> </td> </tr> </table> </div>