II C 2614/20

<p> <strong> <!-- -->II C 2614/20</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Strona powodowa <span class="anon-block">L.</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> pozwem z dnia 20 listopada 2019r. (data prezentaty) wniosła o zasądzenie od strony pozwanej<span class="anon-block">B. M.</span>spółki akcyjnej z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwoty 1.909,42 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty: 1.540,42 zł od dnia 18 sierpnia 2019 r. do dnia zapłaty i od kwoty 369 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Uzasadniając swoje żądanie strona powodowa wskazała, że nabyła od kredytobiorcy będącego konsumentem roszczenie oparte na art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim, a wynikające z wcześniejszej spłaty kredytu i konieczności proporcjonalnego zwrotu prowizji przez stronę pozwaną. Kwota 1.540,42 zł dochodzona jest tytułem zwrotu prowizji, a kwota 369 zł to koszt opinii obliczającej wysokość kwoty zwrotu.</p> <p> <em> <!-- --> (pozew k. 2-4)</em> </p> <p>W odpowiedzi na pozew z dnia 16 lutego 2021 r. pozwany <span class="anon-block">B. M.</span> S.A. w <span class="anon-block">W.</span> wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania.</p> <p>Uzasadniając swoje stanowisko strona pozwana podniosła, że brak podstaw do proporcjonalnego zwrotu prowizji, albowiem prowizja nie była związana z czasem trwania umowy, zakwestionowała ważność umowy przelewu, zakwestionowała poprawność wyliczenia roszczenia, zakwestionowała konieczność sporządzenia prywatnej opinii celem wyliczenia kwoty dochodzonej pozwem.</p> <p> <em> <!-- -->(odpowiedź na pozew k. 61-65v)</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p> <span class="anon-block">M. R.</span> zawarł z <span class="anon-block">E. B.</span> SA we <span class="anon-block">W.</span> (poprzednikiem prawnym pozwanego) w dniu 10 maja 2019 r. umowę kredytu konsumenckiego (pożyczki) nr <span class="anon-block"> (...)</span> na okres od 10 maja 2019 r. do dnia 4 maja 2022 r. Zgodnie z par. 1 pkt 7 umowy całkowita kwota do zapłaty wyniosła 37.775,28 zł. Kredytobiorca dokonał całkowitej spłaty z dniem 30 lipca 2019 r.</p> <p> <em> <!-- -->(dowody: umowa - k. 13 - 20; oświadczenie o dokonaniu całkowitej spłaty kredytu konsumenckiego - k. 23, potwierdzenie zamknięcia pożyczki/kredytu - k. 21)</em> </p> <p>W dniu 9 października 2019r. <span class="anon-block">M. R.</span> dokonał na rzecz strony powodowej przelewu wierzytelności wynikających z tytułu wyżej wymienionej umowy opartej na art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim (obowiązek proporcjonalnego zwrotu kosztów kredytu).</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: umowa cesji k. 24 - 24v)</em> </p> <p>Na zlecenie powoda została sporządzona w dniu 30 października 2019 r. przez <span class="anon-block"> firmę Krajowe Centrum (...)</span> opinia z obliczeniem wysokości kwoty z tytułu wcześniejszej spłaty kredytu. Koszt opinii to kwota 369 zł.</p> <p>(k. 25 - 27 opinia, k. 28 - faktura).</p> <p>Pismem z 30 października 2019 r. strona powodowa wezwała bezskutecznie do zapłaty stronę pozwaną.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania - k. 29 - 30)</em> </p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wskazanych dokumentów. Podkreślenia wymaga fakt, że w dużej mierze nie był on sporny, a zarzuty strony pozwanej dotyczyły jedynie istnienia, względnie ważności umowy cesji i wysokości roszczenia, a w pozostałym zakresie spór miał charakter jedynie prawny.</p> <p>Sąd pominął dowód z zeznań świadka zgłoszonego w odpowiedzi na pozew uznając jego nieprzydatność dla ustalenia ważności umowy cesji.</p> <p>W ocenie Sądu umowa cesji była ważna, a przedstawiony przez stronę powodową odpis tej umowy nie budził wątpliwości co do formy, pochodzenia, ani treści.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo zasługiwało w części na uwzględnienie.</p> <p>Strona powodowa oparła swoje roszczenie na umowie przelewu wierzytelności.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 1)">art. 509 § 1 k.c.</a> wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Z powyższego wynika, że w wyniku przelewu w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509)">art. 509 k.c.</a> przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał go z dłużnikiem. Innymi słowy, stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie, natomiast zmienia się osoba uczestnicząca w nim po stronie wierzyciela.</p> <p>Dla przyjęcia skuteczności cesji podstawowe znaczenia ma wykazanie istnienia przelewanej wierzytelności, a więc okoliczności, z których wynika, że prawo takie przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi, a w następnej kolejności wykazanie, że do cesji doszło w sposób prawidłowy.</p> <p>W przedmiotowej sprawie – w ocenie Sądu – nie ulega wątpliwości, że doszło do skutecznego zawarcia umowy cesji wierzytelności pomiędzy stroną powodową a pierwotnym wierzycielem.</p> <p>Zgodnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 (art. 49;art. 49 ust. 1)">art. 49 ust. 1 ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim</a> w przypadku spłaty całości kredytu przed terminem określonym w umowie, całkowity koszt kredytu ulega obniżeniu o te koszty, które dotyczą okresu, o który skrócono czas obowiązywania umowy, chociażby konsument poniósł je przed tą spłatą.</p> <p>Art. 52 ustawy precyzuje, że kredytodawca jest zobowiązany do rozliczenia z konsumentem kredytu w terminie 14 dni od dnia dokonania wcześniejszej spłaty kredytu w całości.</p> <p>Nie ulega wątpliwości, że kosztem, który podlega obniżeniu o okres, o który skrócono czas obowiązywania umowy kredytu jest zarówno prowizja jak i opłata przygotowawcza (tak: Uchwała Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej z 12 grudnia 2019 roku, III CZP 45/19 oraz Wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 11 września 2019 roku, C-383/18, <em> <!-- --> <span class="anon-block">L.</span> vs. <span class="anon-block"> (...)</span> </em>).</p> <p>Obniżenie to – w ocenie Sądu – winno nastąpić w proporcji do czasu skrócenia umowy, czyli obniżenie prowizji powinno nastąpić o taki sam ułamek, o jaki doszło do skrócenia czasu trwania umowy kredytowej na skutek całkowitej spłaty.</p> <p>W niniejszej sprawie powoduje to konieczność zwrotu prowizji w wysokości nie niższej niż wskazana w żądaniu strony powodowej. Sąd przy tym – porównując stosunek żądanych kwot do kwot pierwotnie pobranych prowizji ze stosunkiem czasu, o który skrócono umowę do pierwotnie planowanego czasu trwania umowy – nie dopatrzył się błędów w wyliczeniach strony powodowej.</p> <p>Z tych przyczyn Sąd zasądził dochodzoną kwotę, zgodnie z żądaniem pozwu (punkt I. wyroku).</p> <p>Natomiast, zdaniem Sądu powództwo nie było zasadne w zakresie żądania zwrotu kosztów prywatnej opinii.</p> <p>W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy ustalenie kwoty podlegającej zwrotowi w związku z wcześniejszą spłatą pożyczki nie wymagało zlecania sporządzenia opinii w tym zakresie, bowiem wyliczenie opiera się na prostym działaniu arytmetycznym, gdzie dane do obliczenia zawarte są w umowie i pozostałych dokumentach.</p> <p>Zauważyć należy, że opinia została podpisana nieczytelnym podpisem. Jednakże Sąd z urzędu dysponuje wiedzą (z analogicznych spraw), że te opinie wykonuje podmiot reprezentowany przez <span class="anon-block">G. L.</span>, a więc jednego z członków zarządu powodowej spółki, co prowadzi do wniosku, że powód stara się w ten sposób powiększyć kwotę zobowiązania. Także wysokość wynagrodzenia za sporządzenie takiej opinii budzi wątpliwości jako zawyżoną.</p> <p>O odsetkach Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 k.c.</a> zgodnie z którym dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności, przy czym dłużnik jest w opóźnieniu jeżeli nie spełnia świadczenia w określonym terminie. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 52)">art. 52</a> ww. ustawy o kredycie konsumenckim kredytodawca jest zobowiązany do rozliczenia z konsumentem kredytu w terminie 14 dni od dnia dokonania wcześniejszej spłaty kredytu w całości. Na gruncie niniejszej sprawy pozwany Bank winien rozliczyć kredyt udzielony cedentowi najpóźniej do dnia 14 sierpnia 2019 r.</p> <p>W oparciu o powołany przepis, w ocenie Sądu zasadnym było uwzględnienie odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 15 sierpnia 2019 r., a zatem zgodnie z żądaniem pozwu. W zakresie kosztów postępowania Sąd uznał ustalił zasadę, a ich rozliczenie pozostawił referendarzowi sądowemu.</p> <p>Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji.</p> <p>sędzia Maciej Ługiewicz</p> </div>