Art. 495. § 1. Jeżeli jedno ze świadczeń wzajemnych stało się niemożliwe wskutek okoliczności, za które żadna ze stron odpowiedzialności nie ponosi, strona, która miała to świadczenie spełnić, nie może żądać świadczenia wzajemnego, a w wypadku, gdy je już otrzymała, obowiązana jest do zwrotu według przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. § 2. Jeżeli świadczenie jednej ze stron stało si

Art. 475. § 1. Jeżeli świadczenie stało się niemożliwe skutkiem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi, zobowiązanie wygasa. § 2. Jeżeli rzecz będąca przedmiotem świadczenia została zbyta, utracona lub uszkodzona, dłużnik obowiązany jest wydać wszystko, co uzyskał w zamian za tę rzecz albo jako naprawienie szkody.

Art. 493. § 1. Jeżeli jedno ze świadczeń wzajemnych stało się niemożliwe wskutek okoliczności, za które ponosi odpowiedzialność strona zobowiązana, druga strona może, według swego wyboru, albo żądać naprawienia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania, albo od umowy odstąpić. § 2. W razie częściowej niemożliwości świadczenia jednej ze stron druga strona może od umowy odstąpić, jeż

Art. 395. § 1. Można zastrzec, że jednej lub obu stronom przysługiwać będzie w ciągu oznaczonego terminu prawo odstąpienia od umowy. Prawo to wykonywa się przez oświadczenie złożone drugiej stronie. § 2. W razie wykonania prawa odstąpienia umowa uważana jest za nie zawartą. To, co strony już świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach

Art. 387. § 1. Umowa o świadczenie niemożliwe jest nieważna. § 2. Strona, która w chwili zawarcia umowy wiedziała o niemożliwości świadczenia, a drugiej strony z błędu nie wyprowadziła, obowiązana jest do naprawienia szkody, którą druga strona poniosła przez to, że zawarła umowę nie wiedząc o niemożliwości świadczenia.

Art. 4921. Jeżeli strona obowiązana do spełnienia świadczenia oświadczy, że świadczenia tego nie spełni, druga strona może odstąpić od umowy bez wyznaczenia terminu dodatkowego, także przed nadejściem oznaczonego terminu spełnienia świadczenia.

Art. 453. Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady, dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.

Art. 455. Jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania.

"Niemożliwość wykonania umowy zgodnie z jej warunkami powinna być oceniana w sposób zobiektywizowany. Nie chodzi więc wyłącznie o niemożliwość jej wykonania przez danego przewoźnika jego siłami. Należy wziąć pod uwagę to, że przewoźnik może posługiwać się osobami trzecimi przy wykonywaniu swojego zobowiązania (art. 3 CMR). Jeżeli zatem przewoźnik nie jest w stanie sam przewieźć towaru (np. jego je

Podstawę prawną roszczenia stanowił art. 395 § 1 k.c. zgodnie z którym można zastrzec, że jednej lub obu stronom przysługiwać będzie w ciągu oznaczonego terminu prawo odstąpienia od umowy. Prawo to wykonuje się przez oświadczenie złożone drugiej stronie. W razie wykonania prawa odstąpienia, umowa uważana jest za niezawartą, dlatego co do zasady, strony powinny zwrócić sobie nawzajem to, co świadcz

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IC 495/23</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 16 kwietnia 2024 roku</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny, w składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący: Sędzia Robert Pabin</p> <p>Protokolant: Justyna Łużyńska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2024 roku w

1. Artykuł 480 k.c. kreuje podstawę prawną dla jednego z roszczeń będących elementami systemu odpowiedzialności dłużnika za naruszenie zobowiązania. System został uregulowany w Dziale II „Skutki niewykonania zobowiązań” tytułu VII „Wykonanie zobowiązań i skutki ich niewykonania” księgi trzeciej „Zobowiązania” Kodeksu cywilnego. We wskazanej jednostce redakcyjnej, art. 471 k.c. – 475 k.c. regulują

1. Artykuł 480 k.c. kreuje podstawę prawną dla jednego z roszczeń będących elementami systemu odpowiedzialności dłużnika za naruszenie zobowiązania. System został uregulowany w Dziale II „Skutki niewykonania zobowiązań” tytułu VII „Wykonanie zobowiązań i skutki ich niewykonania” księgi trzeciej „Zobowiązania” Kodeksu cywilnego. We wskazanej jednostce redakcyjnej, art. 471 k.c. – 475 k.c. regulują

Artykuł art. 483 § k.c. ogranicza zastosowanie kary umownej tylko do przypadku niewykonania zobowiązania niepieniężnego, czyli takiego, którego przedmiotem od chwili jego powstania nie jest suma pieniężna (art. 358^1^ § k.c.)

<p>Sygn. akt I C 495/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 24 kwietnia 2025 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział I Cywilny w składzie następującym:</p> <table> <colgroup> <col width="289"/> <col width="334"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>Sędzia SO Dorota Krawczyk</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant

Artykuł 483 § 1 k.c. ogranicza zastosowanie kary umownej tylko do przypadku niewykonania zobowiązania niepieniężnego, czyli takiego, którego przedmiotem od chwili jego powstania nie jest suma pieniężna (art. 358[1] § 1 k.c.).