I SA/Gd 1045/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi R. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2022 r. nr 2201-IEW.720.48.2022.KP w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS", "organ II instancji") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 18, art. 33 § 2 pkt 1, pkt 2 lit. b, pkt 4, pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia R. J., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2022 r., którym oddalono zarzut nieistnienia obowiązku; określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a.; braku uprzedniego doręczenia upomnienia; wygaśnięcia obowiązku w całości. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. R. J. dnia 23 lutego 2022 r. złożył deklarację VAT-7 za styczeń 2022 r., w której wykazał kwotę podatku do zapłaty 7.694,00 zł. Pomimo złożenia deklaracji w ustawowym terminie, nie dokonano wpłaty wykazanego w niej podatku, wobec czego powstała zaległość podatkowa. W związku z powyższym, organ I instancji wystosował do skarżącego upomnienie z dnia 4 marca 2022 r., które zostało odebrane przez R. J. dnia 24 marca 2022 r. Stronie wyznaczono siedmiodniowy termin do zapłaty należności. Z uwagi na brak zapłaty dnia 5 kwietnia 2022 r. został wystawiony tytuł wykonawczy, na podstawie którego wszczęto postępowanie egzekucyjne. Następnie dnia 21 kwietnia 2022 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku wszczął egzekucję administracyjną dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w A. S.A., zawiadomieniem nr 2205-SEE2.711.51417117.2022.1.BLUKIS. Doręczenie zajęcia dłużnikowi zajętej wierzytelności A. S.A. nastąpiło w dniu 21 kwietnia 2022 r. W dniu 22 kwietnia 2022 r., już po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, skarżący dokonał wpłaty na poczet zaległości podatkowej w podatku VAT za styczeń 2022 r. w kwocie 7.828,00 zł, z której kwotę 7.694,00 zł rozliczono na należność główną, 118,00 zł rozliczono na poczet naliczonych odsetek, zaś 16,00 zł rozliczono na koszty upomnienia. W wyniku rozliczenia wpłaty skarżącego, organ I instancji stwierdził, że objęta tytułem zaległość podatkowa wygasła, jednakże z uwagi na to, że została ona dokonana po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, doszło do naliczenia kosztów egzekucyjnych. W dniu 29 kwietnia 2022 r. w ramach realizacji dokonanego zajęcia A. S.A. przekazał z zajętego rachunku na konto Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku kwotę 512,55 zł, z których organ egzekucyjny rozliczył 504,68 zł na poczet naliczonych kosztów egzekucyjnych, zaś pozostałą kwotę 7,87 zł zwrócono na rachunek bankowy zobowiązanego. W dalszej kolejności, dnia 9 maja 2022 r., z uwagi na zapłatę, postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wskazywanego tytułu wykonawczego zostało zakończone, w wyniku czego uchylono czynność zajęcia rachunku bankowego w A. S.A. Z kolei odbiór przez skarżącego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wraz z tytułem wykonawczym nastąpił dnia 10 maja 2022 r. R. J. wniósł zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. tytułu wykonawczego: 1. nieistnienia obowiązku objętego omawianym tytułem wykonawczym; 2. określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z deklaracji VAT-7 za styczeń 2022 r.; 3. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu prawidłowego upomnienia; 4. wygaśnięcia obowiązku w całości. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2022 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku oddalił zarzuty skarżącego. W uzasadnieniu podkreślił, że z uwagi na pozostawanie skarżącego w zwłoce z zapłatą zobowiązania wykazanego w deklaracji VAT-7 za styczeń 2022r. wystawiony został tytuł wykonawczy, jak i to, że w przedmiotowej sprawie pełni w postępowaniu rolę zarówno wierzyciela, jak i organu egzekucyjnego; w związku z czym wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło z urzędu. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zdaniem Naczelnika, wpłata dokonana przez skarżącego na poczet podatku od towarów i usług dnia 22 kwietnia 2022 r. nastąpiła w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, po dokonaniu czynności egzekucyjnych. W chwili wystawienia tytułu wykonawczego oraz wszczęcia postępowania egzekucyjnego zaległość podatkowa wskazana w przedmiotowym tytule wykonawczym była wymagalna, obowiązek podatkowy istniał, w związku z czym w ocenie organu zasadnym było oddalenie zarzutu skarżącego. W ocenie Naczelnika, zarówno określenie obowiązku, jak i treść upomnienia zostały sporządzone w sposób prawidłowy, w związku z tym oddalono zarzuty dotyczące tych kwestii. W przedmiotowej sprawie obowiązek zapłaty podatku wynika z mocy prawa (został określony w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług) i przypadał na dzień 25 lutego 2022 r. W wyniku braku zapłaty wykazanej w deklaracji VAT-7 za styczeń 2022r. kwoty podatku, doszło do powstania zaległości podatkowej, która istniała na dzień wystawienia tytułu wykonawczego oraz dokonania zajęcia rachunku bankowego w A. Bank S.A. Mając na uwadze te okoliczności, zarzut należało oddalić. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł zażalenie, zaś postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2022 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W ocenie organu II instancji, ustalenia poczynione przez Naczelnika są prawidłowe, a zarzuty skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie. Dyrektor IAS wskazał, że na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia egzekucji administracyjnej istniał obowiązek objęty tym tytułem wykonawczym. Zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a. oceniono jako niezasadny, gdyż organ I instancji właściwie wskazał w części D tytułu m.in. rodzaj i okres powstania należności pieniężnej, podstawę prawną obowiązku, zaś w części D.1 wysokość dochodzonej należności pieniężnej istniejącej na dzień 5 kwietnia 2022 r. ze wskazaniem wysokości odsetek za zwłokę na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. Dyrektor IAS nie dopatrzył się również uchybień odnośnie doręczenia upomnienia skarżącemu, gdyż upomnienie to zawierało wszystkie elementy określone przepisami prawa i zostało prawidłowo doręczone skarżącemu. Dokonana przez skarżącego wpłata należności w toku prowadzonej egzekucji administracyjnej, po zastosowaniu środka egzekucyjnego, nie mogła mieć wpływu na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony dnia 5 kwietnia 2022 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisane postanowienie R. J. wniósł o jego uchylenie w całości oraz postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku i zasądzenie na kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie następujących przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: 1. Art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.; 2. Art. 34 § 2 pkt 1 w zw. z art. 33 § 2 pkt 1, 2, 4 i 5 u.p.e.a.; 3. Art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.; 4. Art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Przechodząc do omówienia mających zastosowanie w sprawie przepisów należy wskazać, że zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a., w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Wierzyciel może nie podejmować czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, jeżeli łączna wysokość należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztów upomnienia nie przekracza dziesięciokrotności kosztów upomnienia, chyba że okres do upływu terminu przedawnienia należności pieniężnej jest krótszy niż 6 miesięcy. W myśl art. 26 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym wszczyna postępowanie egzekucyjne z urzędu poprzez nadanie tytułowi wykonawczemu przez siebie wystawionemu klauzuli o skierowaniu tego tytułu do egzekucji administracyjnej. Stosownie do art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego; 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego; 3) podpisania protokołu zajęcia ruchomości przez pracownika obsługującego organ egzekucyjny, jeżeli to podpisanie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego; 4) wpisu w księdze wieczystej o wszczęciu egzekucji z nieruchomości lub złożenia wniosku o wpis o wszczęciu egzekucji z nieruchomości do zbioru dokumentów, jeżeli ten wpis lub to złożenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., gdzie zgodnie z § 1 zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Natomiast § 2 wskazuje, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. W myśl § 1 tego przepisu, organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Stosownie do § 2 wskazanego przepisu, wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Natomiast z § 4 omawianego przepisu, organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o: 1) oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej albo stwierdzeniu jego niedopuszczalności - kontynuuje postępowanie egzekucyjne albo podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne; 2) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku, niemająca charakteru trwałego, wystąpiła po wszczęciu egzekucji administracyjnej - zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części; 3) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w: a) art. 33 § 2 pkt 1-5, b) art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej - umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części. Z powyższych przepisów wynika, że postępowanie w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych jest ściśle sformalizowane, a podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie mogą być dowolne okoliczności, ale okoliczności wymienione w art. 33 u.p.e.a. Jego granice wyznacza sam zobowiązany decydując, czy w ogóle wnieść zarzuty, jakie zarzuty sformułować oraz jak je uzasadnić, przy czym katalog możliwych zarzutów jest zamknięty. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że należność wskazana w przedmiotowym tytule wykonawczym na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, tj. dnia 5 kwietnia 2022 r. oraz wszczęcia egzekucji, tj. dnia 21 kwietnia 2022 r. istniała i była wymagalna. Egzekwowane zobowiązanie podatkowe powstało w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) tj. z mocy prawa. Z uwagi na to, że nie dokonano wpłaty, wierzyciel wystawił przedmiotowy tytuł wykonawczy. Skoro zobowiązanie podatkowe powstało z mocy prawa, oznacza to, że powstaje ono bez wezwania organu podatkowego i bez konieczności wydawania decyzji. Podatnik jest zobowiązany do samodzielnego obliczenia kwoty podatku. Podatek wykazany w takiej deklaracji jest podatkiem do zapłaty. Nieuiszczenie bądź uiszczenie w niepełnej wysokości kwoty do zapłaty wynikających z samoobliczenia, stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Sytuacja ta, z powodu nieuregulowania zaległości podatkowej w ustawowym terminie, miała miejsce w niniejszej sprawie. Zatem niewątpliwie obowiązek istniał. Jak wynika z akt sprawy, dnia 23 lutego skarżący złożył deklarację VAT-7, w której wykazał podatek do zapłaty w kwocie 7.694,00 zł, jednak nie dokonał wpłaty ww. podatku w ustawowym terminie, w konsekwencji czego powstała zaległość podatkowa z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2022 r., co doprowadziło do upomnienia skarżącego, w dalszej kolejności wystawienia tytułu wykonawczego. Przepis art. 6 § 1 u.p.e.a. nie pozostawia organowi wyboru, nakładając na niego prawny obowiązek podjęcia odpowiednich kroków w celu wszczęcia egzekucji w przypadku zaistnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2001 r., I SA/Lu 452/2000). Wskazać trzeba, że choć przepisy u.p.e.a. nie zawierają definicji pojęcia "uchylanie się zobowiązanego od wykonania obowiązku", to uznać należy, że organ winien przystąpić do podjęcia czynności mających na celu przymusowe wykonania obowiązku ciążącego na zobowiązanym w każdym przypadku, gdy obowiązek jest wymagalny, a zobowiązany powstrzymuje się od jego wykonania (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 grudnia 2008 r., III SA/Łd 417/08). W okolicznościach sprawy, na dzień wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego, prowadzenie egzekucji administracyjnej było zgodne z prawem, obowiązek podatkowy był wymagalny. Wszczęcie egzekucji nastąpiło z chwilą zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, tj. w dniu 21 kwietnia 2022 r. Pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. W postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a dopuszczalny ustawą zakres badania przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego wskazuje, że badanie to ma tylko charakter formalny. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznaje zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty zobowiązania objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym za bezzasadny, podzielając przy tym stanowisko organów. Przechodząc do oceny zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, należy wyjaśnić, że w tym przypadku bada się czy nie doszło do zniekształcenia w sferze przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w tytule wykonawczym w porównaniu do obowiązku wynikającego z orzeczenia. Owo zniekształcenie przedmiotu postępowania egzekucyjnego może odnosić się zarówno do rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów, w tym daty jego powstania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 1606/21). W realiach niniejszej sprawy należało podzielić stanowisko Dyrektora, że organ I instancji właściwie wskazał w części D dokumentu m.in. rodzaj i okres powstania należności pieniężnej, podstawę prawną obowiązku, zaś w części D.1 wysokość dochodzonej należności pieniężnej istniejącej na dzień 5 kwietnia 2022 r. ze wskazaniem wysokości odsetek za zwłokę na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. Skarżący konsekwentnie twierdził, że nie doręczono mu prawidłowego upomnienia. Tymczasem z akt sprawy bezspornie wynika, że przed wystawieniem przedmiotowego tytułu wykonawczego, zostało wysłane upomnienie z dnia 4 marca 2022 r., które zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 marca 2022 r. Przy czym, upomnienie to spełniało wszystkie przesłanki wymagane prawem, a skarżący nie wskazywał, na czym uchybienie organu miałoby polegać. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2019 r. sygn. akt I FSK 1166/17, zgodnie z którym w sytuacji, gdy na podstawie tytułu wykonawczego dotyczącego zaległości z tytułu podatku VAT w toku prowadzonego postępowania dokonano zajęcia rachunku bankowego, a zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone zobowiązanemu, nie ma podstaw do podważenia stanowiska, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte zgodnie z art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. - z dniem doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego zobowiązanego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu dokonana przez skarżącego wpłata należności już w toku prowadzonej egzekucji administracyjnej, po zastosowaniu środka egzekucyjnego, nie mogła mieć wpływu na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony dnia 5 kwietnia 2022 r. Zdaniem Sądu, postępowanie w sprawie zarzutów skarżącego zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Sama zapłata należności przez skarżącego nie może skutkować unicestwieniem postępowania egzekucyjnego, które de facto już się toczyło. Mając to na uwadze, w sytuacji zapłaty należności, należało zakończyć postępowanie egzekucyjne, po wcześniejszym uregulowaniu naliczonych kosztów egzekucyjnych. W niniejszej sprawie koszty te zostały zajęte przez wierzyciela z rachunku bankowej strony skarżącej, po czym uchylono czynność zajęcia rachunku bankowego w A. S.A. i zakończono postępowanie egzekucyjne. Jak podkreśla się w orzecznictwie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2869/10), wprawdzie art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. za datę wszczęcia egzekucji uznaje także doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, ale dotyczy to sytuacji, gdy data doręczenia zawiadomienia jest wcześniejsza niż data doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Przepis ten w istocie rozstrzyga, którą z dat należy uznać za datę wszczęcia egzekucji. Podobnie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 20 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2589/10 wskazano, że wszczęcie egzekucji w dacie doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności (np. bankowi) zawiadomienia o zajęciu jest skuteczne, jeżeli poprzedza doręczenie zobowiązanemu (podatnikowi) odpisu tytułu wykonawczego. Innymi słowy wszczęcie egzekucji zawsze wymaga doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Przepis powyższy, różnicuje jedynie datę wszczęcia egzekucji w zależności od tego, czy wcześniej doręczono zawiadomienie o zajęciu, czy też odpis tytułu wykonawczego. Pozwala to przyjąć, że o ile doręczono zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – dokonane wcześniej zajęcie wierzytelności (prawa majątkowego) uczynione zostało w ramach egzekucji administracyjnej.. Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie organ prowadził postępowanie z poszanowaniem zasad wyrażonych w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Sąd nie znajduje uchybienia w zakresie gromadzenia przez organy podatkowe materiału dowodowego, a zebrane dowody uznaje za wystarczające do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydania końcowego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu przeprowadzona przez organ podatkowy odmienna ocena ustalonego stanu faktycznego nie dowodzi, że naruszono nałożony na organy obowiązek działania w granicach i na podstawie obowiązującego prawa. Jednocześnie należy podkreślić, że przeprowadzony przez organy wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest zdaniem Sądu w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację organu, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości. Ponadto Sąd nie dopatrzył się uchybień w zastosowaniu art. 124 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., ponieważ oba postanowienia zostały wydane w sposób prawidłowy, i zawierają elementy składowe wymagane dla tego rodzaju orzeczeń. Pozostałe zarzuty przedstawione przez skarżącego nie dotyczyły badanej sprawy. Skarga do sądu administracyjnego na postanowienie organu rozstrzygającego w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym zakreśla granice rozpoznania sprawy, wyznaczone przez jej przedmiot, wynikający z treści zaskarżonego orzeczenia. Sprawa oznacza sprawę w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania i wydawanych w nim orzeczeń administracyjnych. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.