I FSK 1173/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak (sprawozdawca), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia WSA (del.) Inga Gołowska, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 148/10 w sprawie ze skargi "M." Spółka z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 17 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i określenia zobowiązania podatkowego oraz kwoty do zwrotu w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz "M." Spółka z o. o. z siedzibą w W. kwotę 900 (słownie: dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 148/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi "M." sp. z. o.o. z siedzibą w W. (dalej: "spółka", "skarżąca") uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 17 listopada 2009 r. w przedmiocie uchylenia decyzji i określenia zobowiązania podatkowego oraz kwoty do zwrotu w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. 2. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd I instancji wskazał, że zdaniem organów podatkowych spółka dokonała zawyżenia podatku naliczonego odliczając podatek z faktur wystawionych przez sp. z o.o. "T."" i "P." sp. z. o. o. (dalej [...]) stwierdzających czynności, które nie zostały wykonane. Zdaniem Dyrektora z akt postępowania egzekucyjnego wynika, ze organ egzekucyjny podjął czynności zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego w stosunku do skarżącej spółki, lecz okazały się one nieskuteczne. Nadto wskazał, że Prokuratura Okręgowa w W. od dnia 17 listopada 2004 r. prowadzi śledztwo o sygnaturze [...] w sprawie "prania pieniędzy" za pośrednictwem rachunków bankowych prowadzonych przez "I." Bank ...] S.A. Oddział w W. dla "T." Sp. z. o.o. i "P." . Dyrektor zwrócił uwagę na zmianę art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji, wprowadzoną ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199). od 30 czerwca 2005 r., zgodnie z którą bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Wskazać należy, iż w art. 21 noweli z dnia 30 czerwca 2005 r. wprowadzono zasadę bezpośredniego działania nowego prawa, tj. art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych, powstałych przed wejściem w życie tej ustawy nowelizującej. Zdaniem Dyrektora, w odniesieniu do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, z wyłączeniem § 4 art. 70 Ordynacji podatkowej, stosować należy przepis art. 70 w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie tej nowelizacji, który w § 6 pkt 1 stanowił o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Wydanie postanowienia o wszczęciu śledztwa (lub dochodzenia) skutkować będzie zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Zdaniem Dyrektora, powyższe postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w W. niewątpliwie miało wpływ na określenie zobowiązań podatkowych skarżącej spółki. Zatem będzie miał zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji, w konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, iż zobowiązania podatkowe określone w skarżonej decyzji, tj. za okresy: maj - czerwiec 2003 r. i sierpień - listopad 2003r. nie uległy przedawnieniu, bowiem nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań wynikających ze skarżonej decyzji. 3. Skarżąca od powyższej decyzji wniosła skargę domagając się jej uchylenia. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego w tym niewłaściwe zastosowanie art.70 § 1 Ordynacji, polegające na wydaniu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za rok 2003 pomimo jego przedawnienia i art.70 § 6 pkt 1 Ordynacji w związku z przyjęciem, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia pomimo, iż nie doszło do wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związanego z niewykonaniem zobowiązania stanowiącego przedmiot decyzji oraz prawa procesowego. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Jak wskazał kluczową kwestią w sprawie było ustalenie, czy w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. Bezsporne jest, że decyzja organu I instancji została stronie doręczona w dniu 10 grudnia 2008 r. w siedzibie Urzędu Kontroli Skarbowej. Poza sporem pozostaje także fakt, iż nie przerwano biegu terminu przedawnienia w związku bezskutecznym wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Spór odnośnie przedawnienia ogranicza się do tego czy prowadzenie postępowania karnego w stosunku do "T.", będącej kontrahentem skarżącej, w sprawie o przestępstwo z art. 299 kk, tzw. "pranie brudnych pieniędzy" spowodował, że w stosunku do skarżącej bieg terminu przedawnienia jej zobowiązań został przerwany (prawidłowo winno być zawieszony). W takim stanie rzeczy sąd I instancji przystępując do kontroli legalności zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności poddał ocenie stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej wyrażone w zakresie przedawnienia. Wykluczenie wystąpienia przedawnienia było warunkiem do tego, aby organ odwoławczy mógł wydać merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku VAT. Zgodnie bowiem z art. 208 § 1 Ordynacji, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Organ odwoławczy w takiej sytuacji uchyla natomiast decyzję pierwszoinstancyjną i umarza postępowanie w sprawie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a in fine w związku z art. 208 § 1 Ordynacji. W ocenie sądu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo ustalił stan prawny, w oparciu o który analizować należało materialnoprawną kwestię przedawnienia. Rozpoznana sprawa dotyczyła rozliczeń podatku VAT za poszczególne miesiące od czerwca do grudnia 2003 r. W stanie prawnym obowiązującym w tym czasie przepis art. 70 § 1 Ordynacji dotyczący przedawnienia stanowił, że: "zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony między innymi z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Sąd I instancji po dokonaniu szczegółowego rozważania zmian art. 70 Ordynacji w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy stwierdził, że do zobowiązań podatkowych powstałych w okresie od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. odnosi się treść art. 70 § 1 - § 3 i § 5 - § 8 Ordynacji w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2005 r., nadanym nowelą z dnia 13 września 2002 r., oraz art. 70 § 4 O.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r., nadanym nowelą z dnia 30 czerwca 2005 r. Tak brzmiące przepisy znajdowały więc zastosowanie w rozpoznanej sprawie. Jak już wskazano, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W świetle sentencji i uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2009 r., I FPS 9/08, przepis ten ma zastosowanie również do rozliczeń, w których obowiązek podatkowy w podatku VAT przekształcił się w kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 ptu, czyli różnicy podatku naliczonego i należnego. Termin przedawnienia takiej kwoty zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zwrotu podatku, czyli z pierwszym dniem następnego roku, a kończy się z upływem 5 lat. Wskazany pogląd podzielił skład Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Wobec powyższego dla rozliczeń podatku VAT od maja do listopada 2003 r. przedawnienie winno nastąpić z końcem 2008 r., tj. z upływem 31 grudnia 2008 r., o ile nie zaistniały przesłanki mające wpływ na bieg tego terminu, a mianowicie uniemożliwiające rozpoczęcie biegu terminu (art. 70 § 2 Ordynacji), powodujące jego zawieszenie (art. 70 § 2 i § 6 Ordynacji ) lub przerwanie (art. 70 § 3 i § 4 Ordynacji ), bądź skutkujące wyłączeniem przedawnienia (art. 70 § 8 Ordynacji). Zwraca się uwagę, że decyzja Naczelnika US została wydana z zachowaniem wskazanego terminu, natomiast decyzja Dyrektora IS, utrzymująca w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w przedmiocie podatku VAT, wydana została już po tym terminie. Dyrektor IS rozpatrując kwestię przedawnienia oraz uzasadniając dopuszczalność wydania zaskarżonej decyzji z punktu widzenia przedawnienia w ramach ustaleń faktycznych (nota bene nie spornych i nie kwestionowanych przez skarżącego), odwołując się do informacji uzyskanych od Dyrektora UKS, wskazał, że: po pierwsze, wobec skarżącego nie zastosowano żadnego środka egzekucyjnego, który miałby wpływ na przerwanie biegu terminu przedawnienia; po drugie, nie wszczęto wobec niego postępowania karnego bądź karnoskarbowego; po trzecie, Prokuratura Okręgowa w dniu 17 listopada 2004 r. wszczęła śledztwo w sprawie "prania pieniędzy" o czyn z art. 299 § 1 kk w stosunku do "T." sp. z o.o. i "P." sp. z o.o. Śledztwo to do dnia wydania decyzji nie zostało zakończone. Takie ustalenia faktyczne doprowadziły Dyrektora IS do konkluzji, że postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w W. wobec tych podmiotów niewątpliwie miało wpływ na określenie zobowiązań podatkowych skarżącej i tym samym wywołało skutek zawieszający bieg terminu przedawnienia zobowiązań określonych decyzją Dyrektora UKS. W ocenie sądu I instancji przywołane ustalenia faktyczne nie dawały podstaw do stwierdzenia, iż w rozpoznanej sprawie nastąpił skutek przewidziany w art. 70 § 6 pkt 1 ab initio Ordynacji Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji, w brzmieniu nadanym nowelą z dnia 12 września 2002 r., bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Sąd I instancji dokonując obszernej wykładni tego przepisu stwierdził, że nie można poprzestać na jego wykładni językowej. Odczytywanie normy prawnej zawartej w tym przepisie wymaga sięgnięcia do innych jeszcze reguł wykładni, w tym wykładni systemowej wewnętrznej i wykładni historycznej Zwłaszcza charakter nowelizacji z 2005 r. potwierdza, że od wejścia w życie art.70 § 6 pkt 1 Ordynacji należało odczytywać jego treść nie w sposób dosłowny, lecz przy uwzględnieniu istnienia związku postępowań i zobowiązania podatkowego objętego przedawnieniem Skoro tak, to przy obecnych ustaleniach faktycznych przedstawionych w zaskarżonej decyzji, Dyrektor IS nie mógł wydać po dniu 31 grudnia 2008 r. decyzji utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika US. Jeśli bowiem nie stwierdził wystąpienia jakichkolwiek innych okoliczności faktycznych wyłączających przedawnienie, poza wskazanym wszczęciem śledztwa, które w ocenie Sądu nie mogło zawiesić biegu terminu przedawnienia, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a in fine w związku z art. 208 § 1 Ordynacji. w stosunku do miesięcy od maja do listopada 2003 r. Odnośnie grudnia 2003. r. organ podatkowy powinien zbadać, w związku z powyższym poglądem, czy także nie doszło do przedawnienia tegoż zobowiązania. Zobowiązanie za ten miesiąc przedawniało się bowiem z końcem 2009 r. Brak jest informacji na temat skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego czy też zdarzeń, które miały wpływ na przerwanie biegu terminu przedawnienia za ten miesiąc. Gdyby okazało się, że nie było przedawnienia, to w takiej sytuacji organ zobowiązany jest wydać decyzję odnośnie tego miesiąca, bowiem Sąd zgodził się z organem podatkowym, iż spółka nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez "T." sp. z o.o. w grudniu 2003 r. dotyczących serwisu informatyczno –programowego apteki. Z zeznań ówczesnego Prezesa "T.", wynika, że był prezesem "na papierze". Do pełnienia tej funkcji został namówiony. Organy podatkowe udowodniły, że w niniejszej sprawie nie wykonali usług informatyczno serwisowych w grudniu 2003 r. Za niezasadne uznano naruszenie zarzutów skargi dotyczących prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz ustaleń faktycznych poczynionych w płaszczyźnie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez "T." Sąd podzielił w tym zakresie pogląd Dyrektora Izby Skarbowej zawarty w zaskarżonej decyzji. Wobec przedstawionego stanu faktycznego i prawnego sąd I instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. uwzględnił skargę. 5. Dyrektor Izby Skarbowej od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt. 2 P.p.s.a., kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. naruszenie: art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r., polegająca na przyjęciu, że wszczęcie postępowania karnego przez Prokuraturę Okręgową w W. w dniu 17 listopada 2004 r. w sprawie przestępstwa z art. 299 § 1 Kodeksu karnego w stosunku do "T." sp.z.o.o. i "P." sp.z.o.o., nie miało wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w stosunku do spółki "M." 6. Skarżąca spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego zgodnie z dyspozycja art. 204 pkt 2 P.p.s.s. 7. Na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 192 P.p.s.a. postanowił zawiesić postępowanie w sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego sygn. akt P 30/11. 8. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił podjąć zawieszone postępowanie z uwagi na fakt, że w dniu 17 lipca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie P 30/11, w związku z czym ustały przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: 9. Skarga kasacyjna organu odwoławczego nie może być uwzględniona. 10. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art.183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jedynie z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie jednakże nie występuje. Oznacza to także ze jest związany granicami i wnioskami skargi kasacyjnej. Trzeba także stwierdzić, że w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają najpierw zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, jest prawidłowy, albo, że nie został on skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez sąd I instancji przepisy prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie podatkowy organ odwoławczy zarzucił jedynie naruszenie prawa materialnego, zatem Sąd odwoławczy podziela ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i przyjmuje jako własne pod dalsze rozważania. W tym miejscu należy zwrócić też uwagę, że podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd I instancji było nie tylko naruszenie przepisów prawa materialnego, ale i przepisów postępowania (w uzasadnieniu wyroku wskazano także przepis art.145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a.). Jednakże w tym zakresie organ odwoławczy w skardze kasacyjnej nie zgłosił żadnych zarzutów co należy ocenić ujemnie i nawet przy przyjęciu słuszności zgłoszonego zarzutu i tak nie mogłoby doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. 11. Organ odwoławczy w petitum skargi kasacyjnej, zgłosił jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r., polegającą na przyjęciu, że wszczęcie postępowania karnego przez Prokuraturę Okręgową w dniu 17 listopada 2004 r. w sprawie przestępstwa z art. 299 § 1 Kodeksu karnego, (dalej: "k.k") w stosunku do "T." sp.z.o.o. i "P." sp.z.o.o., nie miało wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w stosunku do skarżącej spółki. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ stwierdził że zgodnie z art. 70 § 1 O.p zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z kolei stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 O.p w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Zatem zdaniem organu wydanie postanowienia o wszczęciu śledztwa (lub dochodzenia) skutkowało więc zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Organ wskazał, że wszczęte w dniu 17 listopada 2004 r. śledztwo toczyło się w sprawie przestępstwa z art. 299 § 1 k.k. i w jego ocenie prowadzone postępowanie przez Prokuraturę Okręgową miało wpływ na określenie zobowiązań podatkowych skarżącej spółki. Dlatego też przyjął, że zobowiązania podatkowe spółki określone w zaskarżonej decyzji nie uległy przedawnieniu nastąpiło bowiem zawieszenie biegu terminu ich przedawnienia na skutek wszczęcia w dniu 17 listopada 2004 r. śledztwa. 12. Ma rację spółka podnosząc w odpowiedzi na skargę kasacyjną że organ w skardze kasacyjnej skupił się wyłącznie na zarzucie naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 do 31 sierpnia 2005. Spółka słusznie też zauważa że organ nie wskazuje jednoznacznie na czym ta błędna wykładnia miałby polegać, przy czym skupia się wyłącznie na wskazaniu, że w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. obowiązujący od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r. oraz stara się wykazać związek pomiędzy postępowaniem karnym a biegiem przedawnienia zobowiązania VAT w stosunku do skarżącej spółki. Należy jednak uznać, że sąd I instancji w zaskarżonym wyroku dokonał niezwykle szczegółowej wykładni art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu nadanym temu przepisowi przez ustawę z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (art. 1 pkt 58 powołanej ustawy) obowiązującym od 1 stycznia 2003 do 31 sierpnia 2005 r. i wykładnię tą należy uznać za prawidłową. Trafne było uznanie przez WSA w Warszawie, że powołana norma nie daje podstaw do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych ciążących na spółce. w zakresie podatku VAT za poszczególne miesiące (z wyłączeniem grudnia), roku 2003 gdyż z uwagi na wykładnię tegoż przepisu nie ma podstaw do uznania za okoliczność przerywająca bieg przedawnienie fakt wszczęcia przez Prokuraturę Okręgową śledztwa w sprawie prania brudnych pieniędzy tj. o czyn z art. 299 § 1 kk w stosunku do jej kontrahentów. Tym samym nie można uznać aby organ w skardze kasacyjnej zaprezentował taka wykładnię przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r., która podważałaby prawidłowość dokonanej wykładni przedmiotowego artykułu przez sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. 13. Biorąc powyższe pod uwagę oraz stanowisko sądu I instancji za bezpodstawny należy uznać też zarzut błędnej wykładni art. 70 § 6 pkt 1 O.p., polegający na przyjęciu, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego in rem w związku z toczącym się postępowaniem podatkowym nie zawiesza biegu terminu przedawnienia. Problem ten był przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt P 30/11, które zostało wszczęte na skutek pytania prawnego skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie I FSK 525/10. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p. jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do Państwa i stanowionego przez nie prawa wynikające z art. 2 Konstytucji. Zatem biorąc pod uwagę i stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, należy powtórzyć, że skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie następuje z mocy prawa z chwilą wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia w sprawie (in rem), o których podatnik nie jest poinformowany. 14. Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji