II OSK 3004/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) del. WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.P. i Z.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 365/18 w sprawie ze skargi S.P. i Z.P. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 365/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę S.P. i Z.P. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta S., po rozpoznaniu wniosku J.G. z dnia 11 września 2017 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na rozbudowę budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na terenie działki nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w S. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli skarżący – właściciele sąsiedniej nieruchomości, zarzucają jej naruszenie szeregu przepisów prawa. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Wojewoda Zachodniopomorski utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek z dnia 11 września 2017 r. jest kolejnym wnioskiem inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w zabudowie szeregowej, na ww. działce (wcześniej odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę). Zgodnie z przedstawioną dokumentacją projekt budowlany przedmiotowej inwestycji przewiduje rozbudowę pokoju dziennego znajdującego się na parterze budynku o powierzchnię istniejącego tarasu, który ograniczony jest od strony działki nr [...] ścianą pełną, natomiast od strony działki nr [...] w połowie ścianą o wysokości kondygnacji parteru i w drugiej połowie ścianką o szerokości 66 cm i wysokości barierki wokół tarasu oraz likwidację istniejących osobnych schodów do piwnicy i osobnych schodów na taras, usytuowanych odpowiednio w odległości około 94 cm od granicy z działką nr [...] i w odległości około 66 cm od granicy z działką nr [...]. W miejscu likwidowanych schodów projekt przewiduje budowę tarasu na całej szerokości działki inwestycyjnej (na rozbudowanej piwnicy) oraz budowę schodów do piwnicy usytuowanych w odległości około 100 cm od granicy z działką nr [...] oraz schodów na taras usytuowanych bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]. Projektowane schody na taras częściowo przylegają do schodów na taras na sąsiedniej działce nr [...]. Na dachu wysuniętej części rozbudowanego pokoju dziennego zaprojektowano balkon dostępny przez zaprojektowane - w miejscu istniejącego okna - drzwi balkonowe z pokoju na piętrze, zabezpieczony ażurową barierką. W ocenie organu odwoławczego, zaprojektowana rozbudowa budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej wypełnia ustalenia § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem rozbudowana część posiada - w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki - dotychczasowe wymiary równe wysokości: kondygnacji parteru w przypadku rozbudowy pokoju na parterze i piwnicy - w przypadku rozbudowy tarasu. Budynek nie został rozbudowany na całej jego wysokości. Analizując projekt pod kątem § 13 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury wysokość przesłaniania - biorąc pod uwagę najmniej korzystny wariant - wynosi około 3,0 m (według rys. nr 3 - 2,91 m), za którą przyjęto odległość od poziomu tarasu do górnej krawędzi balkonu nad parterem. Między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego (pokój dzienny), nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż 3,0 m (wysokość przesłaniania). Projekt spełnia zatem warunek § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zdaniem organu planowana inwestycja nie narusza także § 60 rozporządzenia, gdyż pokoje usytuowane na piętrze od strony południowo-wschodniej są nasłonecznione znacznie dłużej, aniżeli wymagane przepisem 3 godziny. Organ wyjaśnił także, że w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji nie ma potrzeby wystąpienia o odstępstwo od przepisów dotyczących warunków technicznych, albowiem istnieje przepis, który umożliwia realizację inwestycji w kształcie zaproponowanym przez inwestora - § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r. wnieśli S. i Z.P., domagając się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji. Zakwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie: art. 7 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 7 § 1 k.p.a.; art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 6 k.p.a.; § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; § 12 ust. 5 pkt 1, § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia; W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. O oddalenie skargi wniósł również J.G. (uczestnik postępowania). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Badanie wskazanej wyżej zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów obu instancji, że w niniejszej sprawie nie były one formalnie związane treścią wyroku tut. Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. II SA/Sz 1189/15, bowiem został on wydany w innej, chociaż niewątpliwie bardzo zbliżonej sprawie – dotyczyła ona innego projektu budowlanego. Podkreślono jednak, że organ odwoławczy orzekający w rozpatrywanej sprawie zasadnie przytoczył treść istotnych wątków uzasadnienia prawnego ww. wyroku, mających znaczenie również dla niniejszej sprawy. Dalej Sąd zauważył, iż zakres rozbudowy przedmiotowego budynku wskazany w projekcie budowlanym stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania różni się od poprzedniego (z 2015 r.) powiększeniem rozbudowy pokoju o dodatkowe 66 cm (kosztem dotychczasowego tarasu) i wykonaniem balkonu nad rozbudowaną częścią – na całej szerokości działki nr [...]. Z tych względów aktualne pozostają wywody Sądu zawarte w wyroku z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1189/15, co do możliwości projektowanej rozbudowy w aspekcie obowiązujących inwestora przepisów techniczno-budowlanych, w szczególności § 12, § 13 oraz 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Nadto Sąd zwrócił uwagę, że pismem z dnia 28 kwietnia 2017 r. Minister odmówił udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych wskazując, iż zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określone w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Zdaniem Sądu oznacza to, iż w świetle przywołanych przepisów techniczno-budowlanych realizacja wskazanych w procedowanym projekcie budowlanym robót budowlanych nie wymaga zgody na odstępstwo od tych przepisów. W związku z tym postępowanie w tym przedmiocie zostało przez Prezydenta Miasta S. umorzone (decyzja z dnia [...] maja 2017r.). Odnosząc się do kwestii spornych Sąd wyjaśnił, iż planowana inwestycja, dla której udzielone zostało zaskarżone pozwolenie na budowę, polega na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce, której szerokość jest mniejsza niż 16 m, nie zaś na sytuowaniu nowego budynku. Podstawą analizy organu architektoniczno-budowlanego przy wydawaniu decyzji zezwalającej na rozbudowę przedmiotowego budynku winien być przepis § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia (w brzmieniu sprzed zmiany rozporządzeniem z dnia 14 listopada 2017 r., Dz.U. poz. 2285). Zaprojektowana rozbudowa budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej wypełnia ustalenia ww. przepisu, bowiem rozbudowana część posiada w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki dotychczasowe wymiary równe wysokości: kondygnacji parteru w przypadku rozbudowy pokoju na parterze i piwnicy w przypadku rozbudowy tarasu. W ocenie Sądu, zawarta w projekcie analiza naświetlenia jest prawidłowa i odpowiada wymogom § 13, a także § 57 i 60 rozporządzenia. Z załączonej do wniosku analizy przesłaniania wynika, że budynek na działce skarżących nr [...] spełnia powyższy warunek i był doświetlony światłem słonecznym po godzinie 19. Rozbudowa pokoju na parterze sąsiedniej nieruchomości poprzez zabudowę istniejącej na granicy obu nieruchomości ścianki o szerokości 66 cm nie powoduje zatem znacznego pogorszenia warunków nasłonecznienia pokoju na parterze nieruchomości nr [...] i nie będzie miała żadnego wpływu na nasłonecznienie pomieszczeń mieszkalnych na piętrze. Dalej Sąd wskazał, iż słusznie stwierdził organ odwoławczy, powołując się w tym zakresie także na stanowisko Sądu w sprawie II SA/Sz 1189/15, iż zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia wyklucza zastosowanie § 12 ust. 5 pkt 1 tego rozporządzenia. Pierwszy z tych przepisów dotyczy bowiem rozbudowy budynków istniejących, natomiast drugi ogranicza zbliżenie pewnych elementów budynków do granicy działki w przypadku nowo budowanych obiektów. Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi, iż w projekcie budowlanym nie przedstawiono skutków ingerencji w nieruchomość skarżących przy jej granicy stwierdzić należy, że analiza treści ww. projektu nie wskazuje na to, że projektowana rozbudowa mogłaby wpłynąć na użytkowanie instancji sanitarnej i deszczowej znajdujących się na terenie działki nr [...] przy granicy z działką nr [...], ani na użytkowanie działki nr [...] w jakikolwiek sposób. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, iż Wojewoda dokonał analizy przedłożonego do niniejszej sprawy projektu budowlanego (s. 6 decyzji) poprzez jego porównanie do tego, który został przedłożony w poprzednim postępowaniu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli S.P. i Z.P., zaskarżając wydany wyrok w całości. Orzeczeniu temu skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego tj. a) § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2018 r. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że rozbudowa w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki powoduje, że zostaną zachowane dotychczasowe wymiary budynku istniejącego; b) § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2018 r. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nie ma on zastosowania do istniejących już budynków podlegających rozbudowie, c) § 232 ust. 1 ww. rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2018 r. poprzez jego niezastosowanie przy badaniu zgodności projektowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami w zakresie ochrony przeciwpożarowej, d) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i niezweryfikowanie przy rozpoznawaniu skargi czy organy administracji obu instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdziły zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Jednocześnie oświadczyli, że zrzekli się przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Pismem z dnia 23 sierpnia 2018 r. skarżący wnieśli o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika. Pismem z dnia 30 września 2018 r. uczestnik postępowania J.G. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Sąd nie dopatrzył się zaistnienia którejkolwiek z przesłanek nieważności postępowania, dlatego rozpoznano sprawę w granicach skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiedziona w tej sprawie skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego w tej sprawie środka odwoławczego zauważyć należy, iż zatwierdzony projekt budowlany przewiduje rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego od strony ogrodu, w zabudowie szeregowej, polegającą na powiększeniu znajdującego się na parterze pokoju z wykonaniem balkonu na jego stropie oraz budową tarasu na rozbudowanej piwnicy, na całej szerokości działki, a nadto likwidację schodów dotychczasowych i budowę nowych. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżących co do tego, że w sprawie został naruszony § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej planowana rozbudowa nie prowadzi do zmiany dotychczasowych wymiarów w rozumieniu tego przepisu. Co do zasady należy zauważyć, iż podstawowa zasada sytuowania budynków na działkach budowlanych zawarta została w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia gdzie przyjęto, iż budynki powinny być lokalizowane na działce budowlanej w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (pkt 1) oraz nie mniejsza niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2). Z kolei w § 12 ust. 2 cytowanego rozporządzenia przyjęto, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast, stosownie do treści § 12 ust. 3 rozporządzenia, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m; 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej; 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych; 4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Z treści § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia wynika, iż warunkiem koniecznym rozbudowy już istniejącego na danej działce budynku, który usytuowany jest w granicy działki jest to, żeby na skutek rozbudowy nie nastąpiła zmiana jego wymiarów w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki. I w sprawie niniejszej wymóg ten został spełniony. Zachowano bowiem dotychczasowe wymiary równe wysokości kondygnacji parteru w odniesieniu do rozbudowy pokoju na parterze i piwnicy w odniesieniu do rozbudowy tarasu. Okoliczności tej skarga kasacyjna nie kwestionuje. Natomiast to, że na skutek rozbudowy wydłużeniu ulegnie ściana budynku wzdłuż granicy z działką skarżących nie stanowi naruszenia tego przepisu, albowiem – jak już wyżej wskazano – warunki określone w § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, zezwalające na rozbudowę przedmiotowego budynku zostały spełnione. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także stanowiska skargi kasacyjnej co do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia (zarzut doprecyzowany na str. 3 skargi kasacyjnej, gdzie autor skargi kasacyjnej przytacza treść pkt 1 tej normy). Rację ma bowiem Sąd pierwszej instancji, że przepis ten nie miał zastosowania w sprawie. Zgodnie z jego treścią odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Przepis ten wprowadza ograniczenie odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa – a więc elementów wystających poza obręb ściany. Funkcjonowanie tej regulacji można odnieść jedynie do ust. 1 § 12 rozporządzenia, który dopuszcza sytuowanie samej ściany w odległości odpowiednio 4 lub 3 m. Inne rozumienie tego przepisu wykluczałoby dopuszczoną w ust. 3 § 12 możliwość sytuowania ściany w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio na granicy (por. wyrok NSA z 10.01.2017 r. II OSK 942/15). Zdaniem skarżących kasacyjnie w sprawie naruszony został także i przepis § 232 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie przy badaniu zgodności projektowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Zaprojektowana ściana przy granicy z działką nr [...] (bok zabudowanego pokoju) ma mieć konstrukcję drewnianą, co wyklucza jej niepalność. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż planowana inwestycja nie uchybiła przepisom przeciwpożarowym. Z treści normy § 232 ust. 1 rozporządzenia wynika, iż ściany i stropy stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałów niepalnych. I tak też jest w sprawie niniejszej. W treści projektu budowlanego (str. 12-13) wskazano, iż wprawdzie projektowana boczna ściana pokoju w parterze przewidziana jest jako ściana o konstrukcji szkieletu drewnianego z dociepleniem z wełny mineralnej gr. 12 + 7 cm, jednakże z zabezpieczeniem od wewnątrz płytą GKF p.poż. A zatem spełnia warunek wynikający z ww. normy. Za usprawiedliwiony Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał także i zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zarzut ten skarżący powiązali z niezweryfikowaniem przez Sąd czy organy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdziły zgodność projektu budowlanego z decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w zakresie jej pkt II ppkt f (nasłonecznie) oraz pkt II ppkt a w odniesieniu do linii zabudowy i wskaźnika zabudowy. Z decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż obowiązująca linia zabudowy nie ulega zmianie, a wskaźnik zabudowy nie może przekroczyć 40%. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej planowana inwestycja nie spowoduje zmiany obowiązującej linii zabudowy, gdyż planowana rozbudowa nastąpi od strony ogrodu. Zaś celem ustalenia tego rodzaju linii jest zagwarantowanie zachowania stosownej odległości budynku od pasa drogowego (por. wyrok NSA z 1.10.2019 r. II OSK 2580). Również i wskaźnik zabudowy określony w decyzji nie został przekroczony. Decyzją nr [...] ustalono wskaźnik zabudowy na maksymalnym poziomie 40%. Zaś z projektu budowlanego wynika, iż powierzchnia zabudowy budynku mieszkalnego po jego rozbudowie będzie wynosiła 79,60 m², a zatem wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki będzie wynosił 37,37% (zobacz: projekt budowlany – k. 10). Natomiast skarga kasacyjna nie wykazała, by przedstawione w projekcie budowlanym obliczenia była błędne. Również i kwestia dostępu światła i słońca do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działce skarżących, została przez Sąd pierwszej instancji oceniona prawidłowo. Z powołaniem się na stosowne przepisy, w oparciu o przedstawioną analizę nasłonecznia pokoju mieszkalnego na działce nr [...], Sąd pierwszej instancji wyjaśnił przyczyny dla których uznał, iż planowana inwestycja odpowiada wymogom § 13 oraz § 60 rozporządzenia. Oceny Sądu pierwszej instancji skarga kasacyjna nie podważyła, ograniczając się do stwierdzenia, że w świetle decyzji o warunkach zabudowy planowana inwestycja nie może w jakikolwiek sposób wpływać na nasłonecznienie pomieszczeń na nieruchomości skarżącej, a taki wpływ stwierdził przecież Sąd pierwszej instancji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego realizacja planowanej inwestycji nie naruszyła interesu prawnego skarżących w tym zakresie, bowiem organy administracji, a za nimi Sąd pierwszej instancji, wnikliwie przeanalizowali kwestię nasłonecznienia pomieszczeń na działce skarżących, mając na uwadze stosowne przepisy prawa tj. § 13 i § 60 rozporządzenia. Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż żadna z podniesionych w skardze kasacyjnej podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie. Dlatego zasadnym było oddalenie wywiedzionej w tej sprawie skargi kasacyjnej. Przedmiotowy wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym, stosownie do treści art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż wnoszący skargę kasacyjną zrzekli się rozprawy, a pozostałe strony nie wniosły, w ustawowym terminie, o jej przeprowadzenie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Stosownie do treści art. 204 pkt 1 p.p.s.a w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę (sytuacja jak w sprawie niniejszej), strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ. A zatem wniosek uczestnika postępowania, niebędacego organem, zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną, o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania z uwagi na brak podstawy prawnej nie mógł zostać uwzględniony.