II OZ 1319/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt III SA/Po 255/08 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A. A. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2008 r. jako wniesioną po wyznaczonym terminie ustawowym. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, iż A. A. wniósł pismem nadanym na poczcie listem poleconym w dniu 25 marca 2008 r. skargę na organ II instancji bezpośrednio do Sądu. Wobec mylnego skierowania skargi, Sąd przekazał - otrzymaną w dniu 27 marca 2008r. - skargę Wojewodzie Wielkopolskiemu, jako organowi wyłącznie właściwemu niezwłocznie, to jest w dniu 31 marca 2008r. W tych okolicznościach określony w art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi termin nie został więc przez skarżącego zachowany. Pismem z dnia 25 maja 2008 r. A. A. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi na decyzję Wojewody Wielkopolskiego, gdyż w jego ocenie uchybienie w dochowaniu tego terminu nie nastąpiło z jego winy. Skarżący podniósł, iż od lat leczy się w Poradni [...] na zaburzenia [...], których objawem są problemy "w podejmowaniu decyzji i wykonywaniu czynności". Potwierdzenie tych okoliczności miało stanowić załączone do wniosku uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] lipca 2006 r. ( sygn. akt [...]). Postanowieniem z dnia 17 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Sąd wskazał, iż w niniejszej sprawie skarżący dokonał w istocie ( w sensie materialno - technicznym ) w terminie czynności procesowej polegającej na wysłaniu skargi, uczynił to bowiem poprzez nadanie pisma listem poleconym na poczcie w dniu 25 marca 2008 r., czyli dzień przed ostatecznym upływem ustawowego terminu. Powodem nieuznania skargi za wniesioną w przewidzianym terminie było jej błędne zaadresowanie do tutejszego Sądu, zamiast organu II instancji. Niezwłoczne przesłanie skargi do Wojewody Wielkopolskiego nastąpiło zaś w dniu [...] marca 2008 r. Skarżący mógł zatem dokonać czynności polegającej na terminowym wysłaniu skargi na poczcie, a swój brak winy odnośnie błędnego zaadresowania pisma ( mimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji ) wywodzi z ogólnego złego stanu psychicznego wynikającego z zaburzeń o charakterze [...], wymagających stałego leczenia w Poradni [...]. Zdaniem Sądu okoliczności tego rodzaju nie uzasadniają jednak przyjęcia tezy o braku winy skarżącego w uchybieniu terminowi do dokonania czynności, albowiem możliwość taka może być powiązana jedynie z nagłą, poważną chorobą uniemożliwiającą w istocie faktyczne podejmowanie jakichkolwiek czynności przez stronę. Z akt sprawy wynika, że A. A. w toku postępowania administracyjnego występował samodzielnie, ma również pełną zdolność do czynności prawnych, co warunkuje posiadanie pełnej zdolności procesowej do dokonywania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 26 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z tego względu błędne wniesienie skargi poprzez jej niewłaściwe zaadresowanie przez stronę - pouczoną prawidłowo o organie właściwym w sprawie - nie może uzasadniać przywrócenia terminu do prawidłowego dokonania tej czynności procesowej. Na powyższe postanowienie A. A. wniósł zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zdaniem skarżącego argumenty Sądu są błędne i krzywdzące oraz podważają zaufanie do państwa prawa i wymiaru sprawiedliwości. Skarżący podniósł raz jeszcze, że cierpi na zaburzenia lękowo-depresyjne, które występują okresowo pod wpływem wzburzenia na tle nerwowym a ich objawem jest obojętność w stosunku do bardzo ważnych spraw oraz niemoc w podejmowaniu decyzji czy wykonywaniu czynności. Ponadto pouczenie zawarte w decyzji Wojewody było mało precyzyjne bo skarżący myślał, że organ, który stwierdzi swoją niewłaściwość prześle "odwołanie" organowi właściwemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżący nie uprawdopodobnił w przekonujący sposób, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi było przez niego niezawinione tak jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a. Skarżący za okoliczność usprawiedliwiającą wniesienie skargi nie za pośrednictwem organu jak tego wymaga art. 54 § 1 p.p.s.a. lecz błędnie bezpośrednio do sądu administracyjnego upatruje w tym, iż cierpi na zaburzenia [...]. Należy jednak podzielić pogląd Sądu I instancji, iż okoliczności tego rodzaju nie uzasadniają przyjęcia tezy o braku winy skarżącego w uchybieniu terminowi, albowiem możliwość taka może być powiązana jedynie z nagłą poważną chorobą uniemożliwiająca podejmowanie jakichkolwiek czynności przez stronę. W sprawie niniejszej sytuacja taka nie miała miejsca. Skarżący nie wykazał bowiem, iż w okresie przewidzianym na wniesienie skargi znajdował się w takim stanie psychicznym, który uniemożliwił mu rozeznanie co do poprawności podejmowanych przez niego czynności procesowych. Ponadto należy zauważyć, iż okoliczność taka powinna być stwierdzona stosownym zaświadczeniem lekarskim, aby twierdzenia wnioskodawcy nie zostały uznane za gołosłowne. Takiego zaświadczenia skarżący nie przestawił. Za okoliczność usprawiedliwiającą błędne skierowanie skargi nie mogą być uznane zaburzenia [...], które trwają od dłuższego już czasu lecz jedynie nagłe wyłączenie zdolności pokierowanie przez stronę swoim postępowaniem, które ponadto winno mieć miejsce w okresie, kiedy strona miała dokonać czynności procesowej. Wskazać przy tym należy, że jak trafnie zauważył Sąd I instancji skarżący dotychczas występował samodzielnie w toku postępowania administracyjnego. Ponadto treść zażalenia wydaje się wskazywać, iż przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi poprzez skierowanie jej bezpośrednio do sądu administracyjnego było raczej błędne zrozumienie treści pouczenia zawartego w decyzji Wojewody Wielkopolskiego i związane z tym błędne przeświadczenia strony o trybie wniesienia skargi. W takiej sytuacji należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 września 2008 r. odmówił A. A. przywrócenia terminu do wniesienia skargi decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2008 r., w przedmiocie wymeldowania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.