II OSK 1606/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie NSA Małgorzata Stahl /spr./ Zygmunt Zgierski Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 697/06 w sprawie ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 29 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. [...] nr [...] z dnia [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego, położonego w Dzielnicy [...] na działce nr [...], w obrębie [...] przy [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, ponieważ według ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla m.[...] W. zatwierdzonego uchwałą Rady W. nr [...] w dniu [...] działka nr [...] znajduje się w pasie terenu rezerwowanego pod projektowaną trasę ekspresową "[...]". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania J. W. potwierdziło wskazane przez organ I instancji przeznaczenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na skutek skargi J. W. wyrokiem z dnia 21 stycznia 2005 r. (sygn. akt IV SA 1643/03) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego twierdząc, iż nie została wyjaśniona kwestia obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego m. [...] W. w dacie wydawania zaskarżonej decyzji. Powyższy wyrok został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lutego 2006 r. (sygn. akt II OSK 530/05), który wskazał, że do końca 2003 r. na terenie objętym zamierzoną inwestycją obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwalą Rady W. z dnia [...] września 1992 r. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] J. W. zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 112, art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami polegające na ich niezastosowaniu, naruszenie przepisów postępowania – art. 6 i 7 kpa poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy działka znajduje się na terenie przeznaczonym na rezerwę pod trasę ekspresową "[...]". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej, podnosząc argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił, wskazując, że w świetle mającej zastosowanie w sprawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2 pow. ustawy. Tymczasem zamierzenie inwestycyjne zgodne z planem nie jest. Z wypisu oraz z wyrysu planu wynika bowiem, że działka jest wprawdzie zlokalizowana na obszarze [...] przeznaczonym pod funkcje mieszkaniowo-usługowe, ale jednocześnie stanowi rezerwę pod węzeł komunikacyjny projektowanej trasy ekspresowej "[...]". Zdaniem Sądu I instancji z wyrysu i z wypisu miejscowego planu wynika jednoznacznie, że działka znajduje się w pasie oznaczonym na planie "Trasa [...]", a wątpliwości skarżącego wynikać mogą z nieumiejętności czytania wyrysów z planów zagospodarowania. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami Sąd wskazał, że jest on bezprzedmiotowy, ponieważ nigdy nie została wydana decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości stanowiącej własność J.W., co potwierdził sam skarżący. W skardze kasacyjnej od tego wyroku pełnomocnik skarżącego zarzuciła naruszenie prawa materialnego – art. 112 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. poprzez ich niezastosowanie, mimo iż pozbawienie lub ograniczenie prawa własności może nastąpić tylko w trybie wywłaszczenia nieruchomości uregulowanego w ustawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że pozbawienie właściciela prawa dysponowania nieruchomością, dokonane czynnościami organu administracji publicznej nie może nastąpić inaczej niż w trybie wywłaszczenia nieruchomości, co reguluje ustawa o gospodarce nieruchomościami. Skoro tak, to wbrew twierdzeniom Sądu, w sprawie tej znajdą zastosowanie przepisy art. 136 ust. 3 i art. 137 ust.1 pkt 1 tej ustawy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązuje od 1992 r., a teren pozostaje przeznaczony na cel publiczny, mimo, iż dotychczas nie powzięto żadnych działań w celu jego realizacji. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną organ powinien z urzędu wszcząć postępowanie wywłaszczeniowe w celu realizacji tego celu publicznego zaraz po uchwaleniu planu miejscowego, w przeciwnym razie właściciel nie mógłby skorzystać z przepisu art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami; podobne stanowisko zajął Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu w sprawie Sporrong i LonnrÖth przeciwko Szwecji z dnia 23 września 1982 r., A 52. Takie postępowanie stanowi naruszenie powołanych przepisów oraz art. 1 Protokołu nr 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, którego Polska jest stroną od 1993 r. Z tych przyczyn wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw a tym samym nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była decyzja wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Pojęcie " w granicach danej sprawy" oznacza , że sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją. Nie może natomiast zastępować organów administracji i oceniać spraw nie rozstrzygniętych na drodze administracyjnej w których żadne postępowanie dotąd się nie toczyło ( w tym przypadku sprawy ewentualnego wywłaszczenia nieruchomości skarżącego, jeszcze przecież nie załatwionego decyzją administracyjną i co , już jest zupełnie niezrozumiałe, sprawy zwrotu nieruchomości jako wywłaszczonej , chociaż wywłaszczona nie była) . Powołanych zatem w skardze kasacyjnej jako naruszone przepisów art.112 i następnych , w szczególności art. 136 ust.3 i art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r.,Nr 261,poz. 2603 ze zm.), dotyczących instytucji wywłaszczenia i zwrotu nieruchomości wywłaszczonej Sąd I Instancji nie naruszył ,bo jego kontrolą objęta była tylko decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na marginesie należy dodać ,że Naczelny Sąd Administracyjny w myśl art. 183 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Nie spełnia zatem procesowych wymogów powołanie jako podstawę kasacyjną naruszonych paru przepisów ustawy , z zaznaczeniem , że są to przepisy naruszone " w szczególności ". Nie jest rzeczą Sądu badać , o jakie naruszone przepisy, gdy wskazano je tylko przykładowo, chodzi wnoszącemu skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i jej wnoszenie jest obwarowane szeregiem wymogów, w tym wymogiem jej sporządzenia przez adwokata lub radcę prawnego. Zważywszy zatem, że zarzuty skargi kasacyjnej były bezzasadne , na podstawie art. 184 P.p.s.a. ,skargę kasacyjną należało oddalić.