I GSK 870/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Stukan - Pytlowany Sędzia NSA Lidia Ciechomska - Florek Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Po 619/18 w sprawie ze skargi L. na decyzję Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie płatności ekologicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. na rzecz Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddala skargę L. na decyzję Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] lipca 2018r. w przedmiocie przyznania płatności ekologicznej na rok 2017. Sąd I instancji wskazał, że Dyrektor W. Oddziału Regionalnego Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa w P. decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z. z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie przyznania L., zwanemu dalej Skarżącym, płatności ekologicznej na rok 2017 w wysokości 39.074,69 zł dla wariantu 7.1, odmowy przyznania tej płatności dla wariantu 1.1 i nałożenia sankcji w wysokości 16.693,39 zł oraz ustalenia obszaru gruntów objętych zobowiązaniem ekologicznym. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Strona wniosła w dniu 10 maja 2017 r. do Biura Powiatowego ARiMR o przyznanie płatności ekologicznej na rok 2017. We wniosku o przyznanie płatności ekologicznej zadeklarowano realizację pakietu : 1 – uprawy rolnicze w okresie konwersji do pow. 18,60 ha 7- uprawy rolnicze po okresie konwersji do pow. 51,20 ha. Organ I instancji po dokonaniu kontroli wniosku w dniu 10 maja 2018 r. wykluczył z płatności działkę o powierzchni 18,60 ha. W uzasadnieniu stwierdził, mając na uwadze przepis § 7 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego PROW na lata 2014 – 2020 ( Dz. U. z 2015 r., poz. 370, ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem ekologicznym), że w związku z przejęciem zobowiązania ekologicznego od innego producenta w wariancie 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji o powierzchni 51,20 ha, brak jest możliwości zwiększenia zobowiązania, dodania nowej działki i nowego wariantu, na działce, która nie występowała u producenta w sprawie pierwszorocznej. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie przyznania L., zwanemu dalej Skarżącym, płatności ekologicznej na rok 2017 w wysokości 39.074,69 zł dla wariantu 7.1, odmowy przyznania tej płatności dla wariantu 1.1 i nałożenia sankcji w wysokości 16.693,39 zł oraz ustalenia obszaru gruntów objętych zobowiązaniem ekologicznym) w części odmowy przyznania płatności i nieustalenia obszaru gruntów objętego zobowiązaniem ekologicznym co do powierzchni 18,60 ha, Dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARiMR w P. decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., wskazaną we wstępie utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się m.in. do treści § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia ekologicznego. Wskazał, że ustawodawca nie dopuścił możliwości realizacji dwóch takich samych zobowiązań ekologicznych, a deklarowane do płatności przez skarżącego stanowią takie samo zobowiązanie ekologiczne. Skarżący realizuje przejęte zobowiązanie ekologiczne w ramach pakietu 7 od roku 2015, a dopiero w roku 2016 dokonał próby zwiększenia realizowanego już zobowiązania dodając pakiet 1. Podnoszony przez pełnomocnika skarżącego § 4 ust. 3 przewiduje sytuację odwrotną niż w przedmiotowej sprawie, tzn. realizację takiego samego zobowiązania w sytuacji gdy przejmujący zobowiązanie posiadałby i realizował już własne zobowiązanie, a następnie podjął się kontynuacji realizacji takiego samego zobowiązania ekologicznego podjętego przez innego rolnika. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji w zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga okazała się niezasadna. Sąd I instancji stwierdził, że okolicznością bezsporną jest to, że Skarżący przejął zobowiązanie ekologiczne w ramach pakietu 7- Uprawy po okresie konwersji, które było realizowane na działce ewidencyjnej o numerze 527/8 położonej w województwie pomorskim, powiecie człuchowskim, gminie Koczała, obrębie Koczała i na mocy decyzji kierownika Biura Powiatowego w Z. otrzymał płatność ekologiczną za realizację tego pakietu na powierzchni 51,20 ha na rok 2017 (a także poprzednie lata). Zdaniem WSA prawidłowo organy stwierdziły, że rozpatrując wniosek Skarżącego o przyznanie płatności na 2017 r. należy przyjąć, ze rolnik realizuje zobowiązanie ekologiczne od 2015 roku i rolnik podjął się je realizować do 15 marca 2020 roku. Tak więc prawidłowo organ uznał, że obszar zatwierdzony do płatności dla wariantu 7 wynosi 51,20 ha, a dla wariantu 1 wynosi 0,00 ha. Sąd I instancji podzielił pogląd wyrażony przez organ, zgodnie z którym nie można uznać, że Skarżący spełnia warunek ustanowiony w drugiej części § 4 ust. 3 rozporządzenia ekologicznego, gdyż przejęte zobowiązanie było pierwszym zobowiązaniem podjętym przez skarżącego. Skarżący realizuje zatem zobowiązanie w ramach pakietu 7 na powierzchni 51,20 ha od 2015 r., a dopiero od 2016 r. dokonał próby zwiększenia realizowanego już zobowiązania dodając pakiet 1. Wskazany przepis przewiduje sytuację odwrotną niż w przedmiotowej sprawie, tzn. ustawodawca umożliwił realizację takiego samego zobowiązania ekologicznego w sytuacji, gdy przejmujący zobowiązanie posiadałby i realizował już własne zobowiązanie, a następnie dopiero podjął się kontynuacji realizacji takiego samego zobowiązania ekologicznego podjętego przez innego rolnika, a nie odwrotnie. WSA wskazał, że Skarżący realizuje zobowiązanie ekologiczne od roku 2015. Skarżący nie mógł zatem dodać w kolejnym roku realizacji programu pakietu 1 – uprawy rolnicze w okresie konwersji deklarowanego na powierzchni 18,60 ha. Zasadnie organy wskazały, że brak przyznania płatności Skarżącemu z tytułu realizacji pakietu 1 w roku 2017 oraz nałożenie sankcji w wysokości 16.693,39 zł wynika z wielkości przedeklarowania powierzchni (18,60 ha) pomnożonej przez średnia stawkę płatności z 1 ha. Odnosząc się do podniesionych zarzutów naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., Sąd I instancji zauważył, że kwestie obowiązku organów zebrania i rozpatrzenia materiałów dowodowych, w sprawach z wniosku o płatność ekologiczną regulują odmiennie przepisy art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju. Zatem przepisy ogólnego postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Na organie nie ciąży więc obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie jest on zobowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy. Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Uznając zatem, że zaskarżone decyzje II i I instancji wydane zostały zgodnie z prawem, WSA orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarżący wnosząc o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku; 2. zasądzenie na rzecz Skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; 3. rozpoznanie sprawy poza rozprawą. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. istotne naruszenie prawa materialnego, tj. § 4 ust. 3 oraz § 7 rozporządzenia ekologicznego polegające na ich błędnej wykładni sprowadzającej się do nieuzasadnionego uznania, że przepisy wyłączają możliwość jednoczesnego realizowania własnego zobowiązania ekologicznego oraz kontynuowania zobowiązania ekologicznego przejętego od innego rolnika oraz, że zaciągnięcie kolejnego zobowiązania zmienia zaciągnięte i realizowane wcześniej zobowiązanie ekologiczne; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. 145 § 1 punkt 2) p.p.s.a. polegające na jego niezastosowania mimo, że zaskarżone decyzje obu instancji wydane zostały z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania; 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, tj. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku bez przedstawienia wyczerpująco podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, co w ocenie skarżącego kasacyjnie utrudnia kontrolę instancyjną. W uzasadnieniu Skarżący przedstawił argumenty mające świadczyć o trafności zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz o zasądzenie od Skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega, więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest, bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Naczelny Sąd Administracyjny - wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji - rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Skarga ta - oparta na obu określonych w art. 174 p.p.s.a. podstawach kasacyjnych – nie ma usprawiedliwionej podstawy prawnej. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego i procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut prawa procesowego. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (tak np. wyrok NSA z dnia 4 marca 2014r., II GSK 1597/12, Lex nr 1495105). W związku z zarzutem pkt 2. petitum skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że w świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ów wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Aby skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, ma wskazywać konkretny przepis prawa materialnego naruszonego przez sąd ze wskazaniem, na czym, zdaniem strony skarżącej, polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd, jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany, a także na czym polegało naruszenie przepisów postępowania sądowego i jaki istotny wpływ na wynik sprawy (treść orzeczenia) mogło ono mieć (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie analizuje tejże sprawy po raz kolejny w jej całokształcie, związany jest natomiast wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, gdyż to one nadają kierunek kontroli i badania zgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wymaga to zatem prawidłowego i precyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych, wyraźnego wskazania na przepisy, których naruszenia strona upatruje w kwestionowanym orzeczeniu sądu I instancji, z uwzględnieniem konkretnych jednostek redakcyjnych (artykułu, paragrafu, ustępu itd.) przepisów prawa (por. wyroki NSA z: 29 marca 2018 r. I FSK 13/18, 19 września 2017 r., I FSK 126/16; 29 września 2017 r., I FSK 868/16; 19 października 2017 r., II GSK 1701/17; opubl. CBOIS). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno natomiast szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno wskazywać na trafność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, a zatem nawiązywać do przepisów prawa, których naruszenie strona skarżąca zarzuca Sądowi pierwszej instancji. Powinno także zawierać argumentację na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05, także por. J. Drachal, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, Warszawa 2011). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Podkreślić trzeba, że dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Uwagi te są o tyle konieczne, że sposób sformułowania zarzutu z pkt 2. petitum skargi kasacyjnej, a w szczególności brak jego uzasadnienia, nie spełnia wskazanego wzorca. Zarzut kasacyjny nie odpowiadający wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Dlatego omawiany zarzut jest nieskuteczny. Za nieusprawiedliwione należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. sformułowany w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sadu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie kontrolowanego wyroku Sądu I instancji, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. WSA wyczerpująco wyjaśnił, z jakich powodów uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Natomiast zupełnie inną kwestią jest siła przekonywania argumentów Sądu I instancji. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem poprzez zarzut naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13, wyrok NSA z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 3497/17). Odnosząc się do zarzutu naruszenie prawa materialnego nie został prawidłowo sformułowany. Podnosząc ten zarzut Skarżący wskazał na naruszenie § 4 ust. 3 oraz § 7 rozporządzenia ekologicznego, przy czym § 7 rozporządzenia ekologicznego składa się z siedmiu jednostek redakcyjnych (ustępów). Jak już wcześniej zaznaczono obowiązkiem Skarżącego jest wyraźne wskazanie na przepisu, którego naruszenia zarzuca wyrokowi Sądu I instancji, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do precyzowania zarzutów skargi kasacyjnej. Tym niemniej niepełne wskazanie podstawy kasacyjnej nie dyskwalifikuje jednak skargi kasacyjnej, a Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek odniesienia się do zawartych w niej zarzutów (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, Nr 1, poz. 1). Zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia ekologicznego, w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie, rolnik może realizować jednocześnie więcej niż jedno zobowiązanie ekologiczne, z tym że nie może realizować jednocześnie takich samych zobowiązań ekologicznych chyba, że kontynuuje realizację takiego samego zobowiązania ekologicznego podjęto przez innego rolnika. Według Skarżącego podany przepis pozwala mu realizować dwa różne zobowiązania, bowiem jedno z nich jest kontynuacją zobowiązania podjętego przez innego rolnika. Ze stanowiskiem Skarżącego nie można się zgodzić. Z niekwestionowanych ustaleń wynika, że Skarżący w 2017 r. deklarował do płatności takie same zobowiązania ekologiczne (pakiet 1. Uprawy rolnicze w okresie konwersji i pakiet 7. Uprawy rolnicze po okresie konwersji), czemu sprzeciwia się wyżej cytowany przepis. Ponadto niesporne w sprawie jest, że skarżący od 2015 r. realizuje zobowiązanie ekologiczne (pakiet 7.), które przejął od J., a w 2016 r. po raz pierwszy próbował zwiększyć realizowane zobowiązanie ekologiczne przez dodanie pakietu 1. Taka sekwencja zdarzeń jest niezgodna z dyspozycją zawartą w części drugiej § 4 ust. 3 rozporządzenia ekologicznego. Wskazać należy, że przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia ekologicznego pozwala na realizację dwóch takich samych zobowiązań ekologiczne, jeżeli rolnik realizuje swoje zobowiązanie ekologiczne, a następnie kontynuuje takie samo zobowiązanie ekologiczne przejęte od innego rolnika. W rozpoznawanej sprawie ustalona kolejność zdarzeń była odwrotna, dlatego nie można uznać za zasadny zarzut błędnej wykładni podniesiony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art.182 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.