II OSK 1253/21

SENTENCJA Dnia 25 sierpnia 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 146/20 w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 29 listopada 2019 r. nr 383/2019 znak GPB-III.7721.152.2019 MF w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 23 października 2020 r., II SA/Łd 146/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Łodzi oddalił skargę B.J. na decyzję Wojewody Łódzkiego z 29 listopada 2019 r., nr 383/2019, znak GPB-III.7721.152.2019 MF, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, D. Sp. z o.o. Sp. k. (Spółka) wystąpiła do Prezydenta Miasta Skierniewice (organ I instancji) z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych (segmenty A, B, C) dwulokalowych na działkach nr ew. [...], [...] i [...] w S.. Do wniosku załączono m. in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego. Podczas postępowania wyjaśniającego do organu I instancji wpłynęły pisma P. Z. i J. Z., mieszkańców wspólnoty mieszkaniowej "[...]", B. B., D. N., B.J. oraz K. K., w których kwestionowano przede wszystkim bliską lokalizację budynku względem granicy działki. Wyrokując w sprawie II SA/Łd 146/20 kolejno wskazano, że decyzją z 19 marca 2019 r. Prezydent Miasta Skierniewice zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę obejmującą 3 budynki mieszkalne jednorodzinne dwulokalowe, zlokalizowane przy ul. [...] w S. Od powyższej decyzji odwołał się B.J. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zarzucając planowanej inwestycji niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z 1 lipca 2019 r. Wojewoda Łódzki uchylił w/w decyzję o pozwoleniu na budowę w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W jej uzasadnieniu organ II instancji argumentował, że budynki oznaczone jako A i B tworzą jeden budynek wielorodzinny z czterema lokalami mieszkalnymi, co jest niezgodne z § 47 ust. 7 pkt 1 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr VIII/39/11 Rady Miasta Skierniewice z 2 marca 2011 r. (zwanym dalej "mpzp"). Jednocześnie podniesiono, że budynek powinien być zaprojektowany zgodnie z § 33 ust. 3 pkt 5 mpzp, tj. powinny zostać zapewnione miejsca parkingowe w ilości wskazanej w uchwale - 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie. Inwestycja objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę w ocenie Wojewody nie spełniała również przepisów rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2019, poz. 1065, rozp. MI 2002), tj. § 14 ust. 2 i ust. 3 i ust. 4, § 18 ust. 1, § 19 ust. 1 pkt 1, § 21 ust. 3 oraz § 217 ust. 2. Dalej w wyroku II SA/Łd 146/20 przywołano, że postanowieniem z 12 lipca 2019 r. Prezydent Miasta Skierniewice zobowiązał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami rozp. MI 2002, co inwestor uczynił przedkładając 31 lipca 2019 r. poprawiony projekt budowlany. Prowadząc ponownie postępowanie decyzją z 6 września 2019 r. Prezydent Miasta Skierniewice, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2018, poz. 1202, uPb), art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257, K.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych przy ul. [...] w S. Od powyższej decyzji odwołali się G. O. i B.J. W wyroku wskazano, że powołaną na wstępie decyzją z 29 listopada 2019 r. Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 82 ust. 3 uPb, utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. W dalszej kolejności sąd wojewódzki zrekapitulował motywy decyzji Wojewody, który przywołał brzmienie art. 3 pkt 2a uPb i wskazał, że projekt budowlany załączony do wniosku, obejmuje budowę trzech budynków mieszkalnych dwulokalowych. Analiza projektu budowlanego, w ocenie organu odwoławczego, wskazuje iż budynki oznaczone jako A, B, C tworzą osobne budynki mieszkalne jednorodzinne, każdy z dwoma lokalami. Budynki A i B zostały zaprojektowane w zabudowie bliźniaczej i posiadają osobne ściany, każda o odporności ogniowej REI60, oddzielone szczeliną dylatacyjną. Zabudowę bliźniaczą charakteryzuje to, że każdy obiekt posiada odrębne ściany zewnętrzne powodujące, iż każdy z budynków w całości stanowi odrębny przedmiot własności. W związku z powyższym, w ocenie Wojewody Łódzkiego, budynki oznaczone jako A i B tworzą dwa odrębne budynki jednorodzinne, co jest zgodne z § 47 ust. 7 pkt 1 mpzp. Według Wojewody inwestor zgodnie z § 34 mpzp zapewnił miejsca parkingowe w ilości wskazanej w uchwale, zgodnie z którą należy zapewnić minimum 1 miejsce postojowe na 1 budynek mieszkalny jednorodzinny – w tym wypadku zapewniono 3 miejsca postojowe na 3 budynki mieszkalne. Ponadto organ stwierdził, że mpzp w § 9 dopuszcza usytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką lub bezpośrednio przy granicy, przy zachowaniu przepisów odrębnych oraz pozostałych ustaleń mpzp. Ponadto w świetle § 12 ust. 2 i § 12 ust. 4 pkt 1 rozp. MI 2002, w tej sprawie działki nr ew. [...], [...] oraz [...] posiadają szerokości poniżej 16 m, wobec czego zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia projektowana lokalizacja budynków A, B i C w odległości 1,89 m od granicy z działką budowlaną o nr ew. [...], budynku A w granicy z działką budowlaną [...], budynku B w granicy z działką budowlaną o nr ew. [...] i w odległości 1,5 m od granicy z działką budowlaną o nr ew. [...], budynku C w odległości 1,53 m od granicy z działką [...], spełnia przepisy prawa. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że inwestycja objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę spełnia również następujące przepisy rozp. MI 2002: § 14 ust. 2 i ust. 3 - zapewniony ciąg pieszo-jezdny o szerokości 3 m; § 13 i § 60 - odległość obiektów od pozostałych budynków mieszkalnych umożliwiająca naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, na co wskazuje analiza nasłonecznienia, załączona do projektu budowlanego, sporządzona przez uprawnionego projektanta; § 18 ust. 1 - zostało zapewnione miejsce parkingowe dla osoby niepełnosprawnej; § 23 ust. 4 - odległości miejsc do gromadzenia odpadów stałych od granicy działki oraz okien i drzwi, zgodnie z przedmiotowym przepisem, nie określa się; § 36 - odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe - nie dotyczy; § 40 - zapewnienie placu zabaw w zabudowie wielorodzinnej oraz jego nasłonecznienia - nie dotyczy; § 217 ust. 2 - została spełniona klasa odporności ogniowej ściany oddzielającej segmenty jednorodzinnych budynków o symbolach A i B; § 271-273- ściany zlokalizowane w granicach działek i w zbliżeniu od 1,5 do 1,89 m zaprojektowano jako ściany oddzielenia pożarowego (REI60, s. 11 projektu budowlanego). Organ II instancji uznał zarzuty odwołujących się za bezpodstawne i nie mające odzwierciedlenia w przepisach prawa. Skoro projekt budowlany załączony do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę spełnia wymagania uPb i rozp,. MI 2002 oraz przepisy określone rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. 2018, poz. 1935), należało utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. W skardze na w/w decyzję Wojewody Łódzkiego do sądu administracyjnego B.J. wniósł o jej uchylenie, wstrzymanie wykonania i zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i oparcie się wyłącznie na twierdzeniach inwestora dotyczących wykonywania przez niego inwestycji; - art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niezebraniu i nierozważeniu całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym nie wyjaśnienie, czy inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, ich prawa własności, i nie jest sprzeczna z przepisami prawa budowlanego i rozporządzenia w przedmiocie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem skarżącemu okoliczności faktycznych i prawnych; - zaniechanie zbadania i oceny, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., przez organ wpływu inwestycji i jej uciążliwości w stosunku do nieruchomości skarżącego, to jest kwestii zacienienia powierzchni mieszkalnych jego nieruchomości w aspekcie § 13 ust. 1 rozp. MI 2002, mając na uwadze odległość planowanego budynku od jego domu oraz granicy jego działki, a oparcie swojego przekonania wyłącznie na załączonej przez inwestora do projektu budowlanego analizie, która nie została poddana przez organ jakiejkolwiek ocenie merytorycznej; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez przyjęcie przez organ wyłącznie wyjaśnień pełnomocnika inwestora, z których wynika, że tereny objęte inwestycją zostały podzielone kilka lat temu, natomiast rozpatrywany wniosek dotyczy udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy w rzeczywistości organ nie dokonał samodzielnej oceny w tym zakresie, czy też nie poddał ocenie stanowiska przedstawionego przez pełnomocnika inwestora, a także nie zweryfikował podanego przez inwestora faktu podziału działek "kilka lat temu"; - § 12 rozp. MI 2002, poprzez przyjęcie, iż sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, zawsze jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość, podczas gdy niedopuszczalne jest sytuowanie budynku w takiej odległości od granicy, gdy sprzeciwia się temu interes właściciela działki sąsiedniej. Tym niemniej usytuowanie budynku zwróconego do granicy działki ścianą z drzwiami w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki skarżącego jest sprzeczne z tymi przepisami; - § 18 ust. 1 rozp. MI 2002 w zw. z § 34 mpzp, poprzez błędne przyjęcie, iż wymóg urządzenia miejsc postojowych dla samochodów na działce objętej pozwoleniem na budowę jest spełniony podczas gdy miejsca te będą się znajdowały na sąsiednich działkach ewidencyjnych, niezwiązanych z danym obiektem, który ma być usytuowany na tej działce, z uwagi na to, że wszystkie miejsca parkingowe zostały przewidziane jedynie na działce [...]. Na pozostałych dwóch działkach ([...], [...]) miejsca postojowe nie zostały uwzględnione; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy organ II instancji powinien uchylić tę decyzję. W uzasadnieniu skargi, rozwijając jej podstawy przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania i powtórzono w zasadzie argumentację z odwołania w zakresie braku rzetelnej analizy zacienienia pomieszczeń mieszkalnych skarżącego. Odpowiadając na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z 10 marca 2020 r. WSA w Łodzi oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 28 sierpnia 2020 r., II OZ 512/20, oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie sądu wojewódzkiego. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Łodzi oddalił skargę. W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, zaś zaskarżona decyzja została wydana na podstawie kompletnego i poprawnie ocenionego materiału dowodowego. Dodał, że na etapie postępowania odwoławczego pełnomocnik inwestora w piśmie z 5 listopada 2019 r. obszernie i rzeczowo ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniach B.J. i G. O. Argumenty dotyczące obniżenia komfortu, ewentualnych immisji na nieruchomość skarżącego, czy spadku wartości nieruchomości – zdaniem tegoż sądu – nie podlegały ocenie na etapie postępowania zmierzającego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku postępowania poprzedzającego jej wydanie nie doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W ocenie sądu pierwszej instancji w motywach decyzji sporządzonych z poszanowaniem reguł art. 107 § 3 K.p.a. organ wojewódzki rzeczowo przedstawił przesłanki, które zadecydowały o jej podjęciu oraz ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniach od decyzji organu I instancji. Sąd pierwszej instancji konkludując stwierdził, że gdy spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 uPb, organ administracji architektoniczno-budowlanej miał obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę, co też prawidłowo uczynił w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł B.J. – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości. Na postawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie: I. przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 Ppsa, tj.: - art. 151 Ppsa w zw. z art. 3 § 1 Ppsa w zw. art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez orzeczenie o oddaleniu skargi oraz brak realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej, tj. decyzji Wojewody Łódzkiego z 29 listopada 2019 r. i ograniczenie się do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji (i pełnomocnika inwestora) oraz wadliwe przyjęcie, że organy administracyjne jednoznacznie ustaliły rodzaj inwestycji (czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zabudową szeregową, bliźniaczą, jednorodzinną, czy wielorodzinną) II. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 Ppsa), tj.: - niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 uPb w zw. z art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Wojewody Łódzkiego została wydana z naruszeniem prawa materialnego tj. braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 25 ust. 1, § 18 ust. 1, § 34, § 33 ust. 3 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą VIII/39/11 Rady Miasta Skierniewice z dnia 2 marca 2011 r., dalej MPZP), braku zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi (w tym § 12 ust. 1 pkt 1 rozp. MI 2002 oraz nie uwzględnieniu praw właściciela sąsiedniej działki do innego jej zagospodarowania w przyszłości. Na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 Ppsa wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego kasacyjnie bezrefleksyjnie przyjął sąd pierwszej instancji, że w przedstawionym projekcie budowlanym mamy do czynienia z zabudową szeregową. To z kolei prowadzić musi do konstatacji, że konieczne jest jednoznaczne zdefiniowanie i ponowne rozpatrzenie sprawy, czy mamy do czynienia z zabudową bliźniaczą, czy szeregową. Powyższe – zdaniem tejże Strony – ma znaczenie również w zakresie oceny zgodności projektu z mpzp. § 25 ust. 1 mpzp wskazuje odpowiednią minimalną powierzchnię działki – 600 m² dla zabudowy wolno stojącej, 400 m² dla zabudowy bliźniaczej i wreszcie 200 m² dla zabudowy szeregowej. W niniejszej sprawie teren całej inwestycji wynosi 631 m². W opinii skarżącego kasacyjnie ostateczne i jednoznaczne dokonanie oceny, czy na pewno mamy do czynienia z zabudową jednorodzinną jest związane z zapewnieniem przez inwestora miejsc parkingowych. Odrębnym pismem z 16 lutego 2021 r. (k. 475) pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnej oświadczył o zrzeczeniu się rozprawy. W odpowiedzi Spółki wniesiono o: 1. oddalenie skargi kasacyjnej w całości; 2. na podstawie art. 193 Ppsa w zw. z art. 106 § 3 Ppsa o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu załączonego do niniejszego pisma na fakty przy tym piśmie wskazane, przy czym wskazuje się, że przedłożenie niniejszego dokumentu nie było możliwe na wcześniejszym etapie sprawy, zaś jego przeprowadzenie nie spowoduje przedłużenia postępowania. Zdaniem inwestora wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a WSA w Łodzi, jak i organy administracyjne prawidłowo uznały, iż inwestor spełnił wszelkie warunki wymagane w celu wydania pozwolenia na budowę zgodnie ze złożonym wnioskiem i dokumentacją architektonicznobudowlaną. W opinii inwestora skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego należy uznać wyłącznie za polemikę z prawidłowymi ustaleniami WSA w Łodzi oraz organów administracyjnych, mającą na celu zanegowanie wydanego orzeczenia oraz poprzedzających go decyzji administracyjnych jedynie dla samej zasady. Uzupełniająco, w załączeniu inwestor przedkłada odpis decyzji nr 8/2021 Powiatowego Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice z 15 marca 2021 r. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Jego zdaniem niniejsza decyzja jednoznacznie potwierdza prawidłowość prowadzonych prac oraz zgodność inwestycji z przepisami prawa. Decyzja ta potwierdzać ma ponadto, że sprawa była wnikliwie rozpatrzona przez organy I i II instancji oraz sąd wojewódzki, a także przez organ nadzoru budowlanego i żaden z tych podmiotów nie dopatrzył się naruszeń podnoszonych przez skarżącego. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł także działający w imieniu własnym jako uczestnik postępowania G. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniesiono pisma podnosi, że w ślad za projektem budowlanym pełnomocnik strony oraz kolejne urzędy zatwierdzające wskazują, że w omawianej inwestycji budynki są sytuowane w odległości odpowiednio 1,89 m, 1,88 m i 1,53 m z sąsiadującymi działkami pomimo, iż przytoczone wyżej wartości dotyczą odległości od murów budynków do granicy działki. Niestety pełnomocnik strony, ani żaden z wnikliwie analizujących dotychczas dokumentację urzędników, nie sprostowali powyższego, gdyż zgodnie z § 12 ust. 6 pkt 1 rozp. MI 2002 odległość budynku od granicy działki mierzona jest od okapu lub gzymsu zwróconego w stronę granicy działki. Tak więc wskazane w piśmie odległości winny zostać skorygowane, gdyż podają wartości błędne od granicy do muru, a nie do okapu. W jego ocenie zasadnym wydaje się również rozpoznanie i doprecyzowanie jaka inwestycja realizowana jest na sąsiadujących działkach. Do pisma uczestnik dołącza decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi (ŁWINB) Nr 339/2020 z 15 grudnia 2020 r., mocą której uchylono decyzję organu powiatowego nadzoru budowlanego z 14 października 2020 r.. Uczestnik wywodzi, że z przedłożonej przezeń decyzji wynikać ma, że "nie wszystko jest zgodne z prawem jak twierdzi pełnomocnik inwestora". ŁWINB wskazuje wiele uchybień w kwestii zgodności realizacji inwestycji z projektem. Pismem z 15 czerwca 2021 r. pełnomocnik D. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. poinformował o przeniesieniu na nią decyzją Prezydenta Miasta Skierniewice z 7 czerwca 2021 r. pozwolenia na budowę, nadto wniósł replikę na zarzuty uczestnika G. O. wywodząc, że jego nieruchomość znajduje się w odległości większej niż 4 m od granicy działek inwestycyjnych. Pismem z 10 czerwca 2021 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie poinformował, że Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wszczęcie postępowania , którego przedmiotem miałoby być zweryfikowania decyzji wydanych w przedmiocie pozwolenia na budowę dla Spółki, wobec wątpliwości co do zgodności inwestycji z ustaleniami mpzp. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. 2022, poz. 329) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, jej przeprowadzenia. W ocenie Sądu nie można stwierdzić, aby skarga kasacyjna posiadała usprawiedliwione podstawy. Podkreślić należy, że Sąd dokonuje kontroli zaskarżonego wyroku wyłącznie w granicach sformułowanych podstaw kasacyjnych. A. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 151 Ppsa w zw. z art. 3 § 1 Ppsa w zw. z art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez wadliwe oddalenie skargi i przyjęcie, że organy ustaliły rodzaj zabudowy w ramach kwestionowanej inwestycji. Przedmiot pozwolenia na budowę został jednoznacznie określony w decyzji organ I instancji – są nimi trzy budynki mieszkalne jednorodzinne dwulokalowe. W motywach zaskarżonej decyzji przywołując projekt budowlany wskazano, że dwa z tych budynków (oznaczone odpowiednio A i B) są zaprojektowane jako budynki w zabudowie bliźniaczej, posiadają osobne ściany i oddzielenie szczeliną dylatacyjną. W skardze kasacyjnej jej autor nie wskazuje jakich to czynności wyjaśniających zabrakło w sprawie administracyjnej, a których to braku miał nie dostrzec sąd wojewódzki. W istocie skarżący kasacyjnie podnosi użycie przez sąd a quo w motywach zaskarżonego wyroku użycie określenia na rodzaj zamierzonej zabudowy jako zabudowy szeregowej, podając zarazem w wątpliwość to, czy sąd pierwszej instancji kontrolował prawidłowy projekt budowlany. Użycie przez WSA w Łodzi określenia "zabudowa szeregowa" na s. 17 skarżonego wyroku, przy uwzględnieniu braku definicji ustawowej takiego rodzaju zabudowy, nie dowodzi naruszeń tych przepisów postępowania, które zostały w pkt I skargi kasacyjnej podniesione. Nie ulega wątpliwości, że zaplanowana zabudowa dotyczy trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, z których dwa będą w zabudowie bliźniaczej, a jeden to budynek wolnostojący. To ustalenie wynika z udzielonego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego nim projektu budowlanego, takim określeniem posłużono się także w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Podnoszone w treści skargi kasacyjnej ustalenie definicyjne z art. 3 pkt 2a uPb nie wpływa na ocenę skuteczności zarzutów kasacyjnych w powyższym zakresie. B. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 uPb poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zw. z art. 151 Ppsa. Z art. 32 ust. 4 uPb wynika komu może być wydane pozwolenie na budowę, do warunków kreujących podmiot tam określony należy m. in. złożenie przezeń wniosku w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz złożenie oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponieważ obszar planowanej inwestycji objęty był ustaleniami obowiązującego MPZP, to pozwolenia na budowę nie poprzedzała decyzja o warunkach zabudowy. Niesporne jest, że inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W treści skargi kasacyjnej nie wyłuszczono ponadto na czym miałoby polegać niewłaściwe zastosowanie art. 32 ust. 4 uPb, co dodatkowo czyni zarzut naruszenia tego przepisu chybionym. C. Nie jest skuteczny zarzut niewłaściwego zastosowania § 12 ust. 1 pkt 1 rozp. MI 2002, w skardze kasacyjnej ograniczono się do wskazania tego przepisu, jako naruszonego skarżonym wyrokiem. Z przywołanego przepisu wynika, że "Jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy". Analizując podniesiony w skardze zarzut wadliwego usytuowania planowanej zabudowy względem odległości od granic działek sąsiadujących sąd wojewódzki słusznie wyeksponował treść § 9 MPZP, dopuszczającego w terenach przeznaczonych pod zabudowę budynkami – a niesporne jest, iż teren planowanej inwestycji ma taki charakter – dopuszczalne jest usytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką lub bezpośrednio przy granicy, przy zachowaniu przepisów odrębnych oraz pozostałych ustaleń planu. Przywołując treść przepisów § 12 rozp. MI 2002 wyeksponowano, że działki budowlane przeznaczone pod zabudowę mają szerokość mniejszą niż 16 m, słusznie stwierdzając, że w związku z czym spełniony został warunek określony w § 12 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia. Sąd Naczelny podziela i to stwierdzenie sądu pierwszej instancji, wedle którego ściany projektowanych budynków, zwrócone w stronę granicy działki skarżącego nr [...], a które mają zostać usytuowane w odległości 1,89 m od tej granicy, nie posiadają otworów okiennych i drzwiowych i są ścianami oddzielenia pożarowego o wymaganej klasie odporności budynku. Trafność tego stwierdzenia wynika z faktu, iż drzwi do budynków, a co potwierdza analiza projektu zagospodarowania terenu, zaprojektowane zostały w ścianach skierowanych prostopadle do granicy działki nr [...], nie są wobec tego skierowane w stronę granicy nieruchomości skarżącego. Taki sposób zaprojektowania ścian z otworami drzwiowymi jaki został przyjęty w projekcie budowlanym zatwierdzonym źródłową decyzją o pozwoleniu na budowę jest dopuszczalny prawnie, nie można zatem skutecznie wywodzić, że działanie inwestora ma cechy "obejścia przepisów". Obszerne przywoływanie w skardze kasacyjnej na wsparcie swych wywodów oznaczonych judykatów i poglądów doktrynalnych nie może zostać uznane za skuteczne, skoro rozstrzygając o trafności zaskarżonego wyroku należy uwzględnić konkretne uwarunkowania wynikające z zatwierdzonego w postępowaniu administracyjnym projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu. D. Zarzut braku zgodności projektu budowlanego z § 25 ust. 1 MPZP nie jest trafny, słusznie sąd pierwszej instancji zwrócił – w ślad za organem odwoławczym – uwagę, że przepis ten nie miał zastosowania w stanie faktycznym sprawy, albowiem dotyczy warunków podziału lub scalenia i podziału nieruchomości na działki pod zabudowę jednorodzinną. Nie budziło wątpliwości sądu wojewódzkiego, że kwestia prawidłowości podziału nieruchomości należących do inwestora względnie zgodności z prawem decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości musiała pozostawać poza zakresem rozważań i oceny organów obu instancji oraz sądu a quo, który na gruncie rozpatrywanej sprawy zobligowany był ocenić wyłącznie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. W skardze kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia § 25 ust. 1 MPZP nie podważono tego stwierdzenia sądu pierwszej instancji, gdzie – nawiązując do załączonej do sprawy dokumentacji – wywodzono, iż nie wynika, aby decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości została usunięta z obrotu prawnego w prawem przewidzianym trybie. E. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia § 34 MPZP, sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że przepis ten przewiduje obowiązek wyposażenia w miejsca postojowe dla samochodów osobowych w wielkości minimalnej – dla jednego budynku mieszkalnego 1 stanowisko, a wymóg ten został spełniony w przedmiotowej sprawie, gdzie zaplanowano właśnie trzy stanowiska postojowe, skoro zaprojektowano trzy budynki mieszkalne jednorodzinne. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia § 33 ust. 3 pkt 5 MPZP, gdzie przewidziano wskaźnik liczby miejsc postojowych w przypadku realizacji budynku wielorodzinnego, skoro w tej sprawie takiego rodzaju zabudowy nie przewidziano, to przepis ten nie miał zastosowania. F. Co się tyczy wskazania w podstawie kasacyjnej przepisu "§ 18 ust. 1" MPZP, to zarzutu naruszenia tak określonego przepisu nie uzasadniono. Nie jest ten zarzut skuteczny z tej chociażby przyczyny, że MPZP w § 18 stanowi: "Na całym obszarze planu ogranicza się wielkość tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na działkach, budynkach i ogrodzeniach do maksymalnej powierzchni - 2 m²". § 18 MPZP nie dzieli się na ustępy, w samej zaś skardze kasacyjnej nie wyłuszczono na czym miałoby polegać naruszenie tego unormowania w rozpoznawanej sprawie, które odnosi się w cyt. przepisie do maksymalnej wielkości tablic i urządzeń reklamowych. G. Z wyłożonych powyżej względów nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 uPb, z którego wynika obowiązek organu administracji architektoniczno-budowlanej m. in. sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W konsekwencji nie mógł zostać uznany za trafny zarzut naruszenia art. 151 Ppsa, na podstawie którego sąd pierwszej instancji oddalił skargę. H. Sąd w tym składzie za zbędne uznał przeprowadzenie dowodu z dokumentu – decyzję PINB z 15 marca 2021 r. dotyczącą legalności budowy trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach nr [...], [...] i [...], której kopię przedłożył pełnomocnik inwestora przy odpowiedzi na skargę kasacyjną. Oferowany dowód powstał po wydaniu zaskarżonego wyroku i z punktu widzenia skuteczności zarzutów kasacyjnych jest bez znaczenia. I. Biorąc powyższe pod uwagę i działając na podstawie art. 184 Ppsa oddalono skargę kasacyjną.