III SA/Po 788/19

SENTENCJA Dnia 10 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały uchylającej uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na wyodrębnienie w budżecie gminy środków stanowiących fundusz sołecki postanowił: odrzucić skargę UZASADNIENIE Gmina [...], w imieniu której działa Wójt Gminy [...], złożyła do tut. Sądu skargę na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...] z [...] września 2019 r., nr [...], stwierdzającą nieważność uchwały Rady Gminy [...] z [...] lipca 2019 r., nr [...], o uchyleniu uchwały w sprawie wyrażenia zgody na wyodrębnienie w budżecie Gminy [...] środków stanowiących fundusz sołecki. W odpowiedzi na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa w [...] wniosła o jej oddalenie, wskazując jednocześnie, że do skargi nie została załączona uchwała Rady Gminy [...] o wniesieniu do sądu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze, która wymagana jest zgodnie z art. 98 ust. 3 ustawy z 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm., dalej: "u.s.g."). Na rozprawie przed tut. Sądem, która odbyła się [...] grudnia 2019 r., strona skarżąca oświadczyła, że uchwała o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego w ogóle nie została podjęta. Regionalna Izba Obrachunkowa w [...] wniosła o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga, jako niedopuszczalna, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 98 ust. 1 u.s.g. rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Do złożenia skargi, co wynika już z ust. 3, uprawniona jest gmina, której interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. W rozpatrywanej sprawie ostatnio wspomniany warunek nie został spełniony, albowiem jak wynika ze stanowiska skarżącej Gminy [...] wyrażonego na rozprawie przed tut. Sądem, stosowna uchwała Rady Gminy [...] – której uchwały dotyczy skarżone rozstrzygnięcie nadzorcze – w ogóle nie została podjęta. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że skoro skargę, o której mowa w art. 98 ust. 1 u.s.g., można złożyć na podstawie uchwały wymaganej zgodnie z art. 98 ust. 3 u.s.g., to tym samym spełnienie tego wymogu jest przesłanką dopuszczalności zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego i sąd ten zobowiązany jest do zbadania spełnienia tej przesłanki. Ustawodawca posługując się sformułowaniem: "podstawą do wniesienia skargi jest uchwała" właściwego organu, wprowadził wymóg, zgodnie z którym powzięcie tejże uchwały jest warunkiem skutecznego wniesienia skargi. Uchwała ta powinna zostać konsekwentnie podjęta w terminie do wniesienia skargi (por. wyrok NSA z 19 maja 1999 r., sygn. akt II SA/Wr 1499/98, CBOSA). Nie podjęcie rzeczonej uchwały nie stanowi przy tym braku formalnego skargi, lecz jej brak materialny, a w przepisach obowiązującego prawa – w tym zwłaszcza w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie ma podstaw pozwalających uznać, że brak taki może podlegać sanowaniu. Braki materialne skargi są brakami nie podlegającymi usunięciu. Wobec powyższego uznać należy, że niespełnienie ustawowego wymogu przewidzianego dla zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego do tut. Sądu czyni złożoną skargę niedopuszczalną, w konsekwencji czego skarga podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.