II SA/Bd 920/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska – Ziołek sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie wyrejestrowania pojazdu oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 3 czerwca 2020 r. nr KD.5410.1.3737.2020.PK, Starosta Toruński zarejestrował na rzecz E. T. (skarżącej) sprowadzony z Niemiec pojazd marki Audi A5, nr VIN: [...], nadając mu nr rej. [...]. W dniu 15 marca 2022 r. skarżąca złożyła do Starosty Toruńskiego wniosek o wyrejestrowanie ww. pojazdu. Do wniosku załączyła oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej o okoliczności kradzieży pojazdu, informację o wszczęciu dochodzenia w sprawie kradzieży, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu oraz dowód uiszczenia opłaty skarbowej za wydanie decyzji. Decyzją z 27 kwietnia 2022 r. nr KD.5410.6.6.2022.TP, Starosta Toruński odmówił E. T. wyrejestrowania pojazdu marki Audi A5 nr rej. [...], nr VIN: [...]. W uzasadnieniu organ powołał się między innymi na postanowienie Komendy Powiatowej Policji w Słupcy z 24 listopada 2020 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży z włamaniem dotyczącej przedmiotowego samochodu. Wskazał za uzasadnieniem ww. postanowienia, że czynu nie popełniono, a kradzież samochodu została upozorowana w celu uzyskania odszkodowania z polisy AC. Przywoławszy treść art. 79 ust. 1 (w decyzji omyłkowo "ust. 7") pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 450 – dalej "p.r.d.") oraz § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2355 – dalej "rozporządzenie"), Starosta stwierdził, że o ile skarżąca przedłożyła oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej o kradzieży samochodu, to nie uchyla to zasady prawdy obiektywnej nakazującej wydawanie rozstrzygnięć administracyjnych na podstawie ustaleń zgodnych z rzeczywistością. Wskazał, że skoro z postanowienia o umorzeniu postępowania karnego wynika, iż samochodu nie skradziono, to brak jest przesłanek do wyrejestrowania tego pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. W odwołaniu od powyższej decyzji E. T., reprezentowana przez adwokata, zarzuciła nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego i powzięcie decyzji na podstawie nierzetelnie wyjaśnionych i błędnie ocenionych okoliczności faktycznych, a nadto niezapewnienie możliwości wypowiedzenia się co do materiałów oraz nieprzesłuchanie jej wobec niejasności co do faktów istotnych dla wyniku sprawy. Strona powołała okoliczności mające podważyć ustalenia wynikające z ww. postanowienia o umorzeniu dochodzenia, w szczególności kontestując stwierdzenia o nienaprawieniu sprowadzonego auta i nieużywaniu go, a które – jak wskazała skarżąca – organ apriorycznie przyjął za zgodne z rzeczywistością. Decyzją z 13 lipca 2022 r. nr SKO-522-109/22, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu utrzymało w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu, po przywołaniu przebiegu postępowania oraz treści art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d., organ odwoławczy potwierdził stanowisko Starosty, iż przedłożenie przez skarżącą oświadczenia o kradzieży pojazdu, wobec którego istnieje inny dowód potwierdzający brak tej kradzieży, skutkuje brakiem możliwości wyrejestrowania pojazdu w oparciu o ww. przepis. Na potwierdzenie powyższego organ przywołał tezy z orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz piśmiennictwa. Zdaniem SKO nie jest dopuszczalna taka interpretacja art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d., wedle której na organie ciąży obowiązek wyrejestrowania pojazdu w każdym przypadku, gdy wniosek spełnia formalny wymóg załączenia do niego oświadczenia opisanego w rozporządzeniu, pomimo, iż pozostały materiał dowodowy świadczy o niezgodności tego oświadczenia z rzeczywistością. SKO podkreśliło szczególną moc dowodową dokumentu urzędowego jakim jest postanowienie z dnia 24 listopada 2020 r. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy E. T. zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, 77 § 1 i 80 (w skardze omyłkowo "88") k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy przez SKO na podstawie niepełnego, nieprawidłowo wyjaśnionego i ocenionego materiału dowodowego, w szczególności przez uznanie, że nie została udokumentowana trwała i zupełna utrata pojazdu bez zmiany prawa własności i jednocześnie uznanie, że decyzja I instancji była zasadna, 2) art. 75 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. oraz art. 77 § 1, 80 i 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności procesowych koniecznych do wyjaśnienia, czy przedmiotowy samochód został skradziony, pominięcie okoliczności co do kradzieży samochodu wynikających z oświadczenia strony złożonego wraz z wnioskiem do starosty, brak wykazania przesłanek, które miałyby przeczyć oświadczeniu skarżącej i w konsekwencji błędne ustalenie że nie zaszły przesłanki do wyrejestrowania pojazdu. 3) art. 81, art. 79a w zw. z art. 10 § 1 w zw. art. 6 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego i złożonych żądań i tym samym uznanie okoliczności za udowodnione, pomimo braku możliwości ustosunkowania się do przeprowadzonych dowodów. Zdaniem skarżącej stanowi to poważne naruszenie przepisów postępowania oraz jest wyrazem rażącego nadużycia zaufania uczestnika postepowania do władzy publicznej w sytuacji, w której strona powołuje się na fakt zgłoszenia organom ścigania popełnienia przestępstwa, w zakresie w jakim organ odwoławczy nie podjął próby wyjaśnienia powstałych w sprawie wątpliwości. 4) art. 86 k.p.a. poprzez nieprzesłuchanie strony w toku postępowania pomimo niewyjaśnionych faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, 5) art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. w zw. z § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie pomimo wystąpienia okoliczności uzasadniających wyrejestrowanie pojazdu. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że niestwierdzenie przestępstwa kradzieży nie wyłącza wyrejestrowania pojazdu w oparciu o art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d., w sprawie zaszła zaś okoliczność opisana w tym przepisie, bowiem skarżąca utraciła posiadanie przedmiotowego pojazdu i nie zostało to podważone w żadnym z postępowań. W ocenie skarżącej organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w tym kierunku, czego nie uczynił, opierając się na niewiążącym postanowieniu wydanym w toku sprawy karnej, która zresztą może zostać w każdym momencie podjęta na nowo. Skarżąca powołała zasadę domniemania niewinności co do twierdzeń postanowienia o upozorowaniu kradzieży, powołując jednocześnie, że do Sądu Rejonowego prowadzącego sprawę w tym przedmiocie został skierowany wniosek o przekazanie sprawy Prokuratorowi celem uzupełnienia postępowania dochodzeniowego. Podniosła, że w decyzji nie wskazano przeciwdowodów rzekomo pozostających w dyspozycji organu, a przeczących jej oświadczeniu, zarzuciła też brak umożliwienia jej ustosunkowania się do przeprowadzonych dowodów. Wskazała, że organ bezpodstawnie odmówił wiarygodności zeznaniom co do okoliczności naprawy sprowadzonego auta, złożonym przez skarżącą, jej narzeczonego oraz pozostałych świadków, w tym przede wszystkim osoby przeprowadzającej badanie techniczne pojazdu, zakończone wynikiem pozytywnym; organ pominął też okoliczność zgłoszenia szkody na pojedzie, przy okazji którego odczytano wartość na liczniku przebiegu świadczącą o tym, że pojazd był używany. Zakwestionowała jednocześnie prawidłowość opinii biegłego laboratorium kryminalistycznego co do prawdziwości danych z odczytu zapisu kluczyka (dotyczącego przebiegu pojazdu), która to opinia była podstawą powoływanego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 – dalej "p.p.s.a.") wykazała, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Po zapoznaniu się z zawartym w skardze wnioskiem organ nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Materialnoprawną podstawę działania organów stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowy (publ. jak wcześniej wskazano). Zgodnie z art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d., pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania. Stosownie zaś do § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (publ. jak wcześniej wskazano) w celu wyrejestrowania pojazdu właściciel pojazdu składa do organu rejestrującego właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu wniosek o wyrejestrowanie pojazdu (...), do którego dołącza w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. - dowód rejestracyjny i kartę pojazdu, jeżeli była wydana, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz zaświadczenie wydane przez właściwy organ Policji potwierdzające zgłoszenie kradzieży pojazdu albo postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wystawione przez właściwy organ. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy składając wniosek o wyrejestrowanie pojazdu skarżąca oparła go o przesłankę wynikającą z art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. Do wniosku dołączyła m.in. oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że w dniu 19 lipca 2020 r. w miejscowości P., gm. P., został skradziony jej samochód Audi A5, nr rej. [...], nr VIN [...], razem z tablicami. Do wniosku załączono nadto zaświadczenie Komendy Powiatowej Policji w Słupcy z 21 lipca 2020 r., z którego wynika, że w sprawie o kradzież z włamaniem w dniu 19 lipca 2020 r. ww. pojazdu wszczęto dochodzenie o przestępstwo określone w art. 279 § 1 Kodeksu Karnego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniosek skarżącej spełniał formalne wymogi zawarte w art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Istotna w sprawie okoliczność, przesądzająca o zasadności odmowy wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu, wynika jednak z treści pozyskanego w toku postępowania postanowienia Komendy Powiatowej Policji w Słupcy z dnia 24 listopada 2020 r. umarzającego dochodzenie w ww. sprawie z uwagi na stwierdzenie, że czynu nie popełniono. W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazano, że czynności doprowadziły organ dochodzeniowy do wniosku, iż zgłoszona kradzież nie zaistniała, a została upozorowana w celu uzyskania polisy AC. Prawidłowo organy obu instancji stwierdziły, że rozbieżność stanu faktycznego wynikającego z oświadczenia strony złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, a urzędowym dokumentem w postaci postanowienia o umorzeniu dochodzenia z uwagi na niepopełnienie zgłoszonego czynu, stanowi przeszkodę dla stwierdzenia, że w sprawie zaistniała przesłanka tego wyrejestrowania opisana w art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. Sąd w całości popiera i przyjmuje za swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniach decyzji obu instancji, że o ile co do zasady w świetle art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d do wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu z powodu kradzieży wystarczające jest oświadczenie właściciela złożone z uprzedzeniem o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, wraz z odpowiednimi załącznikami wymienionymi w rozporządzeniu. Zgodne z wnioskiem rozstrzygnięcie o wyrejestrowaniu pojazdu w takiej sytuacji jest jednak możliwe z zastrzeżeniem, że nie jest ono sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy, a więc gdy organ nie dysponuje przeciwnymi dowodami w sprawie. Sąd popiera pogląd sądów administracyjnych, zgodnie z którym nie jest dopuszczalna taka interpretacja art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d., wedle której na organie ciąży obowiązek wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu nawet wówczas, gdy oświadczenie złożone przez właściciela jest niezgodne z zaistniałym stanem rzeczy (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2020 r., sygn. I OSK 2443/18 i I OSK 2956/18 oraz powołane tam orzecznictwo, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżąca kwestionuje w istocie fakt oparcia przez organy obu instancji rozstrzygnięcia na podważającym treść jej oświadczenia o kradzież pojazdu - postanowieniu KPP w Słupcy z 24 listopada 2020 r. o umorzeniu dochodzenia, wobec stwierdzenia, że czynu (kradzieży z włamaniem spornego samochodu) nie popełniono - zatwierdzonego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Słupcy. Skarżąca konsekwentnie podnosi szereg okoliczności kontestujących ustalenia organu dochodzeniowego zawarte w postanowieniu o umorzeniu dochodzenia. Skarżąca pomija jednak, że ustalenie to, podstawowe dla wyniku niniejszej sprawy, organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie powzięły na podstawie dokumentu urzędowego, korzystającego ze szczególnej mocy dowodowej zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. ("dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone"). Do wzruszenia ustaleń wynikających z dokumentów tego rodzaju konieczne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko ich treści. Tymczasem skarżąca, kwestionując w istocie zasadność samego umorzenia postępowania przygotowawczego (która nie podlega kognicji organu administracyjnego i tym bardziej sądu administracyjnego) nie przedstawiła żadnego dowodu na potwierdzenie swoich twierdzeń. Stanowisko skarżącej opiera się na poddawaniu w wątpliwość prawidłowości ustaleń organów ścigania wyartykułowanych w uzasadnieniu postanowienia i jednoczesnym akcentowaniu obowiązku organu co do pogłębionej analizy okoliczności, które wynikają z tego postanowienia. Po pierwsze stwierdzić zatem należy, że jeżeli w ocenie skarżącej nieprawidłowym było postanowienie o umorzeniu dochodzenia z tego powodu, iż zgłoszonej kradzieży nie dokonano, mogła ona kwestionować to postanowienie we właściwym trybie, o którym – jak wynika z treści postanowienia – została prawidłowo pouczona. Okoliczności złożenia zażalenia na to postanowienie, a tym bardziej rozstrzygnięcia sądowego co do jego zasadności, skarżąca nie przedstawiła. Po drugie, nie jest obowiązkiem organu przeprowadzanie przeciwdowodu wobec dokumentu urzędowego, jedynie na podstawie niepopartej jakąkolwiek dokumentacją polemiki strony z twierdzeniami tego dokumentu. Istotne dla sprawy ustalenie o niestwierdzeniu kradzieży pojazdu (braku popełnienia czynu) wynika bezpośrednio z treści postanowienia. Tylko zaś "kradzież", i to rozumiana sensu largo jako pozbawienie władztwa nad pojazdem wbrew własnej woli, w wyniku przestępstwa, bez względu na kodeksową definicję czynu doprowadzającego do utraty tego władztwa, stanowi przesłankę do zastosowania art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. Skoro uprawniony organ na podstawie postępowania przygotowawczego jednoznacznie stwierdza, że pozbawienie władztwa nad pojazdem nie nastąpiło (było upozorowane) i wynika to z dokumentu urzędowego, którego wiarygodności skutecznie nie podważono, to brak jest podstaw do prowadzenia przez organ administracyjny pogłębionego postępowania dowodowego w kierunku ustalenia prawdziwości okoliczności, wynikających z tego dokumentu. Zwłaszcza brak jest podstaw do tego aby organ administracji właściwy do rozstrzygnięcia wniosku o wyrejestrowanie pojazdu, wbrew postanowieniu o umorzeniu dochodzenia z uwagi na stwierdzenie, że czynu nie popełniono, miał prowadzić w ramach postępowania administracyjnego dowody zmierzające do ustalenia czy popełniono przestępstwo. Skarżąca wszakże konsekwentnie twierdzi, że utraciła pojazd w wyniku kradzieży z włamaniem (zatem przestępstwa z art. 279 § 1 k.k.). Zawyżyć również przyjdzie, że wbrew oczekiwaniu skarżącej, bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy administracyjnej, z perspektywy art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d., jest to, czy przedmiotowy pojazd – sprowadzony jako uszkodzony – naprawiono (co podnosi skarżąca), czy też nie. Istotną przesłanką jest kradzież tego pojazdu, o której oświadczyła skarżąca, a której wprost przeczy przeciwdowód w postaci treści ww. postanowienia z 24 listopada 2020 r. Bez znaczenia pozostaje też to, że skarżąca, jak wskazuje, występuje w roli oskarżonej w odrębnym postępowaniu karnym i do czasu prawomocnego orzeczenia kończącego to postępowanie korzysta ona z domniemania niewinności. Domniemanie niewinności odnosi się do realiów odrębnego postępowania karnego i ustalenie w niniejszej sprawie braku przesłanek do wydania decyzji o wyrejestrowaniu spornego pojazdu z powodu jego kradzieży, nie wpływa na kwestie ewentualnej odpowiedzialności karnej. Powyższe również jest irrelewantne z perspektywy art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d., który nie uzależnia możliwości wyrejestrowania pojazdu od sądowego potwierdzenia, bądź nie, popełnienia przez wnioskodawcę przestępstwa. Jak wyjaśniono, istotne jest tutaj to, czy wnioskodawca faktycznie utracił władztwo nad przedmiotowym pojazdem w wyniku kradzieży. Dokonując kontroli działań organów obu instancji w kontekście powyższego, Sąd stwierdził, że znajdowały one ustawowe umocowanie, zarówno materialnoprawne zawarte w art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. i § 15 ust. 1 powołanego uprzednio rozporządzenia, jak i procesowe wynikające z brzmienia art. 7 k.p.a., art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Słusznie przy tym organ odwoławczy stwierdził, że w sytuacji wydania przez organ ścigania postanowienia o umorzeniu prowadzonego postępowania przygotowawczego w sprawie kradzieży z włamaniem, w wyniku której miało dojść do utraty przedmiotowego samochodu, z uwagi na stwierdzenie, że czynu nie popełniono, nie mógł on się oprzeć jedynie na treści złożonego przez Skarżącą oświadczenia, bowiem pozostawało ono w sprzeczności z ww. postanowieniem. Podkreślić przy tym należy, że uzasadnienie wydanego postanowienia o umorzeniu dochodzenia wskazuje na rozbieżności i nieścisłości pomiędzy zeznaniami pokrzywdzonej E. T. i jej narzeczonego, a dokonanymi przez organ ścigania ustaleniami stanu faktycznego, poczynionymi w oparciu o szczegółowo wymieniony w uzasadnieniu postanowienia materiał dowodowy. W sytuacji zatem, w której pomimo złożonego przez właściciela pojazdu oświadczenia, organ dysponuje materiałem dowodowym, wprost mu zaprzeczającym a mimo to, podstawa wydawanego rozstrzygnięcia zostałaby sprowadzona jedynie do dokonania formalistycznej oceny, co do zaistnienia ustawowej przesłanki z art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. – jak chciałaby tego Skarżąca, organ ten naraziłby się na zarzut naruszenia kluczowych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności naruszenia zasady prawy obiektywnej. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia powołanych przez Skarżącą przepisów prawa. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był bowiem konieczny do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych. Zaskarżona decyzja, zawierająca wyczerpujące uzasadnienie faktyczne oraz prawne, została wydana po jego wszechstronnej analizie. Organ odwoławczy przedstawił szczegółowo w uzasadnieniu stan faktyczny i prawny sprawy, wyjaśnił na podstawie jakich dowodów uznał, że w sprawie nie zachodzą podstawy do wyrejestrowania samochodu osobowego marki Audi A-5 zarejestrowanego pod nr [...] oraz odniósł się do zarzutów podniesionych przez Skarżącą w odwołaniu. Skarga zaś, poza zaprezentowaną w jej treści polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, sam w sobie nie uzasadnia wniosku, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Niezasadne tym samym okazały się zarzuty naruszenia prawa procesowego w zakresie, w jakim dotyczyły prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym zaniechania koniecznych czynności dowodowych (art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80, 86 k.p.a.). Sąd dostrzegł, że brak jest w aktach postępowania obu instancji zawiadomienia strony, przed wydaniem decyzji, o zakończeniu postępowania dowodowego i informacji o możliwości zapoznania się z materiałem zebranym w sprawie i wypowiedzenia się co do niego (art. 10 § 1 k.p.a.). Dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest jednak wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw, i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, by brak zawiadomienia w powyższym zakresie uniemożliwił jej dokonanie jakiejkolwiek czynności procesowej, wskazane uchybienie uznać należy zatem za nieistotne dla wyniku sprawy. Za nieistotne Sąd uznał też uchybienie polegające na niewezwaniu strony do wskazania przesłanek od niej zależnych, które nie zostały spełnione lub wykazane na dzień wysłania informacji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a które mogły skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony (art. 79a k.p.a.). Podstawą negatywnej decyzji w sprawie skarżącej nie było niespełnienie przesłanki od niej zależnej, ale przesłanki sytuacyjnej wynikającej z ustalonej na podstawie dokumentu urzędowego okoliczności faktycznej (niepotwierdzenia, że doszło do zgłoszonej przez skarżącą kradzieży pojazdu, o której mowa w art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d.). Zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. poprzez jego niezastosowanie okazał się chybiony, co jest konsekwencją wcześniej poczynionych uwag. Odmowa wyrejestrowania pojazdu była uzasadniona, co prawidłowo stwierdziły i wyjaśniły organy administracji obu instancji. Zarzut naruszenia § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie mógł zostać oceniony, albowiem przepis taki nie istnieje, w uzasadnieniu skargi zaś zarzutu tego nieuargumentowano. Niezrozumiałe jest powoływanie się w skardze na art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d. opisującym odmienną przesłankę wyrejestrowania pojazdu, tj. udokumentowaną trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. W niniejszej sprawie skarżąca nie powoływała się na taką okoliczność w toku postępowania administracyjnego, a nadto nie udokumentowała w żaden sposób, aby doszło do trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności w wyniku innego zdarzenia, poza opisywaną "kradzieżą" pojazdu w dniu 19 lipca 2020 r. Twierdzenia te nie mogły mieć zresztą wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji, albowiem zostały podniesione ad hoc i nie odnoszą się do przepisu stanowiącego podstawę prawną decyzji obu instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.