II SA/Wa 1303/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Sylwia Falkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego P. P. kwotę 68 zł (sześćdziesiąt osiem) tytułem zwrotu kosztów postępowania UZASADNIENIE Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] lutego 2008 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie zwolnienia P. P. ze służby w Policji z dniem 31 sierpnia 2004 r. W tym miejscu należy podać, że decyzja Komendanta Głównego Policji zawiera pouczenie, że przysługuje od niej odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Zgodnie z pouczeniem, skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa i złożył odwołanie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] czerwca 2008 r. wydał postanowienie nr [...], którym przekazał odwołanie Komendantowi Głównemu Policji, jako organowi właściwemu w sprawie. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kpa, w dniu [...] lipca 2008 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez P. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem skarżącego, rozkaz personalny, którego unieważnienia domaga się, został wydany z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 i 2 Kpa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wynika z akt sprawy Komendant Główny Policji, do którego wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...], wydanego przez Komendanta Wyższej Szkoły Policji w S. w dniu [...] sierpnia 2004 r. w postępowaniu zwyczajnym, zbadał swoją właściwość. W konsekwencji czego - z powołaniem się na art. 158 § 1 Kpa, wydał w postępowaniu nadzwyczajnym, działając jako organ pierwszej instancji, decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego, a na skutek odwołania się skarżącego - wydał decyzję w drugiej instancji. W wyniku złożonego odwołania, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zamiast je rozpoznać, przekazał je do rozpatrzenia Komendantowi Głównemu Policji, który wydał zaskarżoną decyzję. Przedstawione działanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji było niezgodne z prawem. Zgodnie z art. 127 § 2 Kpa, właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ. Jakie organy są organami wyższego stopnia, czyli właściwość instancyjną w postępowaniu administracyjnym, określa art. 17 Kpa. Kontrolę decyzji administracyjnych w tym zakresie sprawują wymienione w nim organy wyższego stopnia. Organy te mają także prawo do weryfikacji decyzji ostatecznych w nadzwyczajnych trybach postępowania. Organami wyższego stopnia - w myśl art. 17 pkt 3 Kpa - w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 tego przepisu - są odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. O tym, które organy pełnią rolę organów wyższego stopnia, rozstrzygają ustawy szczególne. Taką ustawą szczególną, w przypadku kontrolowanej sprawy, jest ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.). W kontekście powyższych wywodów organem właściwym do rozpoznania odwołania jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (w trybie odwoławczym), jako organ wyższego stopnia nad organem, który wydał ostateczną decyzję w I instancji. Powyższe dowodzi, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, co zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 Kpa stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Sąd, wobec zaistnienia wskazanej wyżej przesłanki, uzasadniającej stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, nie ustosunkował się merytorycznie do zarzutów skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 132, art. 152 p.p.s.a. i art. 200 orzekł, jak w sentencji wyroku.