II SA/Gl 384/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik,, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant referent Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę. UZASADNIENIE Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] w J. w zakresie inwestycji obejmującej budowę budynku usługowego, zbiornika bezodpływowego na ścieki oraz zjazdów z drogi publicznej (obiekt kategorii XVII i IV), na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w J., pouczając inwestora, że przed przystąpieniem do użytkowania należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Wskazane rozstrzygnięcie następnie zmienione zostało decyzją z dnia [...]r., nr [...], zatwierdzającą zamienny projekt zagospodarowania terenu w zakresie usytuowania budynku usługowego na działce. W zatwierdzonym projekcie utwardzony kostką brukową plac o powierzchni [...] m2 określony został w opisie technicznym jako dojazdy, dojścia i miejsca parkingowe, które to wraz z bezodpływowym zbiornikiem na ścieki sanitarne stanowią urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. W wyniku przeprowadzonych w dniu [...] r. oględzin na działkach nr [...] i [...] stwierdzono, iż rozpoczęty został wykop pod budynek usługowy oraz wykonany plac utwardzony betonową kostką brukową w zakresie zbliżonym jak w projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę, określony w nim jako dojścia, dojazdy oraz miejsca postojowe. Plac użytkowany jest jako handlowy skład materiałów budowlanych masowych oraz punkt przeładunku kruszyw budowlanych obsługiwany przez zainstalowaną tam wagę samochodową, a także jako plac postojowy dla kilkunastu samochodów ciężarowych i sprzętu budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. na skutek wniosku właściciela nieruchomości w J. przy ul. [...], po przeprowadzeniu oględzin, o których mowa wyżej, wszczął postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania terenu ww. działek utwardzonego betonową kostką brukową na plac manewrowo-parkingowy dla samochodów ciężarowych i sprzętu budowlanego oraz na magazyn materiałów budowlanych, a także postępowanie w sprawie wydania przez Starostę [...] zgody na zainstalowanie wagi samochodowej z kontenerem biurowym na podstawie zgłoszenia. Postępowanie w sprawie wagi jest odrębnie prowadzone. Z kolei postępowanie w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania, na skutek kolejnych rozstrzygnięć organu odwoławczego, zostało umorzone decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Następnie, na skutek przeprowadzonej w dniu [...] r. kontroli budowy na nieruchomości objętej inwestycją, a także na działkach nr [...] i [...] w J., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. pismem z dnia [...] r. powiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie użytkowania, w związku z naruszeniem art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie: Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), objętych zatwierdzonym projektem budowlanym utwardzonych kostką betonową dojść i dojazdów do budynku usługowego oraz związanych z tym budynkiem miejsc postojowych. Z ustaleń tej kontroli wynika, iż roboty budowlane na terenie budowy nie są prowadzone, a jej stopień zaawansowania jest taki sam jak podczas poprzednich oględzin (wykonane przyłącze wodociągowe nie objęte było pozwoleniem na budowę). Plac utwardzony kostką natomiast był użytkowany w charakterze parkingu dla wysokotonażowych samochodów ciężarowych i ciężkiego sprzętu budowlanego oraz jako magazyn kruszyw budowlanych w ilościach handlowych. Organ pierwszej instancji na podstawie zeznań kierownika budowy oraz inspektora nadzoru inwestorskiego, a także zapisów w dzienniku budowy ustalił, że budowa została wstrzymana w [...]i do dnia przesłuchania, tj. [...] r. nie została wznowiona. Postanowieniem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wymierzył obecnie skarżącemu R.K. karę w kwocie [...] zł z tytułu naruszenia przepisu art. 55 ustawy Prawo budowlane. Na skutek wniesionego przez skarżącego zażalenia na to postanowienie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] r. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wskazał jednocześnie na okoliczności, jakie organ pierwszej instancji winien wziąć pod uwagę prowadząc ponownie postępowanie. Rozpoznając sprawę ponownie organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wymierzył skarżącemu karę w kwocie [...] zł z tytułu naruszenia przepisu art. 55 ustawy Prawo budowlane. W podstawie prawnej podano przepis art. 57 ust. 7, 59f i 59g ww. ustawy. W uzasadnieniu natomiast opisano dotychczasowe czynności i ustalenia. Stwierdzono, że inwestor wstrzymał budowę budynku usługowego na etapie wykopu pod fundamenty (zaznaczając, iż aktualnie budowę wznowił i kontynuuje) i rozpoczął użytkowanie wykonanych dojazdów, dojść i miejsc parkingowych. Zgodnie natomiast z przepisami rozpoczęcie użytkowania może nastąpić po zakończeniu budowy budynku usługowego, z którym te urządzenia są związane i po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. Organ pierwszoinstancyjny nie dał wiary złożonemu w dniu [...] r. na rozprawie administracyjnej, oświadczeniu inwestora, iż użytkowanie placu związane jest z prowadzoną budową. Uznał natomiast za udowodniony fakt, iż przedmiotowy plac, stanowiący w myśl projektu budynku usługowego urządzenie związane z tym budynkiem, jest użytkowany bez zezwolenia, w sposób niezgodny z zatwierdzonym projektem. Organ przyjął, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym przedmiotowy plac o powierzchni [...] m2 utwardzony kostką traktowany jest jako dojazdy, dojścia i miejsca parkingowe związane z tym budynkiem usługowym bez rozgraniczenia powierzchni na każdy z tych elementów. Zdaniem organu skoro załącznik do ustawy prawo budowlane "Kategorie obiektów budowlanych" zalicza parkingi do kategorii XXII obiektów budowlanych, to nie można ich traktować jak inną budowlę i do wyliczenia kary zastosował współczynniki jak dla kategorii XXII. Karę obliczono na podstawie art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowlane jako iloczyn stawki opłaty (500), współczynnika wielkości obiektu (1,5) i współczynnika kategorii obiektu (8) oraz z zastosowaniem art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, nakazującym 10-krotne podwyższenie wyliczonej kwoty. W zażaleniu na postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80, art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie danie wiary oświadczeniu złożonemu przez stronę na rozprawie w dniu [...] r. i nie podaniu przyczyny, z powodu której odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej temuż oświadczeniu. Nadto zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 57 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne jego zastosowanie. Autor zażalenia podniósł, iż z zawiadomienia o wszczęciu postępowania, w efekcie którego wydano zaskarżony akt, nie wynika z jakim dniem oraz na czyje żądanie postępowanie to zostało wszczęte. Wskazał nadto, iż na dzień nałożenia kary budowa budynku usługowego była prowadzona, co potwierdza stan zaawansowania robót oraz zapisy w dzienniku budowy. Zaznaczył także, że została również spisana umowa o roboty budowlane w przedmiocie wykonania budynku usługowego w stanie surowym wraz z dachem, zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym, stanowiącym załącznik nr 1 do umowy. W ocenie inwestora oczywistym jest, iż przy prowadzeniu robót budowlanych tworzone jest zaplecze budowy, składowane są materiały oraz fakt poruszania się sprzętu budowlanego po terenie budowy, co wynika m.in. z definicji terenu budowy zawartej w art. 3 pkt 10 ustawy Prawo budowlane. Odwołujący zwrócił uwagę, iż żaden z przepisów prawa nie określa ile i jaki rodzaj sprzętu budowlanego oraz środków transportu może znajdować się na terenie budowy oraz jakiego rodzaju i w jakich ilościach materiały budowlane mogą być na nim składowane. Oświadczył przy tym, iż sprzęt budowlany, środki transportu i materiały budowlane gromadzone na terenie realizowanej budowy są związane z budową na tymże terenie budynku usługowego, zbiornika bezodpływowego na ścieki, zjazdów z drogi publicznej wraz z innymi elementami zawartymi w projekcie zagospodarowania terenu. W związku natomiast z prowadzoną budową środki transportu bądź stoją zaparkowane, bądź to poruszają się po terenie budowy. Nadto inwestor zaznaczył, iż nałożenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu wymaga bezspornego ustalenia, że korzystanie z obiektu budowlanego jest trwałe. Użytkowaniem zaś dojść, dojazdów i miejsc postojowych w sposób zgodny z przeznaczeniem będzie dopiero korzystanie przez klientów z dojść, dojazdów do budowanego budynku usługowego oraz parkingu. Podkreślono, iż wszystkie te urządzenia zostały zaprojektowane i są związane z budynkiem usługowym. Urządzenie natomiast na terenie dojść, dojazdów i miejsc postojowych zaplecza budowy, na którym składowane są materiały budowlane i porusza się sprzęt, nie jest zgodne z przeznaczeniem budynku usługowego i urządzeniem z nim związanym, wynikającym z pozwolenia na budowę i zatwierdzonego nim projektu. Zaznaczono także, iż organ w żaden sposób nie odniósł się do poruszanego w judykaturze problemu definicji "użytkowania zgodnego z przeznaczeniem". Inwestor wskazał, iż nie znalazł orzeczenia sądowego, które dotyczyłoby kwestii nielegalnego użytkowania urządzeń budowlanych związanych z obiektem oraz uznania urządzenia zaplecza budowy, składowania materiałów budowlanych i poruszających się po terenie budowy środków transportu za użytkowanie obiektu budowlanego. Wszystkie wyroki natomiast odnoszą się do użytkowania konkretnych obiektów budowlanych (w szczególności kubaturowych). Jego zdaniem art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane powiązany jest z art. 54 i 55 ww. ustawy i stanowi podstawę do wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu lub jego części po ukończeniu budowy. Zrealizowane natomiast dojścia, dojazdy i miejsca postojowe nie są użytkowane zgodnie z przeznaczeniem, gdyż nastąpi to dopiero po zrealizowaniu całości robót objętych projektem. Podtrzymano twierdzenie, że nie wyjaśniono istotnych dla sprawy okoliczności związanych z dokładnym ustaleniem, czy i w jaki sposób oraz czy zgodnie z przeznaczeniem inwestor korzysta z obiektu lub jego części, a także do wskazania okoliczności, pozwalających przyjąć, iż obiekt jest faktycznie użytkowany w sposób zgodny z przeznaczeniem. Dopiero niebudzące wątpliwości ustalenie, że przystąpiono do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem z naruszeniem art. 54 i art. 55 ustawy Prawo budowlane daje podstawę do wymierzenia kary przewidzianej art. 57 ust. 7 powołanej ustawy. Podkreślono, iż organ w rozpoznawanej sprawie oparł się na wynikach kontroli sprzed ponad kilku miesięcy. Zanegowano także stanowisko organu niedopuszczające dowodu z oświadczenia złożonego na rozprawie odnośnie nieużytkowania placu z kostki brukowej oraz twierdzenia, iż zaparkowane w dniu [...] r. samochody obsługiwały transport materiałów budowlanych. W załączeniu złożono kopię sporządzonej w dniu [...] r. umowy o roboty budowlane oraz kopię dziennika budowy. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko, że doszło do przystąpienia do użytkowania bez wymaganego pozwolenia. Powołując się na treść art. 55 ustawy Prawo budowlane podkreślono, iż przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego, i to zarówno budynku handlu, gastronomii i usług (należących do kategorii XVII), jak i placu postojowego, składowego czy parkingu (należących do kategorii XXII) należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Także przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych wymaga pozwolenia na użytkowanie. Organ przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, iż znaczenie użytego w ustawie Prawo budowlane pojęcia "użytkowanie obiektu budowlanego" jest zbliżone do cywilistycznego pojęcia "korzystania z rzeczy". Użytkowanie obiektu budowlanego, o jakim mowa w art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane nie musi mieć charakteru trwałego i pełnego. Znaczenie ma jedynie to, czy korzystanie z obiektu budowlanego jest zgodne z jego przeznaczeniem. Za przystąpienie do użytkowania uznać należy także przystąpienie do korzystania z obiektu w inny sposób, w szczególności w sposób wskazany w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, prowadzący do zmiany sposobu użytkowania. Zdaniem organu odwoławczego wykorzystanie wykonanego placu, mającego w przyszłości służyć jako dojście, dojazd i parking dla wznoszonego budynku, do innych celów niż budowa oznacza nielegalne przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego. Podkreślono, iż nałożenie kary jest obowiązkiem organu a jej wysokość ustalana jest na podstawie ściśle ustalonych kryteriów, pozbawiając organ możliwości działania w warunkach uznania administracyjnego. Organ II instancji w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, który to zakwalifikował nielegalnie użytkowany obiekt budowlany do kategorii XXII, podkreślając, iż do użytkowania utwardzonego terenu jako placu postojowego i składowego przystąpiono w czasie, gdy budowa budynku była na etapie robót ziemnych. Wysokość kary została zatem wyliczona prawidłowo. W skardze na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił, podobnie jak w zażaleniu, naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Uzasadniając te zarzutu skarżący zasadniczo powtórzył swoje argumenty zawarte wcześniej w uzasadnieniu zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego dotychczasowego stanowiska. Na rozprawie w dniu [...] r. skarżący podtrzymał skargę. Dodatkowo wskazał, że ciężki sprzęt budowlany był wykorzystywany do zniwelowania terenu i nawiezieniu mas ziemnych dla celów realizacji budowy. Budowa ta jest obecnie kontynuowana. Skarżący zarzucił ponadto, że nie ustalono jednoznacznie, na jakich działkach stoi przedmiotowy sprzęt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji są w ocenie składu orzekającego zgodne z prawem. Zgodnie z art. 55 Prawa budowlanego przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX – XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII – XXX, o których mowa w załączniku do ustawy. Z kolei art. 57 ust. 7 tej ustawy stanowi, że w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Mając na uwadze powyższe regulacje prawne, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy objęty niniejszym postępowaniem utwardzony plac jest obiektem budowlanym, o którym mowa w tych przepisach, a ponadto, czy nie stanowi on samowoli budowlanej. Gdyby bowiem plac ten został zrealizowany samowolnie, bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wówczas postępowanie winno się toczyć w oparciu o art. 48 lub 49b Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego wykluczyły przesłanki samowoli budowlanej. Przyjęły bowiem, że przedmiotowy plac został zrealizowany w ramach pozwolenia na budowę udzielonego skarżącemu decyzją z [...] r. Pozwolenie to obejmowało szerszy zakres robót budowlanych, a więc przyjęto, że zostało ono zrealizowane częściowo. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Nie ulega wątpliwości, że w takim rozumieniu przedmiotowy plac objęty pozwoleniem na budowę budynku usługowego stanowi urządzenie techniczne. Jednocześnie jest częścią obiektu budowlanego w rozumieniu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. W takiej sytuacji przystąpienie do jego użytkowania wypełniało dyspozycję tego przepisu. Kwestią wymagającą rozważenia było przy tym, czy wykorzystywanie placu na inne cele, aniżeli określone w pozwoleniu na budowę i w zatwierdzonym projekcie może wpływać na ograniczenie w zastosowaniu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu ta kwestia pozostaje bez znaczenia. Kara z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie jest bowiem uzależniona od użytkowania tego obiektu lub jego części zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. Sąd podziela przy tym stanowisko organu odwoławczego, że nie można było prowadzić postępowania w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania przed zakończeniem budowy. W takiej sytuacji za zasadne należy uznać to ustalenie organu, które sprowadza się do stwierdzenia, że użytkowanie części obiektu budowlanego nawet w sposób odmienny od przewidzianego w zatwierdzonym projekcie budowlanym jest użytkowaniem, o którym mowa w art. 55 ustawy. Skoro tak, to uznać należało, że przedmiotowy plac, jako część obiektu budowlanego, podlega reżimowi z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Powołany przepis w zakresie klasyfikacji obiektu odsyła do załącznika do ustawy. W załączniku tym do kategorii XXII zostały zaliczone place składowe, postojowe, składowiska odpadów i parkingi. Treść tego załącznika, będącego integralną częścią aktu prawnego rangi ustawowej, dodatkowo potwierdza, że tego rodzaju plac, z jakim mamy do czynienia w niniejszym postępowaniu jest obiektem budowlanym, do którego mają zastosowanie przepisy o obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Odnosząc się natomiast do tych zarzutów, które dotyczą naruszenia przepisów postępowania, a tym samym zmierzają do podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez organy nadzoru budowlanego, to stwierdzić przyjdzie, że również i one nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności dostrzec należy, że postępowanie dowodowe w sprawie zostało przeprowadzone wnikliwie i rzetelnie (art. 7 i 77 k.p.a.). Świadczą o tym kilkukrotne oględziny oraz przesłuchania świadków. Czynności te znajdują swoje potwierdzenie w dołączonych do akt protokołach. Trudno na ich podstawie dojść do innych wniosków, aniżeli te, do których doszły organy orzekające. W ocenie Sądu za bezsporne należy uznać, że w okresie prowadzenia postępowania wstrzymana była budowa budynku usługowego objętego pozwoleniem na budowę z [...] r. Tej okoliczności nie zaprzecza również sam skarżący. Bezspornym jest również, że zostało wykonane utwardzenie przedmiotowego placu, a tym samym, że zostało zrealizowane w tej części pozwolenie na budowę. Co więcej za bezsporne w świetle zeznań skarżącego uznać trzeba także, że ów plac był użytkowany. Kwestią sporną jest natomiast to, czy użytkowanie placu było związane wyłącznie z realizacją całego zamierzenia inwestycyjnego objętego pozwoleniem na budowę, czy też plac był użytkowany na inne cele. Biorąc pod uwagę całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd podziela te ustalenia organu, które prowadzą do wniosku, że plac był użytkowany na inne cele, aniżeli związane z budową budynku usługowego. Organy nie dały przy tym wiary zeznaniom skarżącego dotyczącym wykorzystywania placu li tylko na potrzeby prowadzonej inwestycji. Wbrew zarzutom skarżącego organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powody, dla których odmówił wiarygodności tym zeznaniom (art. 107 § 3 k.p.a.). Wskazał tam, że tak znaczna ilość wysokotonażowych samochodów i innego sprzętu garażujących na przedmiotowym placu nie mogło służyć celom budowy niewielkiego budynku usługowego. Także materiał budowlany w postaci kostki betonowej na paletach, wobec zakończenia robót przy nawierzchni placu nie mógł być przeznaczony na cele tej budowy. Dodatkowo organ wskazał, że o celach wykorzystania placu świadczy wybudowana na nim waga samochodowa. Sąd podziela tak poczynione ustalenia i powody zaskarżonego rozstrzygnięcia i uznaje, że organy dokonując oceny zgromadzonych w sprawie dowodów nie przekroczyły zasad ich oceny określonych w art. 80 k.p.a. Odnosząc się natomiast do kwestii interpretacji pojęcia "użytkowanie obiektu", to zasadnie organ odwoławczy powołał się na stanowisko orzecznictwa i wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wybrane wyroki sądów administracyjnych. Zaprezentowane w tych orzeczeniach poglądy skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. W szczególności instytucja użytkowania rozumiana jako obciążenie rzeczy prawem do jej używania i do pobierania z niej pożytków, a więc prawo do korzystania z rzeczy cudzej, nie jest tożsama z pojęciem użytkowania obiektu budowlanego, jakim posługują się przepisy ustawy Prawo budowlane. Wprawdzie w ustawie tej ustawodawca nie zdefiniował, co należy rozumieć przez "użytkowanie obiektu budowlanego", to jednak w świetle art. 5 ust. 2, art. 71 czy art. 71a tej ustawy przyjąć należy, że rozumienie tego pojęcia jest zbliżone do znacznie szerszego zakresowo cywilistycznego pojęcia "korzystania z rzeczy". Z takim też korzystaniem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nie sposób też zgodzić się z tym twierdzeniem skarżącego, które zostało podniesione na rozprawie, jakoby w sposób niejednoznaczny wyjaśniono, na których działkach zlokalizowany jest przedmiotowy plac. Ta okoliczność w ocenie Sądu została wyjaśniona w sposób nie budzący wątpliwości, o czym świadczy treść protokołów oględzin i protokołu z rozprawy administracyjnej. Z przytoczonych wyżej rozważań i przyczyn skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).