III SA/Lu 394/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia 17 stycznia 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz E. S. kwotę [...]zł ([...] złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] odmawiającą wydania E. S. prawa jazdy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] listopada 2020 r. E. S. zwrócił się do Starosty [...] o wydanie prawa jazdy po zdanym egzaminie państwowym w Polsce. Po weryfikacji dokumentów okazało się, że skarżący złożył po raz pierwszy wniosek o wydanie prawa jazdy w starostwie [...]. W dniu 14 października 2017 r. zakończył on szkolenie podstawowe w zakresie kategorii B prawa jazdy, zaś w dniu 16 listopada 2017 r. uzyskał pozytywny wynik z egzaminu państwowego. Z akt otrzymanych od Starosty S. wynika, że tenże organ prowadził postępowanie w przedmiocie wydania polskiego krajowego prawa jazdy, jak również ustalenia miejsca zamieszkania i zameldowania skarżącego. W dniu 14 września 2019 r. wskazany organ zwrócił się do "strony niemieckiej" o potwierdzenie uprawnień skarżącego do kierowania pojazdami i wskazania ewentualnych ich ograniczeń. W odpowiedzi otrzymano informację, z której wynika, że skarżący nie posiada ważnego prawa jazdy. Niemieckie prawo jazdy było wielokrotnie odbierane, ze względu na jazdę pod wpływem alkoholu (ostatnio dnia 3 marca 2016 r. przez Sąd Rejonowy w R. w Niemczech). Wobec skarżącego orzeczono karę pieniężną, odebrano prawo jazdy i blokadę na osiem miesięcy, zakończoną 2 listopada 2016 r. Wyrok sądu dotyczący zakazu wydania nowego prawa jazdy w Niemczech obowiązuje do 22 marca 2031 r. Obowiązkowym warunkiem ponownego wydania prawa jazdy w Niemczech jest złożenie opinii medyczno-psychologicznej, która wykazałaby zdolność do uczestniczenia w ruchu drogowym oraz udokumentowania rocznej abstynencji od alkoholu. Wymiana prawa jazdy nie jest możliwa, ponieważ skarżący nie jest już uprawniony do kierowania samochodami osobowymi w zakresie niemieckiego prawa jazdy. W piśmie władz niemieckich wskazano, że jest to przypadek obchodzenia niemieckiego systemu wydawania opinii sądowo-psychologicznych. Wydanie prawa jazdy – zdaniem organów niemieckich naruszałoby Dyrektywę 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 403, str. 18 z późn. zm.), dalej jako "dyrektywa 2006/126/WE". Art. 2 ust. 1 dyrektywy stanowi, że państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu bądź cofnięciu w innym państwie członkowskim. Podobne brzmienie ma zapis art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami. Przepisy Dyrektywy mają bezpośrednie zastosowanie i mogą też dodatkowo stanowić wskazówkę dla interpretacji art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy. Celem tych przepisów jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu lądowym oraz uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej, ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz i niedopuszczenie ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. W oparciu o powyższe informacje, decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Starosta P. odmówił wydania skarżącemu prawa jazdy. Rozpatrując sprawę, na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. orzeczenie podniosło, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268), dalej jako "u.k.p.", prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. W myśl art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE Państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że prawo jazdy zostało skarżącemu odebrane z powodu wielokrotnego nadużywania alkoholu. Warunkiem wydania prawa jazdy w Niemczech jest udokumentowana roczna abstynencja od alkoholu oraz przedstawienie opinii medyczno-psychologicznej. Decyzja sądu dotycząca zakazu wydania skarżącemu nowego prawa jazdy w Niemczech obowiązuje do 22 marca 2031 r. Organ II instancji przywołał orzeczenia sądów administracyjnych oddalających skargi w sprawach zapadłych na tle analogicznych stanów faktycznych i podzielił zawartą w nich wykładnię przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Podniósł, że organ I instancji dysponował "całokształtem materiału dowodowego, który przeanalizował oraz wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia, a w tym dokonał wykładni zastosowanych przepisów prawa, która jest zresztą zgodna z dominującą linią orzeczniczą". Kolegium "(...) przeprowadziło dowody z dołączonych do odwołania kopii umów najmu, potwierdzenia zameldowania oraz innych dokumentów złożonych przez stronę i stwierdziło, iż spełniona została przesłanka z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami. Okoliczność ta nie była jednak negowana przez organ I instancji i nie ma znaczenia dla samej zasadności odmowy wydania prawa jazdy w niniejszej sprawie". E. S. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. w związku z art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że unieważnienie zagranicznego prawa jazdy skarżącego z możliwością jego ponownego uzyskania po spełnieniu dodatkowych wymogów jest równoznaczne z zatrzymaniem lub cofnięciem uprawnień do kierowania pojazdami, a w konsekwencji niezasadną odmowę wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii B; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 2 u.k.p., poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że przez posiadanie ważnego prawa jazdy należy rozumieć sytuacje, w której uprawnienia do prowadzenia pojazdów zostały bezterminowo cofnięte; 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 11. ust. 1 u.k.p., poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji odmowę wydania skarżącemu krajowego prawa jazdy, mimo spełnienia przez niego wszystkich przesłanek uzyskania prawa jazdy, w tym także pobytu w Polsce przez okres powyżej 185 dni; 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a." w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności mających na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy poprzez niedostateczne zbadanie i umotywowanie założenia, że skarżący nadal posiada ważne prawo jazdy w Niemczech, mimo że z informacji pochodzących od organów niemieckich wynika, że skarżący nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, a jedynie mógłby ponownie uzyskać nowe prawo jazdy po spełnieniu dodatkowych wymogów (w zakresie kat. B obowiązujących jedynie w Niemczech), co skutkowało błędnym utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji; 5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności mających na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy i bezpodstawne przyjęcie, że wydanie polskiego prawa jazdy może być ograniczone przez przewidziany w prawie niemieckim wymóg odbycia badań i uzyskania pozytywnej opinii lekarsko-psychologicznej, choć w tym zakresie organ nie wskazał konkretnej podstawy prawnej, a skarżący w toku sprawy przedłożył aktualne orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów, w tym w zakresie kat. B., co skutkowało błędnym utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji; 6) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a., poprzez brak wszechstronnej oceny przedstawionych dowodów i niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności mających na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy, w tym poprzez brak wskazania podstawy prawnej uzasadniającej przyjęcie przez organ, że skarżący posiada ważne prawo jazdy w Niemczech, podczas gdy prawo jazdy skarżącego zostało unieważnione, a także pominięcie okoliczności, że skarżący posiada miejsce stałego zamieszkania w Polsce, co skutkowało błędnym utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, jakie konkretnie środki prawne zostały zastosowane wobec niego przez sąd niemiecki. Organy nie ustaliły również znaczenia dat zawartych dokumentach nadesłanych przez władze niemieckie i ich znaczenia dla niniejszej sprawy. Oznacza to, że nie wyjaśniono okoliczności sprawy w sposób niebudzący wątpliwości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. , którą utrzymano w mocy decyzję Starosty P. w sprawie odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy kat. B. Podstawę materialną powyższych decyzji stanowił art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. W myśl tego przepisu – prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Na wstępie podnieść trzeba, że przepisy u.k.p. zawierają regulacje określające m.in. przesłanki warunkujące wydanie prawa jazdy: pozytywne, wymienione w art. 11 ust.1 i negatywne, wymienione w art. 12 ust. 1 u.k.p. Brak spełnienia bądź brak wykazania którejkolwiek z nich musi skutkować wydaniem decyzji negatywnej. Jedną z przesłanek pozytywnych jest przesłanka określona w art. 11 ust. 1 pkt 5 u.k.p. – nader istotna w przedmiotowej sprawie, skoro z pism odpowiednich organów niemieckich wynika, że skarżący jest obywatelem Niemiec i ma stałe miejsce zamieszkania w miejscowości I.. Zgodnie z tym przepisem, prawo jazdy może być wydane jedynie osobie, która uprzedzona o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy oświadcza, że jej miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przy czym, że: a) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym: – ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe albo – z zamiarem stałego pobytu wyłącznie ze względu na swoje więzi osobiste, albo b) przebywa regularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste, a jednocześnie, że ze względu na swoje więzi zawodowe kolejno przebywa w co najmniej dwóch państwach członkowskich Unii Europejskiej, albo c) przebywa nieregularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste, ponieważ przebywa w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w celu wypełniania zadania o określonym czasie trwania, albo d) przebywa na terytorium innego państwa ze względu na podjęte w tym państwie studia lub naukę w szkole. Przesłanka negatywna, stanowiąca w przedmiotowej sprawie podstawę odmowy wydania prawa jazdy, określona jest w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Zgodnie z tym przepisem prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Zdaniem sądu, dokonane przez organy ustalenia co do wystąpienia okoliczności uzasadniających odmowę wydania skarżącemu polskiego prawo jazdy na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 5 i art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. są niewystarczające, z uwagi na niewyjaśnienie okoliczności faktycznych, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Prawidłowe rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy administracyjnej, wiążące się z właściwym zastosowaniem przepisów prawa materialnego, uzależnione jest od uprzedniego dokładnego wyjaśnienie sprawy, zebrania dowodów i ich oceny zgodnie z regułami k.p.a. Przepisy zamieszczone w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nakazują organom ustalenie istotnych w sprawie kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zmaterializowanie tych reguł powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym w myśl art. 107 § 3 k.p.a. Dopiero zadośćuczynienie nakazom wynikającym z przytoczonych regulacji procesowych, umożliwia prawidłową subsumcję norm materialnoprawnych. Analiza akt administracyjnych oraz uzasadnień decyzji wydanych w obu instancjach prowadzi do wniosku, że zapadły one z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musi skutkować ich wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Z art. 11 ust. 1 pkt 5 u.k.p. wynika, że ustawodawca uwarunkował możliwość wydania prawa jazdy od przesłanki zamieszkiwania wnioskodawcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i określił sytuacje stanowiące o tym, że jego miejsce zamieszkania znajduje się na tym terytorium. Podkreślić należy, że przesłanka zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej musi być spełniona już w chwili składania wniosku (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2016 r., sygn. I OSK 1657/14; wyroki WSA w Gorzowie Wlkp.: z dnia 28 maja 2020 r, sygn. II SA/Go 63/20; z dnia 12 marca 2020 r., sygn. II SA/Go 61/20; z dnia 5 marca 2020 r., sygn. II SA/Go 12/20). Istota oświadczenia o miejscu zamieszkiwania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej polega na możliwości przyjęcia przez organ twierdzenia strony co do faktów istotnych do rozstrzygnięcia sprawy – w niniejszej sprawie ustalenia pozytywnej przesłanki wydania skarżącemu prawa jazdy. Możliwość ta nie oznacza jednak obowiązku poprzestania organu na tym oświadczeniu, czy też związania oświadczeniem. Oświadczenie o miejscu zamieszkiwania złożone przez wnioskodawcę, może zostać skuteczne zakwestionowane. Oświadczenie to podlega bowiem badaniu przez organ, w przypadku powzięcia wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym. W takiej sytuacji organ przeprowadza postępowanie dowodowe w odpowiednim zakresie. Oprócz przesłuchania strony można przeprowadzić inne dowody (z urzędu lub na żądanie strony) – przykładowo z przesłuchania świadków posiadających wiedzę w tym przedmiocie, np. osób wynajmujących, czy też osób zamieszkujących w sąsiednich lokalach mieszkalnych. O czym już była mowa wcześniej, z informacji uzyskanych w 2017 r. od odpowiednich organów niemieckich skarżący ma stałe miejsce zamieszkania w Niemczech, w miejscowości I., a w postępowaniu administracyjnym podawał on różne miejsca zamieszkania w Polsce. Gdy weźmie się jeszcze pod uwagę dość powszechne zjawisko tzw. turystyki w zakresie prawa jazdy, zmierzające do obejścia niemieckiego porządku prawnego przez osoby pozbawione uprawnień do kierowania pojazdami na terenie Niemiec, to organy powinny zweryfikować wiarygodność oświadczenia skarżącego zawartego we wniosku. Tymczasem organ I instancji w ogóle nie zajmował się roztrząsaniem przesłanek pozytywnych warunkujących wydanie prawa jazdy. Jeśli zaś chodzi o organ II instancji, to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono jedynie, że "Kolegium "(...) przeprowadziło dowody z dołączonych do odwołania kopii umów najmu, potwierdzenia zameldowania oraz innych dokumentów złożonych przez stronę i stwierdziło, iż spełniona została przesłanka z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami. Okoliczność ta nie była jednak negowana przez organ I instancji i nie ma znaczenia dla samej zasadności odmowy wydania prawa jazdy w niniejszej sprawie". Dołączona do odwołania fotokopia wymeldowania skarżącego nie mogła stanowić skutecznego środka dowodowego. Wprawdzie w myśl art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, to jednak opisany wyżej dowód jest bezwartościowy, skoro nie został złożony w oryginale lub w formie odpisu, poświadczonego za zgodność z oryginałem przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym (art. 76a § 2 k.p.a.). Ponadto ów dokument nie został przetłumaczony na język polski przez tłumacza przysięgłego języka niemieckiego. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że organy nie zbadały, czy nie istnieją przeciwskazania do wydania prawa jazdy, określone w art. 11 ust. 1 pkt 5 u.k.p. W myśl regulacji zawartej w art. 12 ust. 2a u.k.p., w celu wydania prawa jazdy właściwy organ wydający prawo jazdy zwraca się do odpowiednich organów państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, o potwierdzenie, że osoba ubiegająca się o uprawnienie nie posiada prawa jazdy wydanego w jednym z tych państw ani nie rozpoczęła procedury wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedury wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy. Stosownie zaś do ust. 2b – zapytanie i potwierdzenie, o których mowa w ust. 2a, następuje wyłącznie w drodze teletransmisji przy użyciu Europejskiej Sieci Praw Jazdy. Z powyższej regulacji wynika, że: a) o potwierdzenie danych wymienionych w art. 12 ust. 2a u.k.p. może zwrócić się wyłącznie właściwy organ wydający prawo jazdy, a zatem organ, który prowadzi postępowanie o wydanie prawa jazdy; b) zapytanie i potwierdzenie, o których mowa w ust. 2a, następuje wyłącznie w drodze teletransmisji przy użyciu Europejskiej Sieci Praw Jazdy. Tymczasem w przedmiotowej sprawie właściwy organ wydający prawo jazdy, czyli Starosta P., do którego skarżący w dniu 22 listopada 2019 r. złożył wniosek, w ogóle nie prowadził własnych ustaleń na podstawie art. 12 ust. 2a i 2b u.k.p., natomiast wykorzystał informacje udzielone w dniach 22 i 25 września 2017 r. przez odpowiednie organy niemieckie na żądanie Starosty S.. Aktywność procesowa Starosty P. ograniczyła się do zlecenia tłumaczenia dokumentów z języka niemieckiego przez tłumacza przysięgłego języka niemieckiego. Ponadto, jak wynika z uzasadnienia decyzji wydanej w I instancji, wymiana informacji z organami niemieckimi nastąpiła za pośrednictwem operatora pocztowego, a zatem z pominięciem szczególnej regulacji zawartej w 12 ust. 2b u.k.p. Pomijając już, że w polskim tłumaczeniu przywołano niejasne zwroty, niepozwalające na jednoznaczne ustalenie negatywnej przesłanki określonej w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., to zauważyć trzeba, że informacje uzyskane od organów niemieckich pochodzą z września 2017 r. i nie jest wykluczone, że mogą być już nieaktualnie. Natomiast organ wydający prawo jazdy powinien ustalić pozytywne i negatywne przesłanki normatywne, warunkujące wydanie prawa jazdy, które zasadniczo muszą być spełnione już w dacie złożenia wniosku. Z tych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Z uwagi na to, że w I instancji nie poczyniono zasadniczych ustaleń, niezbędnych do załatwienia sprawy, konieczne było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji pierwszoinstancyjnej (art. 135 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania składa się kwota 200 zł tytułem zwrotu wpisu. Ponownie rozpoznając sprawę organy dostosują się do wskazań zawartych w uzasadnieniu.