I OZ 1096/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. S. i A. S. – O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1875/08 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w sprawie ze skargi G. N., P.K., J. S., T. M., K. P., B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1875/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. S. i A. S. – O. wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2008 r., nr [...] wydaną w przedmiocie opłaty adiacenckiej, jako wniesioną po upływie 30 dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. W dniu 26 marca 2009 r. B. S. i A. S. – O. skierowały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podały, że w zaskarżonej decyzji organ zamieścił błędne pouczenie o sposobie jej zaskarżenia wskazując, że skargę należy wnieść do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnioskodawczynie powołały się przy tym na treść art. 112 K.p.a, zgodnie z którym błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny powołując się na treść art. 86 i 87 P.p.s.a. uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. . Jakkolwiek Sąd I instancji zgodził się z B. S. i A. S. – O., że z art. 112 K.p.a można by wyprowadzić przesłankę wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu, jednak w sprawie niniejszej przesłanka taka nie występuje. Pomimo błędnego pouczenia wnioskodawczynie wniosły jednak skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z zachowaniem prawidłowego trybu. Mając powyższą okoliczność na uwadze Sąd I instancji doszedł do przekonania, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nie wynika z zastosowania się przez wnioskodawczynie do błędnego pouczenia. Na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. S. i A. S.– O., reprezentowane przez adwokata, złożyły zażalenie. W uzasadnieniu zażalenia podniosły, że za przyczynę uchybienia terminowi do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2009 r. przyjąć należy fakt błędnego pouczenia przez ten organ w przedmiocie zaskarżenia tej decyzji do sądu. Strona skarżąca, mając wątpliwości co do treści pouczenia, złożyła wniosek o sprostowanie błędnego pouczenia. Z uwagi jednak na brak odpowiedzi Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący zdecydowali się na wniesienie łącznej skargi na decyzję z dnia [...] października 2008 r. w trybie i terminie przewidzianym dla tej czynności przez przepisy prawa, tj. złożyli w dniu 17 listopada 2008 r., za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, właściwego do jej rozpoznania. Zdaniem skarżących, w związku z brakiem prawidłowego pouczenia stron o właściwym trybie złożenia skargi na decyzję, termin do jej wniesienia zacznie biec dopiero od prawidłowego pouczenia strony o prawie zaskarżenia decyzji. W tym kontekście żalące zwróciły dodatkowo uwagę na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w którym ukształtowany jest pogląd, że mylne pouczenie strony o trybie, sposobie, a także terminie wniesienia odwołania, zażalenia, skargi bądź wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, nie wpływa na bieg terminu do wniesienia tego środka, lecz może stanowić podstawę do przywrócenia terminu (wyrok z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 271/05, wyrok z dnia 21 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 1896/06, postanowienie z dnia 9 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 1600/98, postanowienie z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt III SA 6382/97). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Zgodnie z art. 112 K.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Skarga w niniejszej sprawie została złożona w dniu 17 listopada 2008 r. za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co wskazuje, że strona skierowała skargę prawidłowo, a więc nie zastosowała się do błędnego pouczenia. W tej sytuacji skarżące nie korzystają z ochrony przewidzianej w treści art. 112 K.p.a. Nadanie zatem skargi pod inny adres niewskazany w pouczeniu, odbywa się na ryzyko skarżących. W rozpoznawanym przypadku oznacza to, że skarżące ponoszą konsekwencje uchybienia terminu do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jak wskazano wyżej, na treść art. 112 K.p.a. może powołać się tylko strona, która zachowała się zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji. Dla wystąpienia skutku przewidzianego w tym przepisie nie jest zatem wystarczające, że w decyzji zawarto błędne pouczenie, lecz jest jeszcze konieczne, aby strona zastosowała się do tego pouczenia, tj. wniosła środek zaskarżenia zgodnie z pouczeniem organu. Na powoływanie się na brak winy w uchybieniu terminu nie ma wpływu uprzednie zwrócenie się przez stronę z żądaniem uzupełnienia lub sprostowania decyzji co do pouczenia o służących stronie środkach prawnych (art. 111 K.p.a). W związku z powyższym należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu, a zatem nie było podstawy określonej w art. 86 § 1 P.p.s.a. do przywrócenia terminu. W tym stanie rzeczy zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).