II OSK 852/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2022 r. sygn. akt IV SAB/Wa 1376/21 w sprawie ze skargi S. P. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie wydania karty pobytu oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wa 1376/21, w sprawie ze skargi S. P. (dalej zwanej skarżącą lub cudzoziemką) na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie wydania karty pobytu - umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do wydania skarżącej karty pobytu (pkt 1), stwierdził, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności (pkt 2) i, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3) oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 4), a także zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt 5). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżąca w dniu 18 stycznia 2021 r. wystąpiła do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda Mazowiecki w dniu 26 marca 2021 r. wydał decyzję, w której odmówił cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na skutek odwołania skarżącej Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia 22 czerwca 2021 r. nr DL.WIIPO.410.3822.2021/AT uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego i udzielił cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy na okres do 21 czerwca 2024 r. W dniu 1 lipca 2021 r. do Wojewody Mazowieckiego wpłynęła decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wraz z informacją, że akta administracyjne zostały przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w związku ze złożoną skargą na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie rozpatrywania odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego. Po wniesieniu ponaglenia, skarżąca w dniu 29 lipca 2021 r. wniosła do WSA w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie wydania dokumentu tożsamości cudzoziemca w postaci karty pobytu. Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz zobowiązanie organu do wydania dokumentu tożsamości w postaci karty pobytu, przyznanie od organu na jej rzecz sumy pieniężnej i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że mimo doręczenia decyzji w dniu 5 lipca 2021 r. do dnia złożenia skargi nie było reakcji organu, chociaż w dniu 1 lipca 2021 r. złożyła ponaglenie. W ocenie skarżącej wydanie karty pobytu jest czynnością materialno-techniczną, która nie wymaga przeprowadzenia żadnego postępowania wyjaśniającego. Stwierdziła ponadto, że trudno przyjąć, że przedmiotowa sprawa jest szczególnie skomplikowana, skoro stanowi techniczną czynność wydania karty pobytu. Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie, zwracając uwagę, że celem skargi na bezczynność jest zobowiązanie organu do wydania decyzji, natomiast wydanie karty pobytu nie jest tożsame z wydaniem decyzji administracyjnej. Organ, odnosząc się do przedmiotu skargi (bezczynności Wojewody Mazowieckiego polegającej na zaniechaniu wykonania czynności materialno-technicznych w postaci wydania karty pobytu), uzasadniając wniosek o umorzenie postępowania sądowego zwrócił uwagę, że zawarty w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) katalog jest zamknięty i nie wymienia wprost czynności materialno-technicznej jako czynności mogącej być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. Organ wykluczył także możliwość zaklasyfikowania takiej czynności wojewody, jako którejkolwiek formy działania administracji publicznej określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Dalej organ wywodził, że w procesie personalizacji karty pobytu i wysłania zlecenia wydrukowania karty do Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji niezbędne jest posiadanie oryginalnego wniosku z załączonymi fotografiami, na podstawie których została potwierdzona tożsamość cudzoziemca oraz wzorem podpisu złożonym przez cudzoziemca. Zdaniem organu, zgodnie z art. 229 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2020 r. poz. 35 ze zm.; dalej jako ustawa) pierwszą kartę pobytu wydaje się z urzędu, a przepisy ustawy nie określają, w jakim terminie ma nastąpić jej wydanie. Ani ustawa o cudzoziemcach, ani inne przepisy nie przewidują postępowania administracyjnego w powyższym zakresie. Prowadzone przez wojewodę postępowania administracyjne w przedmiocie legalizacji pobytu kończą się wydaniem decyzji administracyjnej, zaś wydanie karty pobytu jest czynnością materialno-techniczną, wynikającą z wydanego rozstrzygnięcia, do której nie mają zastosowania przepisy rozdziału 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej jako k.p.a.). Organ wyjaśnił, że brak możliwości spersonalizowania i wysłania zlecenia wydruku karty pobytu do Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wynikało z przesłania przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców akt administracyjnych cudzoziemca do WSA w Warszawie w związku ze złożoną skargą na bezczynność w przedmiocie rozpatrywania odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego. Organ nie miał zatem obiektywnych możliwości wydania karty pobytu skarżącej z przyczyn niezawinionych. Odnosząc się do wniosku o przyznanie skarżącej na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. sumy pieniężnej, organ uznał go za bezzasadny, bowiem powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Organ podkreślił, że cudzoziemka nie wykazała żadnej szkody ani uszczerbku, a w sprawie została wydana decyzja z wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył na wstępie, że bezczynność organu administracji publicznej oznacza sytuację niewydania w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu bądź czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. (niezałatwienia sprawy w terminie z art. 35 i 36 k.p.a., czy w terminie wynikającym z przepisów szczególnych), będącą konsekwencją bądź niepodjęcia przez organ żadnych czynności w sprawie bądź też podjęcia ich, lecz z przekroczeniem terminu załatwienia sprawy i bez wykonania obowiązku zawiadomienia o tym strony. Zdaniem Sądu ustawodawca nie zawęził zatem możliwości kwestionowania bezczynności czy przewlekłości jedynie do decyzji administracyjnych, nie zastrzegając wyłącznie tej formy zakończenia postępowania. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 235 ustawy dokumenty, o których mowa w art. 226 (m.in. kartę pobytu), wydaje się lub wymienia po uiszczeniu opłaty, a zatem organ powinien wydać ją niezwłocznie (art. 35 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu organ administracji publicznej, naruszając zasady określone w k.p.a. dopuścił się bezczynności, o której mowa w art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd ustosunkowując się do wpływu przekazania akt do Sądu na zasadność skargi na bezczynność wskazał, że powołana okoliczność nie może uzasadniać bezczynności po stronie organu. Obowiązkiem organu w takiej sytuacji (a nie skarżącej jak wywodził organ w odpowiedzi na skargę) jest podjęcie wszelkich możliwych działań ukierunkowanych na pozyskanie przedmiotowych akt sprawy. Zdaniem Sądu nic nie stało na przeszkodzie ich wypożyczenia na określony czas, a następnie wydanie rozstrzygnięcia, względnie wykonanie uwierzytelnionych kopii, które pozwoliłyby na kontynuowanie rozpoznania sprawy po upływie terminu na jaki akta zostały użyczone. Natomiast bierne oczekiwanie na zwrot akt, bez podjęcia działań zmierzających do ich pozyskania, w ocenie Sądu, pozwala na przypisanie organowi bezczynności w sprawie. W przypadku zatem uznania przez organ administracji, że akta sprawy znajdujące się w innym organie (lub sądzie) są mu rzeczywiście niezbędne do merytorycznego zakończenia postępowania, organ ten powinien wyczerpać wszelkie możliwe środki do uzyskania wglądu w akta, w tym np. ich wypożyczenie, bądź zapoznanie się z nimi w siedzibie tego organu lub zrobienie kserokopii lub odpisów niezbędnych dokumentów. Dalej Sąd stwierdził, że skarżącej wydana została karta pobytu w dniu 14 września 2021 r. ważna do dnia 21 czerwca 2024 r., co uzasadniało umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania do jej wydania. W końcowej części uzasadnienia Sąd uznał, że organ wydał kartę pobytu, a czas prowadzenia postępowania (tj. około 4 miesięcy), nie jest okresem bardzo znaczącym, co wskazuje, że organ dopuścił się bezczynności, jednakże nie było wystarczających podstaw do przypisania tej bezczynności cechy rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. Zdaniem Sądu fakt zakończenia postępowania, tj. zrealizowanie celu skargi w postaci wydania karty pobytu i przekazania akt Sądowi oraz stosunkowo krótki okres opóźnienia uzasadnia oddalenie skargi w pozostałym zakresie, w tym odnośnie do sumy pieniężnej i grzywny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Mazowiecki zaskarżając to orzeczenie w części, tj. zaskarżył pkt 1, pkt 2 i pkt 5 wyroku. Sądowi I instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 149 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 35 § 3 i § 5 oraz 36 k.p.a. i art. 240 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach poprzez błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie doszło do bezczynności organu, podczas gdy z bezczynnością organu nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, bowiem ustawa nie zakreśla terminu w jakim organ jest zobowiązany działać, - art. 149 § 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie przez Sąd I instancji, że postępowanie w niniejszej sprawie, w związku z wydaniem stronie karty pobytu stało się bezprzedmiotowe, co skutkować powinno umorzeniem postępowania, a więc błędne przyjęcie, że postępowanie podlega umorzeniu, podczas gdy w obecnym stanie prawnym, takie umorzenie nie ma miejsca, - art. 149 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. poprzez zakwalifikowanie czynności materialno-technicznej - wydania Karty pobytu jako czynności mogącej być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego podczas gdy ww. czynność stanowi jedynie realizację przez organ wydanego rozstrzygnięcia, nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a, czy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w przypadku niewykonania obowiązku wydania karty strona może skarżyć zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez organ w trybie przewidzianym w art. 227 i nast. k.p.a., - art. 149 § 1 w zw. z art. 133 § 1 i w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez rozpoznanie sprawy z pominięciem (nieustosunkowaniem się do) pisma Wojewody Mazowieckiego, w którym organ zwracał się do Sądu o wypożyczenie akt administracyjnych w sprawie i stwierdzenie przez Sąd, że organ nie czynił starań w celu pozyskania tych akt, - art. 149 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 206 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 206, w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynikało, że spełniona jest przesłanka "uzasadnionego przypadku", tj. nieodstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego lub też ich miarkowanie w sytuacji niewielkiego wkładu pracy pełnomocnika strony. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik organu wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenia i odrzucenie skargi, uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie punktu 1), 2) i 5) i rozpoznanie skargi, jeśli Sąd uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona poprzez uznanie braku bezczynności organu i niezasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, ewentualnie o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie w zakresie punktu 1), 2) i 5) zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto pełnomocnik zrzekł się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Analiza zarzutów skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że istota sprawy sprowadzała się do oceny czy w niniejszej sprawie dopuszczalna była droga sądowa, a w przypadku przyjęcia takiego stanowiska, czy organ administracji pozostawał w bezczynności w wydaniu skarżącej karty pobytu. Ustalony w sprawie przez organy i przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny nie był sporny. Jak wynika z akt administracyjnych w dniu 22 czerwca 2021 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję, mocą której uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego i udzielił cudzoziemce zgody na pobyt czasowy. Decyzja ta została stronie doręczona w dniu 5 lipca 2021 r., zaś do organu pierwszej instancji wpłynęła dnia 1 lipca 2021 r. wraz z informacją, że wobec złożenia skargi na bezczynność organu w wydaniu decyzji akta administracyjne, w tym wniosek o udzielenie zgody na pobyt czasowy, zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Następnie w dniu 27 sierpnia 2021 r. Wojewoda Mazowiecki wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wypożyczenie akt w celu wydania karty pobytu. Akta te wpłynęły do organu administracji w dniu 8 września 2021 r., a w dniu 14 września 2021 r. została wydana karta pobytu, która następnie została cudzoziemce wydana w dniu 20 września 2021 r. Odnosząc się do kwestii dopuszczalności w sprawie drogi sądowej, należy ocenić, że trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że dopuszczalne było wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu wobec niewydania przez ten organ karty pobytu. Takie działanie, mające materialno-techniczny charakter, należało zaliczyć do grupy czynności, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Obowiązek wydania karty pobytu ma swoje umocowanie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, tj. ustawy o cudzoziemcach. Z treści art. 240 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wynika, że kartę pobytu wydaje się cudzoziemcowi, któremu udzielono m.in. zezwolenia na pobyt czasowy. Wydanie karty pobytu, będące konsekwencją decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy, stanowi zakończenie procedury legalizującej pobyt cudzoziemca w Polsce. Dokument ten stanowi jednocześnie potwierdzenie tożsamości oraz prawa pobytu cudzoziemca na terytorium Polski, a ponadto uprawnia go, wraz z dokumentem podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy (art. 242 ustawy o cudzoziemcach). Należy także podkreślić, że zgodnie z treścią art. 245 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach odmowa wydania albo wymiany karty następuje w drodze decyzji administracyjnej. Dokument urzędowy, jakim jest karta pobytu, pozostaje zindywidualizowany tak co do adresata, jak i treści, i po wydaniu odnosi skutek publicznoprawny, odnosząc się do sfery uprawnień przysługujących cudzoziemcowi. Należy zauważyć, że przyjęcie stanowiska zaprezentowanego w skardze kasacyjnej w sposób nieuprawniony pozbawiałoby jednostkę prawa do wyegzekwowania działania organów administracji publicznej w zakresie wydania karty pobytu, co skutkowałoby tym, że cudzoziemiec nie mógłby uzyskać dokumentu, którego posiadanie wiąże się z określonymi uprawnieniami odnoszącymi się do legalnego pobytu na terytorium Polski. Innymi słowy, brak rozciągnięcia kontroli sądowej w analizowanym obszarze pozbawiałby cudzoziemca ochrony prawnej, co nie zasługiwałoby na aprobatę także z punktu widzenia standardów państwa prawnego, w tym ochrony udzielanej cudzoziemcom. Negując dopuszczalność drogi sądowej Wojewoda nie wskazał, w jaki inny sposób skarżąca mogłaby domagać się takiej ochrony przed brakiem działania ze strony organu administracji publicznej. Dodatkowo zauważyć należy, że ustawodawca w art. 245 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach określił, że odmowa wydania (...) karty pobytu następuje w drodze decyzji. A zatem skoro została określona forma rozstrzygnięcia negatywnego (odmawiającego wydania karty), to nieuprawnione byłoby twierdzenie, że brak rozstrzygnięcia w przedmiocie wydania karty pozostaje poza kontrolą sądu. Naczelny Sąd Administracyjny miał już okazję w odniesieniu do powyższego problemu wypowiedzieć się i wyrażone w tym zakresie stanowisko nakazujące pogląd prawny Sądu I instancji traktować jako niewadliwy należy uznać za ugruntowane (por. wyroki NSA z 7 lutego 2023 r., II OSK 1016/22, II OSK 1011/22 i II OSK 971/22; wyroki NSA z 15 grudnia 2022 r., II OSK 933/22 i II OSK 932/22; wyroki NSA z dnia 15 listopada 2022 r., II OSK 809/22, II OSK 805/22, II OSK 776/22, II OSK 775/22, II OSK 745/22, II OSK 744/22, II OSK 736/22, II OSK 735/22, II OSK 714/22, II OSK 713/22, II OSK 712/22, II OSK 704/22, II OSK 703/22, II OSK 701/22, II OSK 678/22, II OSK 677/22, II OSK 646/22, II OSK 645/22 i II OSK 628/22; wyroki NSA z 24 sierpnia 2022 r., II OSK 549/22, II OSK 532/22, II OSK 517/22 i II OSK 506/22, wyroki NSA z 5 lipca 2022 r., II OSK 477/22, II OSK 420/22 i II OSK 419/22). Uwzględniając powyższe niezasadny jest zarzut naruszenia art. 149 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Jako niezasadny, należało ocenić także kolejny zarzut kasacyjny naruszenia art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 3 i § 5 oraz art. 36 k.p.a. Wprawdzie rację ma skarżący kasacyjnie organ administracji co do tego, że ustawodawca w ustawie o cudzoziemcach nie określił wprost terminu, w jakim Wojewoda zobowiązany jest wydać kartę pobytu, co jednak nie oznacza, że organu tego nie wiążą jakiekolwiek terminy i może on działać w sposób zupełnie dowolny. Należy bowiem zwrócić uwagę, że ustawa Kodeks postępowania administracyjnego w art. 35 § 1 określa generalną zasadę, wg której organy administracji publicznej mają załatwiać sprawy "bez zbędnej zwłoki". Stanowi to elementarny standard w demokratycznym państwie prawa (art. 2 Konstytucji RP), a także element jednego z praw podstawowych Unii Europejskiej, tj. prawa do dobrej administracji (art. 41 Karty Praw Podstawowych). Tak samo z art. 12 § 1 k.p.a. wynika powinność podejmowania przez organy administracji publicznej działania wnikliwego i szybkiego. Sytuacja, w której przepis nakazujący organowi administracji publicznej podjęcie określonego działania w sferze zewnętrznej administracji jednocześnie nie określa, w jakich ramach czasowych kompetencja ta powinna być zrealizowana, nie oznacza jednakże, iż organ może dokonać tego w dowolnym terminie. Skorzystać z normy kompetencyjnej organ powinien w takim przypadku niezwłocznie po zaistnieniu warunków umożliwiających mu podjęcie działania objętego stosowaną regulacją prawną (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 477/22). Zarzucając naruszenie art. 35 § 3 k.p.a. (w powiązaniu z art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a.) uszło natomiast uwadze organu, że zgodnie z treścią tego przepisu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca (...). Tymczasem czynność w postaci wydania karty pobytu nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego, a jedynie podjęcia działań natury faktycznej w postaci spersonalizowania karty pobytu i wysłania zlecenia jej wydruku Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Do jej dokonania organ powinien dysponować oryginałem wniosku (w związku z koniecznością pobrania niektórych danych wskazanych w art. 244 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w tym wzoru podpisu, linii papilarnych oraz fotografii cudzoziemca). Wojewoda powinien także dysponować oryginałem albo uwierzytelnionym odpisem decyzji pobytowej. Mając na uwadze charakter tych czynności uznać należy, że niezwłoczne podjęcie działań w sprawie wydania karty pobytu oznacza, że organ powinien wykazać inicjatywę nie później niż w terminie 7 dni, a w wyjątkowych przypadkach, kiedy np. zachodzi potrzeba zlokalizowania akt administracyjnych oraz sformułowania odpowiedniego podania do innego organu lub sądu, okres ten nie powinien przekraczać 14 dni. Maksymalny termin 7-dniowy można ponadto ustalić na zasadzie analogii z innym uproszczonym postępowaniem, tj. postępowaniem w sprawie wydawania zaświadczeń (art. 217 § 3 k.p.a.). W niniejszej sprawie Wojewoda miał świadomość istnienia w obrocie prawnym decyzji z dnia 22 czerwca 2021 r. o udzieleniu skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę od dnia 21 czerwca 2024 r., to jest od dnia doręczenia mu informacji o wydaniu decyzji oraz miejscu pozostawania akt administracyjnych związanych z tą decyzją (1 lipiec 2021 r.). Mając na uwadze konieczność niezwłocznego podjęcia czynności zmierzających do wydania skarżącej karty pobytu Wojewoda zwlekał z ich podjęciem ponad miesiąc, do dnia 27 sierpnia 2021 r., kiedy to zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wypożyczenie akt sprawy. O ile okres oczekiwania na ich nadesłanie nie obciąża pod względem czasowym organu, o tyle ponad miesięczny okres niewystępowania o wypożyczenie akt sprawy świadczy o bezczynności Wojewody w rozpoznawanej sprawie. Bez znaczenia przy tym pozostaje to czy i w jakiej dacie cudzoziemka faktycznie ją odebrała. Wskazać w tym miejscu należy, że wprawdzie trafny jest zarzut Wojewody Mazowieckiego odnoszący się do wadliwości uzasadnienia w części wskazującej na bierność organu w zakresie wypożyczenia z sądu akt administracyjnych w celu dokonania niezbędnych czynności prowadzących do wydania karty pobytu, to jednak wadliwość ta pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nietrafnie również skarżący kasacyjnie organ, podnosi w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut, że Sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się do kwestii niewłaściwego umocowania pełnomocnika strony skarżącej, pomimo zwrócenia na to uwagi w odpowiedzi na skargę. Wprawdzie uzasadnienie wyroku nie odnosi się do tej kwestii, to jednak uchybienie to pozostaje bez wpływu na treść wydanego w sprawie orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska organu, że znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo – obejmujące występowanie w imieniu skarżącego "o zezwolenie na pobyt" oraz reprezentację w tym postępowaniu m.in. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym – nie obejmuje bezczynności w zakresie wydania karty pobytu, bowiem czynność ta jest pochodną wydania decyzji zezwalającej na pobyt. Nie było zatem przeszkód do rozpoznania sprawy. Również zarzut naruszenia art. 149 § 1 w zw. z art. 141 § 4 i 206 p.p.s.a. p.p.s.a., której to wadliwości skarżący kasacyjnie organ upatruje w nieodstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania lub ich niemiarkowania pomimo spełnienia warunków określonych w art. 206 p.p.s.a., nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić przy tym należy, że skarżący kasacyjnie nie kwestionował zasądzonych kosztów postępowania, których wysokość określona została na podstawie przepisów wskazanych w pkt XIII uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do ww. zarzutu Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, w którym wskazuje się, że wykładnia art. 206 p.p.s.a. pozwala przyjąć, iż intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania Sądu, czy w danych okolicznościach sprawy przepis ten może mieć zastosowanie. Podkreśla się dalej w orzecznictwie, że nie można skutecznie czynić Sądowi zarzutu naruszenia art. 206 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy Sąd nie skorzystał z (fakultatywnego) uprawnienia przewidzianego w powołanym przepisie (por. postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 8/11 oraz wyrok NSA z dnia 27 maja 2021 r. sygn. akt II GSK 926/18). Z tych względów należało uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, a to obligowało do jej oddalenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie zostało wydane na posiedzenie niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.