I OSK 1286/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Dzbeńska sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska sędzia del. WSA Elżbieta Kremer (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 593/10 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 24 marca 2011r. sygn. akt II SA/Rz 593/10 oddalił skargę A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] lutego 2010r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] grudnia 2009r. znak [...] umarzającą postępowanie dotyczące rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...] z nieruchomościami oznaczonymi jako działka nr [...], [...] obr. [...]. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach stanu faktycznego: Decyzją z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie (dalej SKO) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej w skrócie k.p.a.) po rozpoznaniu odwołania A. B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z nieruchomościami nr [...], [...] położonymi w obr. [...]. Prezydent Miasta Rzeszowa w uzasadnieniu podał, że zachodzi powaga rzeczy osądzonej, gdyż sprawa była już rozstrzygnięta ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Rzeszowie nr [...] z dnia [...] września nr [...] o rozgraniczeniu działki nr [...] własność A. B. z jednej strony, a działkami nr [...], [...] własność K. P., działką nr [...] własność F. i J. R., działką nr [...] własność W. R. zgodnie z operatem geodezyjnym włączonym do zasobu ewidencji gruntów dnia 31 sierpnia 1998 r. pod nr [...]. W odwołaniu A. B. decyzji organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie art. 7, art.10, art. 77, art. 80 k.p.a. oraz wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na błędną analizę i wnioski z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazał, że błędnie przeprowadzone postępowanie rozgraniczeniowe stosownie do decyzji z dnia [...] września 1998r. przez geodetę Z. K. nie może stanowić podstawy do umorzenia postępowania wszczętego z jego wniosku. Wskazując błędy postępowania rozgraniczeniowego z 1998r., uznał, że postępowanie rozgraniczeniowe nie może być uznane za właściwe, gdyż K. P. poprzednią właścicielkę działki nr [...] reprezentowała córka, która nie była następcą prawnym, zatem nie miała upoważnienia do uczestnictwa w postępowaniu z uwagi na brak prawomocnie zakończonego postępowania spadkowego. Rozgraniczenie wg punktów 1, 2, 3, 4 na załączonym szkicu graficznym błędnie jego zdaniem wskazuje granice działki jako linię prostą pomiędzy działkami [...] a [...], [...], [...], [...] bo z map ewidencyjnych zalegających w katastrach w sposób niebudzący wątpliwości wynika inne ukształtowanie linii granicy w szczególności pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...]. Z dokumentacji geodezyjnej E. Z. wynika, że szlak drogowy o szerokości 3 m pomiędzy działką wnioskodawcy, a właścicielami działki nr [...] i [...] należy do nieruchomości [...], co potwierdza błędy rozgraniczenia z 1998r. Przekazany przez wnioskodawcę materiał dowodowy pokazuje, że decyzja rozgraniczeniowa została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co obliguje organ administracji do dogłębnej analizy i oceny zakończonego postępowania. Wskazując na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. skarżący stwierdził, że winien być poinformowany jako strona o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego. Wnioskodawca nie został powiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i złożenia ewentualnych uwag. Skoro Prezydent Miasta Rzeszowa decyzję merytoryczną z dnia [...] grudnia 2009r. podjął na podstawie decyzji organu wydanej z rażącym naruszeniem prawa, to błędy tej decyzji zostały przeniesione na zaskarżoną decyzję. SKO uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i wymienioną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania. W uzasadnieniu decyzji SKO podało, że podstawą prawną decyzji jest art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym w przypadku, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny staje się bezprzedmiotowe, to organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji ustalił, że istnieje ostateczna decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Rzeszowie z dnia [...] września 1998r. nr [...] o rozgraniczeniu działki nr [...] własność A. B. z jednej strony, a z drugiej strony działki nr [...], [...] własność K. P., nr [...] własność F. i J. R., nr [...] - własność W. R. Powyższe rozgraniczenie dotyczyło między innymi działek nr [...], [...] i [...] dlatego zachodzi tożsamość przedmiotowa obu spraw. Organ wyjaśnił, że sprawy są tożsame pod względem przedmiotowym o ile jest tożsama podstawa prawna, stan faktyczny oraz prawa i obowiązki stron, które z nich wynikają. Decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej tylko, co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. E. P. jest prawnym następcą K. P., co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 13 marca 2000r. sygn. akt I Ns 785/99. Tożsamość sprawy istnieje w przypadku, gdy w miejsce strony wstąpi następca prawny w odniesieniu do spraw zbywalnych i dziedzicznych. W świetle ugruntowanego orzecznictwa i piśmiennictwa dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Powagi rzeczy osądzonej nie narusza wydanie decyzji merytorycznej w postępowaniu wznowieniowym lub w innym trybie nadzwyczajnym, gdyż takie rozstrzygnięcie musi zawierać w sobie orzeczenie o uchyleniu poprzedniej decyzji. Wniosek A. B. z dnia 19 października 2009r. nie dotyczył wszczęcia postępowania w trybie nadzwyczajnym, a był żądaniem dokonania ponownego rozgraniczenia. Brak zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 k.p.a. w rozpoznawanej sprawie nie miał wpływu na wynik postępowania, gdyż skarżący wiedział o postępowaniu rozgraniczeniowym z 1998r. W skardze do Sądu na w.w decyzję skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od SKO na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 10, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na błędną analizę i wnioski z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Uzasadnienie skargi jest dokładnym powtórzeniem argumentów przedstawionych w decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] grudnia 2009r. Po rozpoznaniu skargi, WSA w Rzeszowie wydał opisany na wstępie wyrok, podnosząc, że skarga jest nieuzasadniona w aspekcie przeprowadzonej kontroli przez Sąd na podstawie wyżej przedstawionych zasad. Na wstępie porządkując stan faktyczny sprawy, wskazał, że A. B. wnioskiem z dnia 19 października 2009r. zwrócił się o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy działką nr [...], a działkami nr [...] i [...] w celu ustalenia zgodnej ze stanem prawnym i prawem własności granicy. Prowadząc postępowanie wyjaśniające organ pierwszej instancji podał, że decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Rzeszowie z dnia [...] września 1998r. nr [...] nastąpiło rozgraniczenie nieruchomości położonych we wsi B. gmina T. oznaczonych w operacie ewidencji gruntów jako działka nr [...] stanowiąca własność A. B. z jednej strony z działkami nr [...], [...] stanowiącej własność K. P.; [...] – własność F. i J. R.; [...] – własność W. R. zgodnie z dokumentacją geodezyjną włączoną do zasobu ewidencji gruntów z dnia 31 sierpnia 1998r. za nr [...]. Z uzasadnienia decyzji i dołączonej dokumentacji geodezyjnej wynika, że uprawniony geodeta dokonał ustalenia i zastabilizowania granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami, a protokół graniczny podpisały wszystkie zainteresowane strony. Decyzja zawiera pouczenie zgodne z treścią art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U.z 2010r. nr 193, poz. 1287 ze zm.) zwana dalej ustawą, iż strona niezadowolona z ustalenia granicy może żądać w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie. Ponadto jak wynika ze zgromadzonego materiału strony podpisały protokół graniczny, zatem istniała przesłanka określona w art. 33 ust. 1 ustawy do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości, a skarżący pouczony o środkach zaskarżenia, terminie i trybie ich składania nie skorzystał z tej możliwości podważenia decyzji. Przewidziany w art. 33 ustawy wyjątek od zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego jest zgodny z regułą określoną w art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.). Sąd pierwszej instancji zauważył, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że operat techniczny, sporządzony przez funkcjonariusza publicznego – geodetę, korzysta –jako dokument urzędowy – z domniemania prawdziwości zawartych w nim oświadczeń i zapisów, w tym także oświadczeń woli o charakterze cywilnym (wyrok NSA z 11.10.2006r. sygn. akt I OSK 1331/05 LEX nr 289251). Zwrócił tez uwagę, że w uchwałach składów 5 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003r. (sygn. akt OPK31/02 oraz OPK 32/02 ONSA 2003r. nr 4, poz. 122 i 123) wskazano, iż warunki wydania stosownych decyzji przez organy administracji publicznej w postępowaniu rozgraniczeniowym zostały przez ustawodawcę ustalone w taki sposób, aby z jednej strony przeciwdziałać przedwczesnemu przekazaniu sprawy do sadu powszechnego, a jednocześnie zapobiegać możliwości dwutorowego postępowania w tej samej sprawie. Rozgraniczenie nastąpiło za zgodą stron, a to oznacza, że w postępowaniu administracyjnym nie można badać oświadczeń woli stron o charakterze cywilnoprawnym. Taką możliwość skarżący miał w 14 dniowym terminie od doręczenia decyzji rozgraniczeniowej, kiedy mógł żądać przekazania sprawy do sądu powszechnego, który jest właściwy do przeprowadzenia takiej oceny. Sąd uściślił, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja, którą organy umorzyły postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości wszczęte wnioskiem A. B. z dnia 19 października 2009r. wobec stwierdzenia, że rozgraniczenie, którego żąda aktualnie zostało rozstrzygnięte ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Rzeszowie z dnia [...] września w postępowaniu wszczętym również na wnioskiem A. B. z dnia 5 maja 1998r. natomiast skarżący we wniosku z dnia 19 października 2009r. w odwołaniu oraz skardze do Sądu kwestionuje zasadność przeprowadzonego w 1998r. rozgraniczenia. Sąd wyjaśnił, że nie może prowadzić ponownie postępowania w tej samej sprawie w zwykłym trybie przy zaistnieniu tożsamości sprawy, której przesłanki zaistnienia prawidłowo przestawiło SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdyż byłoby naruszeniem zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a. Inaczej rzecz ujmując, z tych przyczyn Sąd nie mógł dokonać oceny istnienia przesłanek nieważnościowych, których istnienie zarzuca skarżący decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości z 1998r., gdyż jest związany granicami sprawy, a te wyznacza rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji. Jako bez wpływu na wynik sprawy uznał zarzut niewłaściwej reprezentacji w postępowaniu o rozgraniczenie nieruchomości przez K. P. zmarłej właścicielki działki nr [...], gdyż w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją status strony K. P. wynikający z postanowienia Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 13 marca 2000r. sygn. akt I Ns 785/99 o stwierdzeniu nabycia spadku nie budzi wątpliwości. Z postanowienia tego wynika, że K. P. jest następcą prawnym E. P. właścicielki działki nr [...]. Treść postanowienia została ujawniona w Księdze wieczystej ww. nieruchomości, której wypis znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. Powyższy wyrok stał się przedmiotem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. B. Wyrok został zaskarżony w całości a zarzucone mu zostało naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270) w związku z art. 10 k.pa, art. 61 § l, art. 61§4, art. 77k.pa, 80 k.pa i art. 81 k.p.a. oraz wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na błędną analizę i wnioski z przeprowadzonego postępowania, naruszenie art. 141 § 4 ustawy ppsa poprzez niezamieszczenie w wyroku należytego uzasadnienia, a szczególności poprzez nieodniesienie się przez Sąd do zarzutu naruszenia art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego, dalej zarzucono naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a to: art. 12 Rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i administracji oraz Rolnictwa i gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości i art. 29 i art. 32 ust.2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wobec wskazanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 marca 2011r. o sygn. akt II S.A./Rz 593/10 i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania ze skargi kasacyjnej, ewentualnie o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 marca 2011r. o sygn. akt II SA/Rz 593/10 i po rozpoznaniu skargi uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] grudnia 2009r. znak [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokata w postępowaniu ze skargi kasacyjnej według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. W uzasadnieniu skargi, rozwijając zarzut naruszenia art. 10 Kpa, skarżący podniósł, że postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...], z nieruchomościami oznaczonymi jako działki nr [...] [...] obr. [...] wszczęte zostało w dniu 27 listopada 2009 r. Skarżący nie tylko nie został zawiadomiony o samym wszczęciu ale też o możliwości zapoznania się z zebranymi w sprawie dowodami przed wydaniem decyzji. Niepowiadomienie odwołującego się o możliwości zapoznania się z aktami i składania wniosków ma wpływ, jak podniósł, na treść rozstrzygnięcia. Zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 80, 81 kpa podnosząc, że okoliczności, co do których strona nie mogła z winy organu się wypowiedzieć nie mogą zostać uznane za udowodnione. Odnosząc się do postępowania z 1998 r. skarżący wskazał, że stosownie do przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 29 i nast., tylko strony postępowania rozgraniczeniowego mogą brać w nim udział i wypowiadać się co do przebiegu i ustalenia granicy pomiędzy działkami. Tymczasem reprezentująca właścicielkę działki [...] E. P. nie wykazała należytego umocowania prawnego do udziału w ww. czynnościach, nie wynika to z protokołu i brak jest stosownego pełnomocnictwa ustnego lub pisemnego w aktach sprawy. Według skarżącego, postępowanie to z powodu wyżej podanego dotknięte jest oczywistym i rażącym błędem, a dodatkowo wydana w 1998 r. decyzja w sprzeczności do treści art. 32 ust. 2 cyt. ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne nie uwzględniła dokumentacji kartograficznej choćby tej pozyskanej przez geodetę E. Z. Skoro, więc według skarżącego Prezydent Miasta Rzeszowa decyzję merytoryczną z dnia [...] grudnia 2009 r. i jej uzasadnienie opiera na decyzji organu wydanej z rażącym naruszeniem prawa to ów błąd zostaje przeniesiony na zaskarżoną decyzję, która dodatkowo wydana w wyniku błędnie przeprowadzonego postępowania administracyjnego winna ulec uchyleniu. W dalszej części skargi powtórzył zarzut o braku interesu prawnego po stronie E. P. w postępowaniu rozgraniczeniowym a w związku z tym niemożnością brania przez nią udziału w postępowaniu. Sprecyzował, że podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 10 Kpa nie odnosił się do nieprawidłowości przeprowadzonego uprzednio postępowania rozgraniczeniowego z 1998 r., ale odnosił się do skarżonej decyzji umarzającej postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości bez uprzedniego zawiadomienia. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji winien według skarżącego odnieść się do zarzutu w kontekście decyzji umarzającej postępowanie i ocenić jego zasadność. Podkreślił, że obowiązkiem Sądu jest rozważenie wszystkich zarzutów ze skargi. Kontynuując wątek niezawiadomienia go o wszczęciu postępowania, podniósł, że decyzja o umorzeniu postępowania jest logiczną konsekwencją wszczęcia postępowania, które okazało się (już po wszczęciu postępowania) bezprzedmiotowe. Skoro postępowanie administracyjne zostało umorzone, to nie można twierdzić, że nie zostało ono wszczęte. Tym samym według skarżącego skoro postępowanie zostało wszczęte, to zgodnie z przepisem art. 61 § 4 Kpa na organie ciążył ustawowy obowiązek zawiadomienia wszystkich osób będących stronami w sprawie o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu badając jedynie czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Natomiast wynikająca z przepisu art.183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd jest związany wnioskiem skarżącego wynikającym ze skargi kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia określone w art.174 p.p.s.a.. Wskazane w tym przepisie podstawy zaskarżenia determinują kierunek działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych poza podniesionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Podniesiony w skardze kasacyjnej zrzut naruszenia przepisów postępowania, a to 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 10 k.pa, art. 61 § l, art. 61§4, art. 77k.pa, 80 k.pa i art. 81 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy przypomnieć, że zgodnie z art.174 pkt 2p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. A zarzut naruszenia przepisów postępowania tj art. 77, 80, 81 k.p.a. dotyczących postępowania dowodowego jest bezprzedmiotowy, albowiem w tym postępowaniu organ nie prowadził postępowania dowodowego nie ustalał, ani nie weryfikował merytorycznych przesłanek rozstrzygnięcia o rozgraniczeniu zawartych w ostatecznej decyzji z dnia [...] września 1998r. W niniejszym postępowaniu ustalenia organu ograniczały się do stwierdzenia faktu obowiązywania w porządku prawnym ostatecznej decyzji o rozgraniczeniu z dnia [...] września 1998r. ustalenia zakresu przedmiotowego decyzji, czyli nieruchomości które były przedmiotem rozgraniczenia oraz właścicieli tych nieruchomości, czyli stron które uczestniczyły w tym postępowaniu. Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a.. Należy bowiem wyjaśnić, że zarzut naruszenia przepisu art.10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych ( postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012r. II GSK 431/12 ). W niniejszej sprawie skarżący zarzucając naruszenie art. 10 k.p.a. stwierdza, że miało to wpływ na rozstrzygniecie sprawy nie wskazując jednak, w jaki sposób zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Również zarzut dotyczący naruszenia art. 61 § 1 i 61 § 4 k.p.a. pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, podczas gdy podstawą skargi kasacyjnej może być tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z wniosku skarżącego z dnia 19 października 2009r., a więc zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a., który stanowi, że Postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast art. 61 § 4. k.p.a. stanowi, że o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Uchybienie temu wymogowi nie miało wpływu na wynik sprawy, zważywszy, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało umorzone wobec stwierdzenia, że rozgraniczenie, którego żądał aktualnie skarżący zostało rozstrzygnięte ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Rzeszowie decyzją z dnia [...] września 1998r. w postępowaniu wszczętym również na wniosek skarżącego z dnia 5 maja 1998r. Zarówno decyzja o umorzeniu postępowania jak i utrzymująca ja w mocy decyzja organu II instancji zostały doręczone wszystkim stronom postępowania, jak również zawiadomione zostały o terminie rozprawy w Sądzie I instancji. Stąd też wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego, a to § 12 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, oraz art.29 i art. 32ust.3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wskazanych przepisów nie naruszył zarówno Sąd I instancji dokonując kontroli decyzji, jak i organy administracji albowiem w rozpoznawanej przepisy te nie miały zastosowania, stąd też nie mogło dojść do ich naruszenia. Przedmiotem niniejszej sprawy jest umorzenie postępowania rozgraniczeniowego wszczętego wnioskiem A. B. z dnia 19 października 2009r., albowiem sprawa rozgraniczenia została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Rzeszowie z dnia [...] września 1998r. w postępowaniu wszczętym również na wniosek A. B. To ówczesny organ wydając decyzję o rozgraniczeniu z dnia [...] września 1998r. stosował przepisy prawa materialnego dotyczące rozgraniczenia. Stąd też w niniejszym postępowaniu organ tylko wskazał, że ostateczna decyzja o rozgraniczeniu z dnia [...] września 1998r. nadal obowiązuje w porządku prawnym, tym samym ponowne prowadzenie postępowania w tej samej sprawie w zwykłym trybie przy zaistnieniu tożsamości sprawy nie jest możliwe. Tym samym Sąd nie mógł w tym postępowaniu dokonać merytorycznej kontroli ostatecznej decyzji z dnia [...] września 1998r., nie mógł również dokonać kontroli tej decyzji z punktu widzenia istnienia przesłanek nieważnościowych, albowiem związany jest granicami sprawy, a te zostały wyznaczone wnioskiem skarżącego z dnia 19 października 2009r. dotyczącym wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia w zwykłym trybie, a nie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Stąd też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego o rozgraniczeniu jest nie uzasadniony. Mając powyższe na uwadze brak było podstaw prawnych pozwalających na uznanie zasadności podniesionych zarzutów, a w konsekwencji należy stwierdzić że postępowanie przed organami administracji było przeprowadzone prawidłowo, a Sądowi pierwszej instancji nie można postawić zarzutu dokonania niewłaściwej kontroli. Z przedstawionych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.