I GSK 143/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędziowie Kazimierz Brzeziński NSA Andrzej Kuba Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 4 października 2007 r. sygn. akt I SA/Go 228/07 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. C. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w R. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 października 2007 r. o sygnaturze akt I SA/Go 228/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. oddalił skargę M. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] stycznia 2007 r. o nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług. Powyższą decyzją Dyrektor Izby Celnej w R., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] października 2006 r., w której odmówiono stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. G. z dnia [...] grudnia 2003 r. Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych organu celnego, który stwierdził, że wnioskiem z dnia 26 lipca 2006 r. M. C. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. G. z dnia [...] grudnia 2003 r. o nr [...]. Decyzją tą uznano za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości towaru, wartości pozycji, wartości statystycznej i podstawy opłaty dokonane przez skarżącego w procedurze dopuszczenia do obrotu zgłoszenie celne z dnia [...] grudnia 2003 r. o nr [...] dotyczące samochodu ciężarowego Renault Master. Ponadto, po uzyskaniu wyników weryfikacji dołączonego do powyższego zgłoszenia celnego świadectwa przewozowego EUR. 1 Nr [...] wskazujących na jego sfałszowanie, Naczelnik Urzędu Celnego w Z. G., po wznowieniu postępowania celnego, decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. o nr [...] uchylił swoją ostateczną decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r. w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej, kwoty należności celnych przywozowych, kwoty podatku od towarów i usług oraz dokonał ponownego ich naliczenia. Decyzja organu I instancji wydana w postępowaniu wznowieniowym została następnie utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej w R. decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 10 stycznia 2007 r. skarga M. C. na powyższą decyzję została odrzucona. Sąd I instancji wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy co do istoty, tylko sprawdzenie, czy decyzja ostateczna nie została dotknięta jedną z najpoważniejszych wad wymienionych w art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Obowiązkiem organu podatkowego w tym postępowaniu było dokonanie analizy decyzji ostatecznej pod kątem rażącego naruszenia wszystkich przepisów prawnych, jeżeli doprowadziłoby to do zmniejszenia obowiązku związanego z importem towarów. Zdaniem Sądu I instancji, organ nie ma jednak obowiązku powoływania w podstawie prawnej decyzji kończącej postępowanie nadzwyczajne przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, na których opiera się rozstrzygnięcie w postępowaniu zwykłym dotyczącym ustalenia praw i obowiązków strony. Dyrektor Izby Celnej nie stosował bowiem wskazanych w skardze przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), a jedynie badał, czy w postępowaniu zwykłym prawidłowo zastosowane zostały przepisy prawa uzasadniające zmianę wskazanej w zgłoszeniu celnym wartości importowanego pojazdu i czy nie naruszono ich w sposób rażący. W ocenie Sądu I instancji, organy celne podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy z punktu widzenia możliwego zastosowania art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej wobec decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym i stanowisko swoje szczegółowo uzasadniły, odnosząc się m.in. do zarzutów skarżącego dotyczących zastosowanego przez organ celny cennika Eurotaxu, wysokości zastosowanej marży, przyjętej metody "ostatniej szansy" oraz naliczonych odsetek wyrównawczych. Stronie zapewniono także czynny udział w postępowaniu. Sąd I instancji stwierdził, że zarzuty skarżącego skierowane były głównie przeciwko ustaleniom dokonanym w postępowaniu zwykłym przez organ celny, które mogły być zwalczane zwykłymi środkami zaskarżenia. Zarzuty naruszenia art. 122, art. 197, art. 120, art. 187 § 1 i art. 190 Ordynacji podatkowej, odnoszące się do obowiązków organów w zakresie ustalania kraju pochodzenia towaru, czy też prowadzenia postępowania dowodowego, nie mogą być korygowane poprzez instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem Sądu I instancji, decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Z. G. z dnia [...] grudnia 2003 r. nie naruszała prawa w stopniu rażącym i nie zachodziły przesłanki do stwierdzenia jej nieważności. Z uwagi na powyższe, zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie i dlatego skarga podlegała oddaleniu. W skardze kasacyjnej M. C. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Powołując się na naruszenie prawa materialnego zarzucił naruszenie art. 13, art. 20, art. 23, art. 83, art. 85, art. 209, art. 230 i art. 231 Kodeksu celnego oraz art. 32 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzonym w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.) w związku z art. 210 § 1 pkt 4, 5 i 6 Ordynacji podatkowej oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Powołując się na naruszenie przepisów postępowania zarzucił uchybienie art. 134 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 120 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podał, że badanie i rozstrzyganie każdej skargi przez Sąd ma przede wszystkim za zadanie ustalenie, czy zaskarżony akt, decyzja lub inne rozstrzygnięcie organu administracji jest zgodne z prawem, a Sąd nie może działać wyłącznie w granicach wniesionej skargi. Błędne jest twierdzenie Sądu, że podniesione w skardze zarzuty postawione są w rzeczywistości wobec decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, a zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym. Sąd dokonał kwalifikacji prawnej wad zaskarżonej decyzji w sposób niezgodny z prawem, bowiem brak jakiejkolwiek podstawy prawnej w sentencji decyzji w konsekwencji prowadzi do wypełnienia przesłanek rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 247 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej. Sąd nieprawidłowości w wydawaniu zaskarżonej decyzji ocenił z pozycji ich ciężaru, a nie z pozycji ich braku powołania. Niepowołanie podstaw prawnych pozbawia stronę możliwości skutecznej polemiki prawnej i odnalezienia źródeł norm prawa, w oparciu o które organ celny wydał swoje rozstrzygnięcie. Sąd, uchylając się od oceny naruszeń prawa materialnego w rzeczywistości dopuścił się naruszenia zasad postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy i wydanie skarżonego wyroku. Nierozpatrzenie przez Sąd całego materiału dowodowego spowodowało, że Sąd nie poddał ocenie istotnych dla sprawy okoliczności, takich jak brak oceny metody ustalania wartości celnej w kontekście zastosowanej metody, zastosowanej marży, naliczenia odsetek wyrównawczych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o oddalenie tej skargi w całości oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podał, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2003 r., która w wyniku wznowionego postępowania została w części uchylona przez decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2006 r. Decyzja z [...] grudnia 2003 r. stała się zatem ostateczna tylko w części odnoszącej się do wartości celnej importowanego samochodu i tylko w tej części mogło się toczyć postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek zaskarżenia. Kwestionując orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego strona skarżąca obowiązana jest wskazać w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone przez Sąd I instancji. Podstawy skargi kasacyjnej określone w art. 174 cytowanej wyżej ustawy dotyczyć mogą zarówno tych przepisów, które Sąd wskazał jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez Sąd wskazane. Naruszenie przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organem administracji publicznej (wyrok siedmiu sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, ONSAiWSA 2006/2/39). Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione. Zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania obejmuje art. 134 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 120 i art. 210 § 1 pkt 4, 5, 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Odnosząc się do powyższych zarzutów w pierwszej kolejności należy rozważyć zasadność zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skoro zarzut ten koncentruje się wokół zagadnienia związanego z brakiem wzięcia pod uwagę wszystkich wynikających z akt okoliczności. Skarżący bliżej tego zagadnienia nie rozwija. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej należy jedynie wnioskować, że skarżącemu chodzi o to, że Sąd I instancji nie odniósł się szczegółowo do zarzutów naruszenia prawa materialnego w postępowaniu zakończonym decyzją, której stwierdzenia nieważności się domagał. Trafnie Sąd I instancji przyjął, że niniejsze postępowanie dotyczy jednego z trybów kwalifikowanych, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji i nie prowadzi do oceny decyzji według wszystkich zasad z trybu zwykłego. Chodzi wówczas o ocenę wady decyzji o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Eliminacja takiej decyzji następuje w trybie i na zasadach określonych tylko w art. 247 § 1 cytowanej wyżej ustawy – Ordynacja podatkowa. Skarżący odwołując się do naruszenia art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał, że w niniejszym postępowaniu uchylono się od zbadania w pełnym zakresie zasadności wydania decyzji. W ocenie skarżącego chodzi o jej rażące, błędne wydanie z uchybieniem przepisów proceduralnych stwierdzonym w toku postępowania celnego. Chodzi o ustalenie wartości celnej towaru w oparciu o katalog Eurotax z pominięciem innych dostępnych baz danych dotyczących wartości celnej, np. katalogu InfoExpert, niewyjaśnienie w zaskarżonej decyzji przesłanek odliczenia marży w wysokości 10%, a także przyczyn zakwestionowania wartości celnej towaru wskazanej przez zgłaszającego. Skarżący powołując wskazany wyżej przepis uznał, że Sąd I instancji zobligowany był do działania w tym zakresie z urzędu. Istotnie, art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązuje do zbadania z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że Sąd I instancji może czynić przedmiotem swoich rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza ono natomiast, że Sąd ten ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Należy jednak podkreślić, że zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę inną w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organami administracji, jak i w akty wydane w tej innej sprawie. Granice sprawy administracyjnej wyznaczają bowiem zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Także art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakłada obowiązek wyjścia poza granice skargi i zajęcie się wszystkimi postępowaniami w granicach danej sprawy, o ile jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Rozwiązania przyjęte w powyższych przepisach dotyczą przedmiotowego zakresu orzekania Sądu I instancji. Ocena ta nie dotyczy postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w związku z przyjętą w art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasadą związania tego Sądu granicami skargi kasacyjnej (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Komentarz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, s. 441). Podkreślić należy, że strona skarżąca wszczynając postępowanie kwalifikowane zakreśliła granice tegoż postępowania. Istota tego postępowania sprowadziła się jedynie do oceny, czy decyzja ostateczna nie została dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 §1 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że w tym postępowaniu nie bada się na nowo wszystkich okoliczności sprawy, na co już trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Skoro skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, a więc uruchomił tryb kwalifikowany, to należało dokonać analizy pod kątem zgłoszonych zarzutów, jak i tych przepisów (i to już jest działanie z urzędu), których skarżący nie dostrzegł, a które doprowadziły do wydania wadliwej decyzji, podlegającej z tego powodu wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Sąd I instancji, badając legalność decyzji administracyjnej, miał obowiązek brać pod uwagę i zestawić regulacje materialnoprawne leżące u podstaw stosunku prawnego z podłożem faktycznym, na jakim oparte są jego elementy. Objął swoją działalnością kontrolną postępowanie, które poprzedziło wydanie zaskarżonej decyzji. Uczynił to jednak nie w celu konkretyzacji stosunku prawnego, czego domagał się skarżący w swoich zarzutach, ale kontroli tej konkretyzacji. Skoro przepisy procesowe w niniejszej sprawie w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji wyznaczyły przesłanki podmiotowe i przedmiotowe, a więc granicę stosunku administracyjnoprawnego, to nie można zarzucić Sądowi I instancji, że był zobligowany do działania w zakresie wskazanym w zarzucie skargi kasacyjnej, które sprowadzało się w istocie do badania przesłanek z trybu zwykłego. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji szczegółowo i w pełnym zakresie odniósł się do trybu kwalifikowanego jako całości i Naczelny Sąd Administracyjny podziela przedstawioną argumentację w tym przedmiocie. Podkreślić należy, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zakreślił ramy oceny wadliwości decyzji tylko w kierunku procesowym i w związku z tym należało ocenić ich zasadność. Dopiero w dalszej kolejności należało dokonać oceny w ramach art. 134 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ale badany akt nie dawał podstaw do odwołania się z urzędu do innych podstaw stwierdzenia nieważności decyzji. Nie można wobec tego podzielić także wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że brak jakiejkolwiek podstawy prawnej uniemożliwia polemikę prawną i odniesienie się do źródeł norm prawa. Skoro strona skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji i powołała art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wskazując na wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa w zakresie wartości celnej towaru, to dokonano oceny, czy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona w oparciu o podane podstawy prawne stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Chodzi więc o podstawy, w oparciu o które wydano kwestionowaną decyzję i nie można przyjąć, że wydana została bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, jak wywiedziono w zarzucie skargi kasacyjnej. Należy przy tym zauważyć, że zarzut skargi w tym przedmiocie bliżej nie precyzuje, o jakie podstawy prawne chodzi i których naruszenie w ocenie skarżącego miało charakter rażący. Odwołanie się jedynie do art. 210 § 1 pkt 4, 5 i 6 Ordynacji podatkowej jest także nieuzasadnione, gdyż decyzje zawierają elementy, o których mowa w tym przepisie, co czyni zarzut bezprzedmiotowym. Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Wskazując jako podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący stwierdził, że Sąd dokonał błędnej wykładni i niewłaściwie zastosował art. 210 § 1 pkt 4, 5 i 6 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego, Sąd niesłusznie nie uznał za naruszenie prawa braku wskazania jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji szeregu przepisów prawa materialnego. Chodzi o art. 13, art. 20, art. 23, art. 83, art. 85, art. 209, art. 230 i art. 231 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz art. 32 Protokołu 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzonym w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.). Skarżący powołując błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego błędnie przytoczył przepis art. 174 pkt 1 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skoro przepis ten przewiduje, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenia te są nawzajem wykluczające, skoro w pierwszym przypadku chodzi o sytuację, gdy zastosowany przepis był właściwy lecz jego treść została błędnie zrozumiana lub źle zinterpretowana. W drugim przypadku chodzi natomiast o sytuację, gdy posłużono się przepisem nieznajdującym zastosowania w danym stanie faktycznym, czyli niewłaściwie porównano ustalony w sprawie stan faktyczny z hipotetycznym stanem faktycznym wynikającym z hipotezy normy prawnej. Oznacza to, że nie można naruszyć w danej sprawie konkretnego przepisu prawa materialnego w ten sposób, że równocześnie został źle zinterpretowany, źle zastosowany i wreszcie niezastosowany w ogóle. Mimo powyższych nieprawidłowości Sąd przyjął, że w istocie chodzi o złe zinterpretowanie, skoro skarżący wywodzi, że nie było podstaw do uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości towaru, wartości pozycji, wartości statystycznej, podstawy opłaty i określenia kwoty należności przywozowej innej niż wynikało to z zadeklarowanego zgłoszenia celnego. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie z tego powodu, że w istocie nie dotyczy naruszenia prawa materialnego. Powołany przez stronę skarżącą art. 210 Ordynacji podatkowej jest przepisem procesowym stosowanym przez organy celne, a nie przez sąd administracyjny. Zatem Sąd I instancji nie mógł naruszyć przepisu, którego nie stosował, a skarżący nie oparł zarzutu na naruszeniu przez Sąd I instancji przepisów postępowania w zakresie regulowanym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzut ten jest nietrafny również i z tej przyczyny, że postępowanie administracyjne toczyło się w trybie nadzwyczajnym, mającym na celu skontrolowanie decyzji określającej dług celny. Podstawą orzekania nie były zatem przepisy dotyczące długu celnego, tylko kontrola ich zastosowania w postępowaniu zwykłym. Tę kontrolę w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzono w sposób zgodny z prawem, a skarżący w skardze kasacyjnej nie wskazuje na konkretne naruszenie prawa materialnego przez zaskarżoną decyzję, ani przez decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r. (w stosunku do której uruchomił tryb kwalifikowany), zarzucając jedynie brak wskazania podstaw prawnych. Postępowanie kwalifikowane dokonało jedynie badania, czy w postępowaniu zwykłym prawidłowo zastosowane zostały przepisy prawa uzasadniające zmianę wskazanej w zgłoszeniu celnym wartości importowanego pojazdu i czy ich nie naruszono w sposób rażący. Zarzuty skarżącego we wniosku wszczynającym postępowanie kwalifikowane skierowane zostały głównie przeciwko ustaleniom dokonanym w postępowaniu zwykłym przez organ celny, a które mogły być zwalczane tylko zwykłymi środkami zaskarżenia. Trafnie Sąd I instancji przyjął, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych oparte na odmiennej od oceny organu ocenie obowiązków organów w zakresie ustalania kraju pochodzenia towaru, czy też prowadzenia postępowania dowodowego nie mogą być korygowane poprzez instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. Ta instytucja, w przeciwieństwie do instytucji odwołania, nie pozwala na ponowne rozpatrzenie sprawy, a tylko podczas takiego rozpatrywania można ocenić zasadność zarzutów związanych z dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego i jego oceną. Sąd I instancji szczegółowo ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, mając na uwadze ocenę dokonaną przez organy zarówno co do cennika Eurotaxu, wysokości zastosowanej marży, przyjętej metody "ostatniej szansy", jak i naliczonych odsetek wyrównawczych. Wywody w tym zakresie nie nasuwały zastrzeżeń. Odwołanie się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do różnych tez wyroków wydanych w różnych stanach faktycznych nie mogło być skuteczne. Zaprezentowane tezy, jak już wyżej podano, dotyczą różnych stanów faktycznych i związane są z ogólnymi regułami prowadzonych postępowań administracyjnych. Z uwagi na to, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, w wyniku czego obarczono stronę obowiązkiem, a takich uchybień w kwestionowanej decyzji w toku kontroli sądowoadministracyjnej nie stwierdzono, to skarga kasacyjna na podstawie art. 184 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 209, art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).