II OZ 1092/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. K. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 24/09 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Z. K. N. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 24/09, odmówił Z. K. N. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że we wniosku o przywrócenie skargi pełnomocnik skarżącego A. K.-N. podała, iż po wniesieniu w imieniu syna skargi wyjechała za granicę ustanawiając w kraju pełnomocnika do doręczeń korespondencji. Jednakże pełnomocnik ten z uwagi na brak możliwości kontaktu z nią wywołanym jej pobytem w szpitalu nie poinformował jej o treści wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie. Dopiero po powrocie do kraju w dniu 19 kwietnia 2009 r. w rozmowie z pełnomocnikiem do doręczeń dowiedziała się ona o wezwaniu które należało wykonać. W ocenie Sądu I instancji, pełnomocnik skarżącego nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z akt sprawy wynika bowiem, że w/w wezwanie zostało odebrane przez pełnomocnika dla doręczeń w dniu 26 stycznia 2009 r., a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi mijał w dniu 2 lutego 2009 r. Natomiast A. K. - N. przebywała w szpitalu dopiero od dnia 10 lutego 2009 r. Zatem fakt jej przebywania w szpitalu nie ma związku z uchybieniem terminu, gdyż nastąpił już po upływie okresu w którym czynność winna zostać wykonana. Sąd dodał także, iż A. K. - N. inicjując postępowanie sądowe poprzez wniesienie skargi stała się jednocześnie osobą zobowiązaną do dokonywania czynności procesowych w tym postępowaniu, na której ciąży obowiązek zachowania należytej staranności, jakiej można wymagać od strony właściwie dbającej o swoje interesy procesowe. Uchybienie w tym względzie, spowodowane nawet lekkim niedbalstwem, narusza obiektywny miernik staranności i stanowi podstawę do oddalenia wniosku o przywrócenie terminu. Z. K. N. reprezentowany przez A. K.-N. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie. Pełnomocnik skarżącego podniosła, iż jest osobą w zaawansowanym wieku, ma chory żołądek, cierpi na obturacyjną chorobę płuc i osteoporozę. Od dnia 15 stycznia 2009 r. źle się czuła i jej stan zdrowia pogorszył się na tyle, że w dniu 10 lutego 2009 r. trafiła do szpitala, gdzie przebywała do dnia 1 marca 2009 r. Dodała, że w związku z chorobą musiała mieć wyłączony telefon. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W judykaturze już od dawna przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego na stałe zamieszkująca za granicą, ustanowiła pełnomocnika dla doręczeń. Taka forma doręczania pism, przewidziana w art. 299 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oparta jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Trafnie zauważył Sąd I instancji, że domniemanie tego doręczenia może zostać obalone, gdy adresat wykaże, iż pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż w sprawie bezsporne jest, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone pełnomocnikowi dla doręczeń w dniu 26 stycznia 2009 r. Zatem termin do dokonania tej czynności upłynął w dniu 2 lutego 2009 r. Z dokumentów przedstawionych przez pełnomocnika skarżącego A. K. - N. wynika natomiast, że przebywała ona w szpitalu od dnia 10 lutego 2009 r. W tej sytuacji jej pobyt w szpitalu nie może stanowić podstawy do przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawy takiej nie może także stanowić fakt, iż stan jej zdrowia uległ pogorszeniu już w dniu 15 stycznia 2009 r. Mając bowiem świadomość, iż jest ona osobą schorowaną, przy dochowaniu należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, powinna poinformować pełnomocnika dla doręczeń o pogorszeniu się jej stanu zdrowia i ustalić z nim sposób w jaki mógłby on przekazywać jej kierowaną do niej korespondencję. W świetle powyższego, wskazana przez pełnomocnika skarżącego przyczyna uchybienia terminu nie może stanowić podstawy jego przywrócenia, a tym samym postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 maja 2009 r. uznać należy za prawidłowe. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu