II SAB/Ke 47/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym skargi Z. P. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i przewlekłe prowadzenie postępowania p o s t a n a w i a : I. odrzucić skargę; II. zwrócić z urzędu Z. P. kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną jako wpis sądowy. UZASADNIENIE Z. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na "bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie samowoli budowlanej W. G. w G. nr [...] i A. i T. S. w G. nr [...] z naruszeniem mojego terenu". Zarządzeniem z dnia 25 listopada 2013r. tut. Sąd wezwał skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi składał zażalenie na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i przewlekłe prowadzenie postępowania – w trybie art. 37 § 1 K.p.a. – do organu wyższego stopnia oraz w przypadku, gdy zażalenie takie było składane, do nadesłania tego pisma – w terminie 7 dni od doręczenia niniejszego wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi W odpowiedzi z dnia 3 grudnia 2013r. Z. P. powołał się na szereg swoich pism, składanych do różnych organów, jednakże nie wykazał, aby którekolwiek z nich było zażaleniem składanym w trybie art. 37 § 1 K.p.a. do organu wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w sytuacjach, gdy nie wydano: 1) decyzji administracyjnej; 2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) innego niż określonego w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. Jak wynika z kolei z art. 149 § 1 ustawy P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy P.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpocznie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 K.p.a., to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia, spełniając zarazem kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a. Mając na uwadze zawartość akt administracyjnych, jak również treść odpowiedzi skarżącego z dnia 3 grudnia 2013r. nie budzi wątpliwości Sądu w niniejszej sprawie opisany wyżej warunek wyczerpania środków zaskarżenia nie został spełniony – co czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. O zwrocie uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a..