I SA/Gl 786/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Beata Kozicka, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2011 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. UZASADNIENIE Zaskarżoną w niniejszej sprawie przez K. S. decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...], nr [...], określającą M. S. i K. S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie [...]zł. Na rozprawie przeprowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w dniu 28 listopada 2011 r. pełnomocnicy: skarżącego i organu wnieśli o zawieszenie postępowania sądowego ze względu na to, że postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I FSK 525/10, Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "Czy art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., w zakresie w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik nie jest informowany, do momentu uznania go za podejrzanego – jest zgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?" W niniejszej sprawie powołany przepis wpływał na rozstrzygnięcie w kwestii przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Okoliczność ta ma znaczenie przesądzające dla dopuszczalności zastosowania art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis ten stanowi wszak, iż Sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Na jego podstawie orzeczono jak w sentencji postanowienia.