II SA/Po 478/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. C. i K.N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego; postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. /-/ W.Batorowicz UZASADNIENIE W dniu 6.09.2007 r. H. C. i K. N. wnieśli skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] w przedmiocie nakazania H. C. przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektów budowlanych użytkowanych obecnie jako ubojnia drobiu i stolarnia, a posadowionych na działce położonej przy ul. M. w L., użytkowanych poprzednio jako kurnik, budynek gospodarczy oraz wiata na opakowania z przeznaczeniem na magazyn opakowań. W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd w dniu 12.11.2007 r. doręczył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uczestnikom postępowania E. i M. W. umożliwiając tym samym ustosunkowanie się do niego. Państwo W. nie wypowiedzieli się co do kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki z powyższego przepisu. H. C. na podstawie skarżonej decyzji zobligowany jest przez organ do przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektów budowlanych, a w rzeczywistości do likwidacji istniejącej ubojni drobiu i stolarni oraz przywrócenia kurnika, budynku gospodarczego i wiaty na opakowania. Z akt sprawy wynika, że prowadzona przez H. C. ubojnia drobiu jest jedynym źródłem utrzymania jego rodziny. W zakładzie tym pracuje sam skarżący, jego żona, syn i córka. Z kolei w stolarni istniejącej na tej samej działce pracuje zięć H. C. – K. N., który zatrudnia dodatkowo 18 osób. Wykonanie decyzji spowoduje konieczność zamknięcia obu zakładów i uniemożliwi skarżącym spłatę zaciągniętych na ich rozwój kredytów, a niewywiązanie się z umów z kontrahentami przyniesie straty finansowe. W konsekwencji skarżący stracą źródło swego utrzymania (por. postanowienie NSA z 18.06.2004 r., FZ 136/04, niepubl.). Powyższe okoliczności świadczą o niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody. Stąd wobec spełnienia wymogów z zacytowanej normy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ W.Batorowicz