II SA/Gl 841/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Andrzej Matan, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w Z. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zezwolenia na wykonanie zawodu przewoźnika drogowego postanawia: stwierdzić swą niewłaściwość i przekazać sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. UZASADNIENIE Pismem z dnia 10 lipca 2017 r. "A" Sp. z o.o. w Z., reprezentowane przez radcę prawnego, wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Jak wynika z akt sprawy, organ drugiej instancji pouczył w ww. postanowieniu skarżącego o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W odpowiedzi na skargę z dnia 30 sierpnia 2017 r. organ drugiej instancji wskazał, że przesłał skargę wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednak Sąd ten zwrócił skargę wraz z aktami organowi celem przekazania do właściwego sądu – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach powołując się na pouczenie zawarte w postanowieniu organu oraz adresata skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Z powyższego przepisu wynika zatem m.in. obowiązek wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznawania w pierwszej instancji spraw sądowoadministracyjnych w granicach swojej właściwości miejscowej. Sąd do którego wpłynęła skarga, jest zobowiązany z urzędu do zbadania swej właściwości w sprawie. Jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, na podstawie art. 59 § 1 P.p.s.a., sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Z treści art. 13 § 3 P.p.s.a. wynika, że Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z § 1 rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. z 2011 r., poz. 89, nr 506), rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.2)), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Niniejsza skarga dotyczy zaś postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego stwierdzającego uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Zatem sądem administracyjnym właściwym miejscowo do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zgodnie ze wskazanym powyżej art. 13 § 2 P.p.s.a. w związku z treścią § 1 powołanego rozporządzenia. Mając na względzie powyższe na podstawie art. 59 § 1 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.