I FZ 403/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 456/16 odrzucające skargę E. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 4 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r. postanawia: 1. oddalić zażalenie, 2. sprostować oczywistą omyłkę zawartą w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 25 października 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 456/16, poprzez zastąpienie mylnie wskazanej w jego treści nazwy strony skarżącej, tj. "E. Sp. z o.o. w likwidacji w T." nazwą prawidłową, tj. "E. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w T.". UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z 25 października 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 456/16, odrzucił skargę E. Sp. z o.o. "w likwidacji" z siedzibą w T. (dalej zwanej w skrócie "Spółką") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 4 czerwca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r. Uzasadniając motywy swojego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wezwano stronę do usunięcia braków formalnych skargi m.in. poprzez złożenie w terminie 7 dni: 1) opłaconego pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi; 2) dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika uprawnienie do wniesienia skargi/udzielenia pełnomocnictwa. Tymczasem pełnomocnik Spółki, w zakreślonym przez Sąd terminie, nie uzupełnił ww. braków. Przesłał bowiem jedynie dowód uiszczenia kwoty 480 zł tytułem wpisu sądowego. Nie nadesłał natomiast wymaganego przez Sąd pełnomocnictwa oraz odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, z których to dokumentów wynika uprawnienie do wniesienia skargi/udzielenia pełnomocnictwa. W złożonym zażaleniu pełnomocnik Spółki wskazał, że dołączył do skargi pełnomocnictwo, co potwierdza nadanie biegu skardze przez organ podatkowy oraz co znajduje potwierdzenie w postaci kopii dokumentu odbioru, na którym wskazano, że skarga została zaopatrzona w pełnomocnictwo. Powyższe oznacza, zdaniem autora zażalenia, że wezwanie sądu w zakresie uzupełnienia braku skargi poprzez dostarczenie odpisu pełnomocnictwa było bezprzedmiotowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 37 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", pełnomocnik zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z kolei stosownie do art. 29 w związku z art. 28 § 1 p.p.s.a., organ osoby prawnej powinien wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Aby zatem sąd mógł ocenić skuteczność umocowania osób składających pisma procesowe konieczne jest, aby osoba składająca pismo wykazała swoje umocowanie poprzez dostarczenie odpowiedniej dokumentacji. Jeżeli zatem pierwszą czynnością procesową dokonywaną przez pełnomocnika strony skarżącej było wniesienie skargi, to należy dołączyć do niej pełnomocnictwo (lub jego wierzytelny odpis). Z tych samych względów pełnomocnik powinien dostarczyć do sądu również dokumenty potwierdzające skuteczność takiego umocowania przez podmioty uprawnione do reprezentowania spółki (art. 29 p.p.s.a.). Do takich dokumentów należy m.in. wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego. Brak udokumentowania prawidłowości umocowania do reprezentowania Spółki niewątpliwie stanowi brak formalny skargi, gdyż uniemożliwia weryfikację prawidłowej reprezentacji strony skarżącej, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 powołanej ustawy pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że nie jest kwestionowana przez pełnomocnika strony okoliczność otrzymania sądowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa oraz odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika uprawnienie do wniesienia skargi/udzielenia pełnomocnictwa. Autor zażalenia podnosi natomiast, że takowe wezwanie było bezprzedmiotowe, gdyż strona dołączyła do skargi stosowne pełnomocnictwo. Zdaniem strony świadczyć o tym miało nadanie biegu skardze przez organ podatkowy i wysyłanie korespondencji na adres pełnomocnika. Ponadto strona wskazała na treść kopii dokumentu odbioru, z której wynikało, że skarga została wniesiona wraz z pełnomocnictwem. Odnosząc się do tych zarzutów należy wskazać, że ani argumentacja zaprezentowana przez pełnomocnika strony, ani okoliczności i dokumenty, do których odwołuje się pełnomocnik strony nie świadczą o tym, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi było bezprzedmiotowe. Po pierwsze, organ podatkowy nie jest podmiotem uprawnionym do wzywania strony o uzupełnienie braków formalnych skargi. Postępowanie sądowoadministracyjne prowadzi bowiem właściwy dla sprawy zainicjowanej skargą strony sąd administracyjny. Nie można zatem wywodzić z braku działań organu podatkowego w zakresie wzywania strony o uzupełnienie braków skargi, że strona załączyła do pisma również stosowne pełnomocnictwo, skoro tego typu działań organ podatkowy podjąć nie mógł. Po drugie, z prezentaty biura podawczego Izby Skarbowej w B., uwidocznionej na pierwszej stronie skargi (k. 3 akt sądowych), wynika, że do pisma załączono tylko jeden załącznik. Także ze spisu załączników uwidocznionego w treści skargi wynika, że strona załączyła do skargi jedynie jej odpis (k. 4 akt sądowych). Wbrew temu co zarzuca się w zażaleniu nie ma więc jakichkolwiek podstaw do uznania, że poza odpisem skargi dołączono do skargi także pełnomocnictwo. Po trzecie, pełnomocnik strony w piśmie przewodnim z 19 sierpnia 2016 r., nadesłanym do sądu w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia przedmiotowych braków skargi (k. 12 akt sądowych), nie sygnalizował tego, że nadesłał już wcześniej, tj. wraz ze skargą wymagane przez WSA w Bydgoszczy dokumenty. Po czwarte, należy wskazać, że strona w treści zażalenia nie wskazuje, że do skargi załączyła – poza pełnomocnictwem – również drugi wymagany przez Sąd dokument, z którego wynikać miało uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa (taki jak np. wydruk z KRS). Już zatem tylko z tego względu można było uznać, że strona nie wypełniła w całości sądowego wezwania do uzupełnienia braków skargi, gdyż również o dostarczenie takiego dokumentu zwrócono się do strony. Tym samym zasadnie w treści zaskarżonego postanowienia przyjęto, że w sprawie zaszły podstawy z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. do odrzucenia skargi. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków. Wziąwszy pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Wobec tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny mylnie oznaczył nazwę strony należało na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. orzec jak w pkt 2 sentencji postanowienia.