I OZ 1754/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 530/17 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 530/17 w sprawie ze skargi K. J. na pismo Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z dnia [...] marca 2017 r. znak [...] w przedmiocie skargi na działanie organu postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2017 r. (sygn. akt III SA/Kr 530/17), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. na pismo Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...]. Pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. skarżący złożył do Sądu wniosek o uzupełnienie ww. postanowienia poprzez ponowne rozpoznanie skargi skarżącego w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści. Wniósł również o rozpoznanie skargi we właściwym trybie i z uwzględnieniem wszystkich zarzutów, wskazując, że pobieżne załatwienie sprawy stanowi naruszenie prawa, a Sąd ma obowiązek załatwić sprawę w pełnym zakresie podmiotowym i przedmiotowym. Postanowieniem z dnia 7 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej: "p.p.s.a.") - odmówił K. J. uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 9 czerwca 2017 r., uznając, iż jest ono kompletne i zawiera wszystkie konieczne rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skarżącego, odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd nie miał prawa do oceny jej zasadności, a tym samym i zawartych w niej zarzutów. W sytuacji gdy intencją skarżącego była zmiana rozstrzygnięcia winien on złożyć skargę kasacyjną. O prawie tym skarżący został prawidłowo pouczony. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. J., domagając się jego uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 p.p.s.a. przepisy o wyrokach stosuje się odpowiednio także do postanowień. Przesłanką uzupełnienia orzeczenia jest pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2017 r. (sygn. akt III SA/Kr 530/17), orzekł o całości skargi uznając, że jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego, podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu meriti do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego orzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Trafnie zatem doszło do odmowy uzupełnienia postanowienia. Akcentowane przez skarżącego we wniosku wadliwości orzeczenia stanowią w istocie okoliczności merytoryczne, których badanie w przypadku odrzucenia skargi jest wyłączone. W sytuacji gdy strona nie zgadza się z argumentacją prawną przedstawioną w postanowieniu winna skorzystać z przysługujących jej środków zaskarżenia (w niniejszym wypadku skargi kasacyjnej). Wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie stanowi "dodatkowego środka zaskarżenia" i nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zajął w orzeczeniu. Z tych względów, uznając postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.