II OSK 128/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant sekretarz sądowy Agata Stolarska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 254/16 w sprawie ze skargi A. J. na postanowienie Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 254/16 oddalił skargę A. J. na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] wydane w przedmiocie nałożenia na A. J. grzywny, w wysokości 24396,00 zł, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki samowolnie zrealizowanego budynku letniskowego w K., który to obowiązek wynika z ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 1994 r., znak: [...]. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, dokonanie podziału nieruchomości w wyniku czego uległa zmianie numeracja działki, na której usytuowany jest obiekt, w stosunku do którego orzeczony został nakaz rozbiórki nie ma żadnego znaczenia dla bytu prawnego decyzji z dnia [...] grudnia 1994 r. nakazującej rozbiórkę. Nie zmienił się bowiem przedmiot obowiązku rozbiórki, który jest jednoznacznie wskazany zarówno w tytule wykonawczym, jak i w decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę jego wystawienia. W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego o niewykonalności obowiązku. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy potwierdza, że obiekt budowlany określony w decyzji o nakazie rozbiórki jest tym samym obiektem, którego dotyczy tytuł wykonawczy. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli i prawnej oceny Sądu może być zatem jedynie legalność zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia skarżącego do wykonania obowiązku zawartego w tytule wykonawczym. Skarżący nie wykazał zaś, że wysokość grzywny została ustalona niezgodnie z przepisem art. 121 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanej dalej U.p.e.a.) i nie przytoczył żadnych uargumentowanych zarzutów odnośnie wyliczenia tej wysokości. Od powołanego wyżej wyroku A. J. wniósł skargę kasacyjną. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 134 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy okoliczności faktyczne sprawy wymagały uchylenia zaskarżonego postanowienia i w konsekwencji umorzenia postępowania; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 § 1 pkt 5 U.p.e.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd zarzutów uzasadniających uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania ze względu na niewykonalność prawno-faktyczną obowiązku. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w podstawach skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. - "Organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: 1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony". Według skarżącego zastosowanie tego przepisu w sprawie niniejszej uzasadnione jest głównie zmianą numeru działki, na której usytuowany jest sporny obiekt, co czyni bezprzedmiotową, a w konsekwencji niewykonalną decyzję orzekającą jego rozbiórkę. Jak trafnie jednak zauważył Sąd pierwszej instancji, przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie mogła być jedynie legalność zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia skarżącego do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu. W takiej sytuacji zarzut naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., czyli przepisu procedury administracyjnej, nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wprawdzie w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy administracyjnej, której przedmiot w przypadku skargi A. J. stanowi postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, wydane w postępowaniu egzekucyjnym. Z podobnych względów za niezasadny należało uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 5 U.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu, jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny. Należy w związku z tym zwrócić uwagę, że stosownie do art. 33 § 1 pkt 5 U.p.e.a. okoliczności związane z ewentualną niewykonalnością obowiązku o charakterze niepieniężnym mogą stanowić, co do zasady, podstawę zgłoszenia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Tymczasem przedmiotem skargi A. J. jest postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. wydane na skutek rozpatrzenia wniesionego przez skarżącego zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego tj. nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Jak trafnie natomiast wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2606/15 - "Alternatywne ujęcie środków prawnych służących stronie, tj. zarzutów oraz zażalenia na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia, prowadzi do wniosku, iż prawidłowość nałożonej grzywny nie może być w postępowaniu zainicjowanym zażaleniem kwestionowana poprzez podnoszenie okoliczności związanych z egzekucją nałożonego obowiązku". Podobnie w wyrokach NSA z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt II OSK 117/14 oraz z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2394/16. Niezależnie od powyższego należało podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie wykazał, że wysokość grzywny w celu przymuszenia została ustalona niezgodnie z przepisem art. 121 § 4 i 5 U.p.e.a. Ponadto zasadnie również Sąd zauważył, że w przypadku nakazu rozbiórki obiektu budowlanego może zaistnieć konieczność zaktualizowania danych określających położenie tego obiektu, jeśli np. nastąpiła zmiana nazwy ulicy, oznaczeń geodezyjnych. Bez znaczenia jest też ile podziałów nieruchomości zostanie dokonanych, a wyniku tego - zmian numerów działek lub numeracji porządkowej. Nie zmienia to bowiem przedmiotu obowiązku rozbiórki, wskazanego jednoznacznie zarówno w tytule wykonawczym, jak i w decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę jego wystawienia. Wobec powyższego, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.