II OSK 1760/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku W. F. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 1760/17 w sprawie ze skargi kasacyjnej W. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt VII SAB/Wa 95/16 w sprawie ze skargi W. F. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] postanawia: odmówić sprostowania wyroku. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną W. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt VII SAB/Wa 95/16 w sprawie ze skargi W. F. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...]. Waldemar Faliński w piśmie z dnia 24 listopada 2017 r. wniósł o sprostowanie powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący zażądał wykreślenia ostatniego zdania z 7 strony uzasadnienia o treści "Skarżący w ramach złożonej skargi nie wykazał przy tym, że wyjątek od zasady orzekania na podstawie akt sprawy, (art. 35 § 2 k.p.a.) powinien w tej sprawie znaleźć zastosowanie". Argumentuje, że stwierdzenie powyższe nie odpowiada rzeczywistości. Wskazał bowiem w skardze, iż sprawa dotyczy stwierdzenia nieważności (a to nie zakłada postępowania dowodowego) a przesłanka nieważności tkwi w rozstrzygnięciu organu. Uważa, że organ powinien stwierdzić nieważność postanowienia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] albowiem nie zaistniała podstawa do zawieszenia postępowania z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Podnosi, że NSA mógł się z jego argumentacją nie zgodzić niemniej została ona zawarta w skardze i to uzasadnia sprostowanie wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki. Sformułowanie art. 159 P.p.s.a. wskazuje z kolei, że sprostowanie może nastąpić również na wniosek podmiotu uprawnionego. Artykuł 156 P.p.s.a. dopuszcza sprostowanie niedokładności, które ujawniły się wydanym wyroku. Zatem możliwe jest sprostowanie tylko takich wad w treści wyroku, które mają charakter oczywisty. Sprostowanie może dotyczyć przykładowo właściwego oznaczenia stron czy też dokładnego wymienienia podmiotów postępowania, wskazania prawidłowej daty czy sygnatury akt rozstrzyganej sprawy. Błąd pisarski to widoczny, wbrew zamierzeniom Sądu niewłaściwie użyty wyraz, widocznie mylna pisownia. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast "inna oczywista pomyłka" jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego (Wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r. I OZ 678/08 publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – zwanej dalej w skrócie CBOSA). Zauważyć należy, że nieprawidłowości wskazane w art. 156 § 1 P.p.s.a. muszą mieć ewidentny, bezsporny charakter oraz nie mogą wpływać na treść rozstrzygnięcia. Skarżący we wniosku o sprostowanie wyroku zawarł żądanie wykreślenia z uzasadnienia wyroku określonego stanowiska sądu. Uznał bowiem, że takie stanowisko nie odpowiada rzeczywistości. Skarżący uważa, że uzasadnił w skardze dlaczego zawieszenie postępowania było niezasadne a organ mógł orzec w sprawie bez potrzeby uzyskania akt z innego postępowania. W jego ocenie NSA nie powinien twierdzić, że skarżący tego nie wykazał, co najwyżej mógł nie zgodzić się z jego argumentacją. Powyższe uzasadnia sprostowanie wyroku. Wobec powyższego stwierdzić należy, że instytucja sprostowania nie służy do korekty stanowiska sądu zawartego w uzasadnieniu wyroku. Sprostowanie pozwala jedynie na usunięcie niewątpliwych, rzucających się w oko pomyłek w treści komparycji wyroku lub w treści uzasadnienia. Korygowana pomyłka musi mieć walor oczywistości. Zatem ingerencja taka nie może prowadzić do usunięcia lub dopisania określonych stwierdzeń. Uwzględnienie żądania z rozpatrywanego wniosku doprowadziłoby do niedopuszczalnej zmiany rozstrzygnięcia. Wszak zgodnie z art. 144 P.p.s.a. Sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym - od podpisania sentencji wyroku. Z tego powodu, po wydaniu orzeczenia Sąd nie może już ingerować ani w treść sentencji ani w treść uzasadnienia. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny odmawia sprostowania wyroku na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a oraz w związku z art. 193 tej ustawy.