II SA/Wr 437/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 3 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania – A. sp. z o.o. z siedzibą w S. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2010 r. w części dotyczącej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 22 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji po s t a n a w i a: odmówić uzupełnienia wyroku. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 22 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Pismem nadanym w dniu 29 listopada 2010 r. pełnomocnik uczestnika postępowania – A. sp. z o.o. reprezentowany przez radcę prawnego E. S. W. wniósł o uzupełnienie wyroku w części dotyczącej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części p.p.s.a., strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z § 2 wymienionego artykułu, wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. W świetle powołanego przepisu przesłanką uzupełnienia wyroku jest pominięcie przez sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. W sprawie niniejszej tego rodzaju przypadek nie zachodzi, albowiem wydany wyrok z dnia 25 listopada 2010 r. rozstrzyga o całości skargi orzekając o jej oddaleniu. Zgodnie, bowiem z art. 209 p.p.s.a. rozstrzygnięcie wniosku strony o zwrot kosztów (art. 210 p.p.s.a.) należy zamieścić w sentencji każdego wyroku sądu I instancji uwzględniającego skargę (art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 145-150 p.p.s.a.) oraz wyroku NSA, wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej (uwzględniającego tę skargę - art. 203 p.p.s.a. oraz ją oddalającego - art. 204 p.p.s.a.). Przepis art. 209 p.p.s.a. wprowadzając zamknięty katalog rodzajów orzeczeń sądów administracyjnych, które powinny zawierać rozstrzygnięcie o kosztach, nie upoważnia Sądu, do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż te które wymienia. Oznacza to, iż w przypadku wyroku oddalającego skargę na akt organu administracji, koszty postępowania nie należą się nie tylko skarżącemu jako przegrywającemu sprawę, lecz również i uczestnikowi postępowania, choćby nawet popierał on jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie stanowisko organu administracji. W kontekście literalnego brzmienia art. 200 p.p.s.a. nie jest więc możliwe zasądzanie przez wojewódzki sąd administracyjny kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) na rzecz uczestników postępowania bez względu na wynik postępowania. Aktualny pozostaje, bowiem pogląd, zgodnie z którym osobom, których interesu prawnego dotyczy wynik postępowania sądowego, ale uczestniczących w postępowaniu na prawach strony (art. 33 p.p.s.a.) nie przysługuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego bez względu na wynik postępowania sądowego (wyr. NSA z dnia 8 kwietnia 1998 r., V SA 1306/97, ONSA 1999, nr 1, poz. 28). Zatem okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w swym orzeczeniu nie orzekł o zasądzeniu kosztów na rzecz uczestnika postępowania wynika z faktu, że wnioskodawca, ze względu na swoją pozycję procesową uczestnika, nie mógł w ogóle domagać się zwrotu kosztów. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 209 p.p.s.a. odmówił uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2010 r., o czym orzeczono jak w sentencji.